*Herkauwen

Toen ik bijkwam liep er een verpleegster op me af. Ik was nog niet wakker genoeg om te praten. Ik hoorde haar kribbig tegen een ander wit schort zeggen dat mijn lakens wel eens even ververst hadden kunnen worden. Ik wierp voorzichtig een blik omlaag en zag enorme rode vlekken; snel liet ik mijn zware hoofd weer zakken.Ze reden me door nietszeggende gangen, grote TL-buizen en wit gesausde muren kropen aan me voorbij tot aan de lift. Een klein jongetje met een groot verband op zijn oor stond verstijfd naar me te kijken. Al dat ik kon denken was dat dit jochie mij niet moest zien. Kinderen bevatten nog niet alles, ik zou tot monster verworden in zijn geschrokken oogjes. Toen een arm, een hand, het jongetje werd weggegrist.

Niemand praatte tegen mij, al had ik mijn ogen geopend. Ik begreep dat ik naar de intensive care op weg was. Deuren gingen open, ik werd een smalle gang in gereden. Ik draaide mijn hoofd naar links, voelde het bloed kloppen. Ik keek in het voorbijgaan een kamer in: op bed lag een mens, man of vrouw was me niet duidelijk, met een grotesk, kaal, paars hoofd. Binnen een seconde was de kamer uit mijn blikveld, maar het beeld stond nog op mijn netvlies gebrand.

Ik werd in een grote ruimte geplaatst, aan allerlei apparaten gekoppeld. Nog steeds richtte niemand zich tot mij. Ik dommelde weg. Het was donker toen ik mijn ogen opende, er klonken stemmen. Iets verderop een glazen huisje in het midden van de ruimte, witte schorten liepen bedrijvig in en uit. Er werd een meisje binnengereden, dat was aan haar blonde haren te zien. Haar gezicht en armen bedekt onder het bloed en de wonden, mijn maag draaide zich om. Ik wilde het niet zien, maar wegkijken leek onmogelijk.

Na wat een uur leek werd een gordijn dichtgeschoven, mij het zicht op het toegetakelde meisje ontnemend. Ik dommelde weer weg. Korte tijd later leek iemand in mijn arm te knijpen, ik werd weer wakker. In een roes ging de rest van de nacht aan me voorbij, om de paar minuten blies de bloeddrukmeter zich automatisch op rond mijn bovenarm. Steeds opnieuw ontwaakte ik door de strakke band die mijn bloed liet kloppen in mijn hand. Mijn lippen voelden gesprongen, ik had dorst. Ik had me in de zeventien jaren die ik tot nu toe geleefd had nooit eenzamer en meer verloren gevoeld dan nu, geen idee hoe ik de aandacht van de zusters kon trekken.

Meer stemmen, ochtendlicht scheen het vertrek binnen. Het meisje naast me was verdwenen. Twee gestaltes naderden. Een rode trui, een blauwe jas. Tussen al het wit een welkome afwisseling. Naast mijn bed aangekomen hielden ze halt. Ik keek op naar hun gezichten. Ik zag de geschrokken blik in hun ogen, maar zag ook dat zowel mijn broer als mijn moeder dit probeerden te verbergen. Ik wilde praten, ik wilde hier weg, ik wilde huilen, ik wilde drinken. Mijn moeder streelde mijn hand en praatte tegen me.

De kaakoperatie was goed verlopen, nu moest ik nog een dag op de IC blijven om er zeker van te zijn dat de zware ingreep zonder complicaties zou blijven. Na jaren van duimen, beugels en kinderlijke recalcitrantie schoot mijn onderkaak uit de kom iedere keer als ik mijn mond opende of kauwde. Mijn onderkaak was op ingenieuze wijze doorgezaagd en verlengd, om zo mijn overbite te compenseren. Ik wist dat mijn hoofd gezwollen was, maar had mezelf nog niet gezien. Zojuist had ik een glimp van mezelf opgevangen door hun blikken, ik wist dat ik er angstaanjagend uit moest zien.

