*Heel soms

Dat het bijna onmogelijk lijkt, een luchtspiegeling, een projectie van al wat je hebt verzameld in je leven tot nu toe. Dat iemand de negatieven van je geest ongezien weggenomen heeft en ze thuis, in zijn geïmproviseerde donkere kamer, voorzichtig over elkaar gelegd heeft. Net zo lang, tot alles waar je ooit een voorstelling van gemaakt had, een idee van hebt gehad, al wat je ooit gedacht, gevoeld, gehoopt en voorgenomen hebt, samenbalt tot één allesomvattend beeld. En dat diegene dan heel terloops, alsof het niets is, dat beeld stilletjes op je prikbord achterlaat. Geen woord, geen blik: het hangt er gewoon. En dat je daar dan, wanneer je nietsvermoedend iets op tafel wil leggen, plots oog in oog mee staat. Dat je adem stokt. Dat het beeld zich als een golfbeweging over je heen lijkt te verplaatsen. Dat het in je poriën duikt, bezit van je neemt en zachtjes resoneert met de trilling van je handen. En dat het dan, wanneer je het heel voorzichtig van het prikbord neemt, niet eens uit je handen waait. Dat het zich niet met een duikvlucht door je open raam de duisternis in stort, dat het niet vruchteloos omlaag dwarrelt tot het zich vermengt met de straatstenen, dat het niet met een rukwind verderop wordt neergegooid en het steeds wanneer je een paar passen nadert weer verder weg waait.

Dat het gewoon in de palm van je hand blijft liggen. Dat je je ogen er niet vanaf kunt houden, en bijna bang bent te ontwaken. Dat je het heel zachtjes streelt, en dat het niet vervaagt. Sterker nog: dat de contouren met iedere aanraking duidelijker lijken te worden, dat je langzaam over je hele lichaam begint te gloeien terwijl het beeld aan intensiteit wint. Dat je het omhoog houdt, naar links verplaatst, naar rechts, voor je ogen heen en weer laat dansen en dat het er nog steeds is. Dat het op magische wijze je mondhoeken omhoog doet krullen. Dat het zelfs na er uren mee in je handen gestaan te hebben nog niet verveelt, en dat het een oneindige interesse in je ontwaakt lijkt te hebben. Dat je voorzichtig om je heen gluurt of dit een grap is, of er dadelijk iemand met een gasbrander uit een donkere hoek komt sluipen om het voor je ogen te verbranden, waardoor de as in je verwonde handen brandt tot je tranen het schrijnen verlichten. Dat het doodstil blijft om je heen, dat je je realiseert ongestoord te mogen verdrinken in dit beeld. Dat het zich dan plots losmaakt uit je handen, trillend boven je vingers blijft zweven. Dat je je adem inhoudt terwijl het zich verplaatst. Dat het zonder verdere omhaal koers zet richting jou. Dat het zich tegen je borstbeen schurkt en dan, terwijl jij je handen eromheen vouwt, plots onder je huid verdwijnt. Dat je de weg kunt voelen die het aflegt, een warmte achterlatend die verder gaat dan hitte. Dat het halt houdt middenin je lijf, dat alles daarbinnen direct plaats maakt, herschikt, om zich voortaan te laven aan dit beeld, dit gevoel.

En dat het dan, vanaf dat moment, met je meereist.
Waar je ook gaat.
Zomaar.
Omdat jij het bent.
Omdat dat, heel soms, zo gaat.

19 Reacties

Laat het dan zó gaan, dit keer, heel snel. Omdat jij het bent.

Abstracter dan gewoonlijk, daarom niet minder meeslepend.

Geplaatst op 20 januari 2007 om 22:40

Wow Wenz. Beter dan zo ga je toch niet schrijven he? Dit is al véél te mooi, ontroerend, poëtisch, meeslepend zielrakend.

Geplaatst op 20 januari 2007 om 23:45

Wauw Wenz, dit gevoel heb je echt zo mooi omschreven. Het is prachtig en zo herkenbaar..

Mooi.

Geplaatst op 21 januari 2007 om 00:39

Nou word ik vaker een cultuurbarbaar genoemd en moet eerlijk bekennen, na twee keer lezen heb ik geen clue waar dit over kan gaan. Gelukkig doet denken geen zeer (hoewel, dat is behoorlijk discutabel eigenlijk :))

Geplaatst op 21 januari 2007 om 04:01

You win some, you lose some, Cinner. En Eep. :)

Roer, ik hoop eigenlijk van wel. :) Goed te horen dat het binnenkomt, Fride en Roer. Grappig hoe mensen verschillen.

Geplaatst op 21 januari 2007 om 08:32

Wat vond ik dit een prachtig stukje om te lezen.
Bedankt, dat je het zo geschreven hebt.

Geplaatst op 21 januari 2007 om 08:44

Mooi. Word er stil van. En zo herkenbaar :-)
*droomt zalig weg*

Geplaatst op 21 januari 2007 om 10:37

het maakt niet uit wat er zich in jouw ziel afspeelde toen je dit schreef, ik neem er mijn beeld uit en droom weg in dit prachtige poëtische spel van woorden.

Geplaatst op 21 januari 2007 om 11:19
Niemand

Mooi. :) Ik krijg van zulke stukjes altijd de neiging berichten te schrijven die op het stukje lijken, ook zo heel fijn gewoon maar schrijven, schrijven, schrijven, maar ik doe het maar niet, want dit is mooi genoeg zo en behoeft absoluut geen vervelende toevoegingen van Niemand. :)

Geplaatst op 21 januari 2007 om 12:25

Sterker nog Niemand, toen ik het doorlas achteraf moest ik zelfs aan jou denken. :)

Jij moet je eerste vervelende toevoeging nog plaatsen, dus maak je geen zorgen. :) Maar ik snap je. :D

Jackie*, dat doe je helemaal goed. :)

Geplaatst op 21 januari 2007 om 12:28
Niemand

Ik probeer jou een compliment te maken en dan maak je er een terug. (:

Mooi Wenz, werkelijk en nog veel meer.

Geplaatst op 21 januari 2007 om 12:32

:D Nou, sorry hoor. ;) Dankje. :)

Geplaatst op 21 januari 2007 om 12:58

ja…soms inderdaad…soms heb je van die dagen…

Geplaatst op 21 januari 2007 om 16:20

Mmmmh… warm.

Geplaatst op 21 januari 2007 om 22:49

Het voelt alsof ik het in één adem heb gelezen Wenz.

Geplaatst op 21 januari 2007 om 23:00

Het voelt ook alsof het in één adem geschreven was. :)

Geplaatst op 22 januari 2007 om 07:02

Trouwens Wenz, ik kijk er nu al een heel tijdje naar, enkele maanden om precies te zijn, maar hoe heb je het gedaan? Toen ik terug kwam van vakantie had je ineens een hippe achtergrond geregeld? Hoe deed je dat *nieuwsgierig* :)

Geplaatst op 22 januari 2007 om 12:27

Daarvoor had ik die hele oude boeken ook al als achtergrond. :) Ik zag je er laatst, ik geloof bij Fride, naar vragen.
Hier een link met uitleg. Knutsel ze! :D

Geplaatst op 22 januari 2007 om 12:41

oh ja…die boeken…bijna vergeten :)

dank je wel voor de link!
Tof :) !

Geplaatst op 23 januari 2007 om 15:41