Mijn kaken waren op elkaar genaaid om de wonden goed te laten helen. Ik kon niet praten, slechts hopen dat mensen zouden aanvoelen wat ik nodig had. Opeens herinnerden mijn broer en ik ons een spelletje van vroeger: met onze handen vormden we letters, die aaneengeregen zinnen vormden, die we dan weer probeerden te lezen bij elkaar. Langzaam hief ik mijn handen, vormde de W, gevolgd door de A, de T, de E en de R. Hoopvol keek ik mijn broer aan. Hij draaide zich naar mijn moeder en zei dat ik dorst had. De opluchting! Ik kon weer communiceren. De knoop in mijn maag leek eindelijk op te lossen, ik ontspande voor het eerst sinds ik weer bij kennis was.

Mijn moeder liep het glazen hok in terwijl mijn broer en ik onze handentaal gebruikten om dichter bij elkaar te komen. Zijn rol als tolk ging hem goed af. Een norse zuster riep geïrriteerd dat mijn moeder toch helemaal niet kon weten wat ik wilde, omdat ik niet kon praten. Mijn moeder werd boos, legde de situatie uit en uiteindelijk verscheen er een zuster die een hart in haar lijf leek te hebben. Met zachte stem bracht ze mij een bakje water met een doekje. In het vocht gedrenkt kon ik het ding op mijn lippen leggen. Het voelde hemels.

Na een dag mocht ik eindelijk naar de afdeling. Slapen kon ik niet in het ziekenhuis, alle geluiden zorgden ervoor dat ik als lichte slaper steeds wakker schrok. Met het doorzettingsvermogen van een werkpaard probeerde ik iedere dag zoveel mogelijk vanillevla aangelengd met ijzerhoudende siroop en gezeefde soep door een rietje mijn lijf in te zuigen. Lopen ging al, voorzichtig, met kloppend hoofd. Ik schuifelde aan de arm van mijn moeder voort door de ziekenhuishal, op weg naar het toilet.

Dikke tranen huilde ik toen ik in het voorbijgaan mijn gezicht voor het eerst zag in een spiegel. Ik herkende mezelf niet. Mijn hoofd was verder opgezwollen dan ik ooit voor menselijk had gehouden, mijn huid voelde alsof ze op knappen stond. Mijn moeder huilde met me mee, bekende dat ze zelf ook erg geschrokken was de eerste dag, maar verzekerde me dat de zwelling echt weg zou gaan, en zelfs al minder was geworden de afgelopen dagen. Knuffelend leidde ze me terug naar het bed. Na drie dagen en veel vijven en zessen mocht ik naar huis gaan,
op voorwaarde dat ik niet minder dan 54 kilo mocht gaan wegen. Ik had twee kilo speling en had me voorgenomen de wereld via het rietje te verorberen, alles om maar thuis te mogen zijn.

Plat in bed liggen mocht niet, dan zou ik ‘s nachts in mijn eigen speeksel en bloed kunnen stikken. We plaatsten een stretcher naast mijn bed, zo kon ik half rechtopzittend proberen te slapen. Enorme zakken met koelvloeistof die ik tegen mijn gezicht aan legde moesten om het uur verwisseld worden voor versgekoelde exemplaren uit de vriezer om de zwelling tegen te gaan. Nacht na nacht sliep mijn moeder naast me, in mijn bed, stond om de paar kwartier op om de koelelementen te verversen en eventueel de handdoek onder mijn hoofd waar om de paar uur slaap grote rode vlekken op zaten.

Het was slopend, voor ons allemaal. Naarmate de weken vorderden en de zwelling afnam kon ik weer een beetje praten en hoopte ik bij ieder bezoek aan de kaakchirurg dat mijn kaken weer een millimeter losser mochten, net zo lang totdat het moment aanbrak waarop ik met fysiotherapie mocht beginnen om de spieren in mijn mond weer de kracht te geven mijn kaken te openen en uiteindelijk weer voedsel te kauwen. Langzaamaan begon ik nieuwsgierig te worden naar mijn nieuwe gezicht. Hoe zou ik eruit zien als de zwelling weg was? Mijn huid was blauw, geel en groen. Ik leerde dat blauwe plekken in je gezicht en nek ‘uitzakken’, ze verplaatsen zich naar beneden.

Met een shawl liep ik iedere dag door de supermarkt om nieuwe smaken vla en soep uit te zoeken, ondertussen met mijn moeder lachend om de eenzijdige maaltijden. De dag dat ik eindelijk weer vast voedsel mocht ‘sabbelen’ (kauwen kon je het niet noemen) was ik dolgelukkig. Langzaam moest ik het weer opbouwen, maar alleen al de smaak van aardappels, vlees, groenten maakten dat ik ervan genoot. Langzaamaan begon ik aan mijn nieuwe ik te wennen: ik had opeens een zichtbare onderkaak, niet weggestopt onder mijn bovenkaak.

Nu, al bijna tien jaar later, weet ik niet beter of dit is mijn gezicht. Dit zijn mijn kaken, en alleen de röntgenfoto’s bij de tandarts waarop de schroefjes in mijn kaken te zien zijn en twee voelbare deukjes onderin de botten aan weerszijden herinneren me nog aan die tijd. Wanneer ik foto’s van voor de operatie zie, kijk ik naar het muizengezichtje en prijs me gelukkig met de metamorfose. Ik kan mijn kaken niet meer zo ver openen als voorheen, maar ik kan kauwen zonder de doffe knak achterin te voelen en ik word al jaren niet meer voor haas uitgescholden. Heel af en toe hebben mijn broer, moeder en ik het nog wel eens over de tijd na de operatie, maar ons leven gaat vooral zijn gangetje. En toch, zonder hen was het allemaal heel anders geweest. Al hun zorg en aandacht: ik had me in de zeventien jaren die ik tot dan toe geleefd had nooit geliefder en meer gekoesterd gevoeld dan toen. En dat mag ook best eens gezegd worden.

34 Reacties

Geweldig omschreven Wenz,
maar het is dan ook een behoorlijke ervaring, vooral als je klein bent. Ik neem aan dat je terugkijkend wel tevreden bent met het resultaat? Ik heb je maar een keer gezien en ik moet zeggen dat het mij niet is opgevallen :D, dus de doctoren hebben goed werk geleverd.

Geplaatst op 18 januari 2007 om 09:34

Ik denk dat dit een waar gebeurd verhaal is van jou?
De ervaring om werkelijk te voelen, dat er mensen zijn die heel veel van je houden, juist in slechte tijden, als je ziek bent, of heel veel pijn hebt, is grandioos.
Wees maar blij, dat je die operatie hebt laten doen, hoeveel pijn je ook gehad hebt.
De pijn die je verloren hebt, door het met rare ogen naar je kijkende mensen, is nu weg.
Die pijn zou veel erger geweest zijn denk ik.

Geplaatst op 18 januari 2007 om 09:45

Zeventien is niet echt klein ;-)

Maar ik vind ziekenhuizen altijd iets ongelooflijk scary hebben, omdat je je moet overleveren ?
Enorm mooie sfeerschepping, brrrrrr. En niets beter dan mensen om je heen te hebben die je liefhebben.

Geplaatst op 18 januari 2007 om 09:54

Ja Mieke, dit verhaal is waar gebeurd, daarom staat hij ook in de categorie ‘Gedachte’ i.p.v. ‘Praatjes’. Je hebt helemaal gelijk, en ik ben er ook heel blij mee. :)

Haha Gob, nee hopelijk valt het ook niet op: ik zie er nu juist ‘normaal’ uit. :)

Geplaatst op 18 januari 2007 om 09:56

Nathan, ik ben de eerste jaren van mijn leven in ziekenhuizen opgegroeid zo ongeveer, bang ben ik er dus nooit. Ook tandartsen en gynaecologen en welke andere medische aangelegenheden vind ik nooit eng. :) Maar als ik mag kiezen ben ik liever ergens anders dan in een ziekenhuis hoor! Helemaal als het verplegend personeel je negeert. ;)

Geplaatst op 18 januari 2007 om 10:58

Je hebt deze heftige ervaring in ieder geval een geweldige titel gegeven… toen na de lezing van je logje mijn oog erop viel heb ik breed zitten glimlachen. :)
(werkt jullie gebarentaal zo ongeveer als op de afbeeldingen boven de categorieën?)

Geplaatst op 18 januari 2007 om 11:10

Mmmmm “normaal” is niet het eerste dat in mijn gedachten opkomt als ik je foto’s zie, edoch dat terzijde :-)

Geplaatst op 18 januari 2007 om 11:21

Grinnik, Colinda, ik wist wel dat je de titel op waarde zou kunnen schatten. ;) :) De gebarentaal hiernaast is officiële gebarentaal, deze ben ik niet machtig al zou ik hem ooit in mijn leven wel willen leren, ik vind dat iets bijzonders. Onze handentaal bestond uit het simpelweg vormen van de letters, dus een W is je duimtoppen tegen elkaar en je handen in tegengestelde L-vorm zeg maar, dus echt letterlijk een W maken en zo verder. :)

Haha Nathan, jij bent bevooroordeeld, dat telt niet. ;) In plaats van flirten kun je beter aan het werk gaan! :P ;)

Geplaatst op 18 januari 2007 om 11:26

Pfieuw Wenz, zo’n verhaal hakt er hard in. Wat ben je door een hel gegaan, maar wat ben je mooi geworden.
Prachtige herinnering; dat je dankzij het “oude” letterschrijfspelletje kon praten met je broer en zo toch duidelijk kon maken wat je wilde.
Die geweldige opoffering van je moeder en broer zal je altijd bijblijven. Dat is dan ook het voordeel van zulke ingrijpende gebeurtenissen. Je leert elkaar voor het leven kennen en waarderen.

Geplaatst op 18 januari 2007 om 11:38

Je laat ons toch weer een hele tijd op het verkeerde been staan met je verhaal. Heel leuk. Het lijkt alsof het een ongeval of plotse operatie was, niet zozeer een geplande zaak. Tenminste, ik neem toch aan dat het gepland was.

Het was toch weer een leuk verhaal om te lezen, en eigenlijk net minder leuk omdat je het zelf hebt moeten voelen. Sommige dingen kan je beter/liever alleen inbeelden.

Geplaatst op 18 januari 2007 om 12:55

Je kwam op mij tenminste ‘normaal’over :)

maar toen je de operatie kreeg, was het echt zo dat je bij elke ‘spreekwoordelijke’ hap je kaak opneiuw moest zetten? en dat puur door duimen en beugels? Damn…

Geplaatst op 18 januari 2007 om 14:24

Je bent de varkensoogjes door de caviawangetjes vergeten vermelden. Zij maakten het beeld in de spiegel het ergste, of toch voor mij.
Mij lieten ze wel een poging doen tot praten van de eerste dag en deukjes voel ik niet, maar het idee dat er drie vijsjes aan elke kant in mijn kaak zitten is nog steeds bevreemdend. De gedachte aan de honderden keren wakker worden ‘s nachts om met een zakdoekje in mijn wang het bloed op te nemen dat me het gevoel gaf te zullen stikken had ik verdrongen.

Achteraf lijkt het allemaal niet zo erg en waren de tranen nutteloos. Maar wat een verdriet zo alleen in het ziekenhuis, wat een eentonigheid in het babyeten dat je wel moest eten en wat een wegduiken in je deken als er iemand op ziekenbezoek kwam.

Geplaatst op 18 januari 2007 om 14:30

Ontroerend en (deels) herkenbaar verhaal Wenz. Liefde die redt! Over mijn verblijf in het ziekenhuis in 2005 schreef ik een klein boekje, “Hals over kop en nog langzamer” (SWP), als ik dat hier eens mag zeggen.

Geplaatst op 18 januari 2007 om 14:48
Niemand

Ingrijpend, lijkt me. Maar wat fijn dat alles zo ‘goed’ gekomen is, ik bedoel: dat je er nu zo tevreden mee bent en dat het – ondanks dat het toen vast heel naar was – nu ook de band met je moeder en broer benadrukt. En je bent zo dapper dat je dit opschrijft, trouwens. :)

Geplaatst op 18 januari 2007 om 15:42

Wat een lieve reactie Eep. :) Klopt, dat blijft me altijd bij.

Inderdaad Joachim, pas na zes alinea’s wordt dat duidelijk hè? :) Vond ik leuker dan meteen met de deur in huis te vallen. Uiteraard was de operatie gepland. Al twee jaar eerder zelfs, maar ik moest wachten tot mijn kaak volgroeid was alvorens de ingreep te mogen krijgen.

Gob, ja bij iedere opening van mijn mond schoot hij ‘los’. Maar als je je onderkaak naar voren bewoog bij het sluiten schoot hij ook weer in de goede positie. Helaas is dat niet zo goed voor een kaakgewricht ;) dus de operatie was noodzakelijk.

Hee Sanderijn! Jij ook? Inderdaad, ‘appelwangen’ noemden wij het, die varkensogen waren inderdaad erg. En ik had iedereen uitdrukkelijk verboden op ziekenbezoek te komen tot ik mezelf in ieder geval weer menselijk vond uitzien. :) En ja, naderhand vervaagt alles en leek het een peulenschil en ben ik blij het ondergaan te hebben. :)

Natuurlijk mag je af en toe spammen Marius! ;) Zeker als het door jou geschreven is, je schrijft heerlijk. Dit is hem. -> Klinkt goed Marius. Liefde redt, inderdaad. :)

Ja Niemand, uiteindelijk leverde het me een hoop op, zonder twijfel. :)

Geplaatst op 18 januari 2007 om 15:52

Ik lees je log en bedenk me dat ik niet verwacht had dat je dit ooit zou beschrijven.. Ik ken je verhaal maar zoals je het beschreven hebt op je log, komt er ineens nieuwe dimensie bij.. De beleving maak je zichtbaar.

Lieverd je bent mooi, en wat kan je toch schitterend schrijven! ;)

Geplaatst op 18 januari 2007 om 19:11

En mocht je toen ook niet roken? of deed je dat ook door een rietje?

BTW. Goed geschreven, al bij de eerste zin kreeg ik het ‘gadver een ziekenhuis gevoel’.

Geplaatst op 18 januari 2007 om 21:11

Inderdaad Yo, dat is ook meteen de enige keer geweest dat ik gestopt ben met roken: op mijn zeventiende! Ik kan iedereen die wil stoppen een kaakoperatie aanraden trouwens, echt enorm effectief! Gegarandeerd niet met sigaretten bezig de weken erna! :P

Fride, ja zo af en toe komt er iets heel persoonlijks uitgerold. :)

Geplaatst op 18 januari 2007 om 21:14

Wow, real stuff. Niet gewend. Goed geschreven en yay voor de blijheid/fijnheid die het uiteindelijk met zich meebracht ^_^

Geplaatst op 18 januari 2007 om 21:22

Goh, ik dacht dat het een verhaal was. Je kaak ‘verlengd’?! Knap hoor, jee. Blijkt wel dat taal toen ook al belangrijk voor je was, gezien de handletters =:~)

Geplaatst op 18 januari 2007 om 22:37

Sommige dingen in je leven maken zo’n geweldige indruk dat het voor het leven niet meer uitwisbaar is. Al kan de herinnering wel iets vervagen in de loop der jaren, sommige stukjes worden misschien wat mistiger, altijd zijn er details die haarscherp in een stukje weke grijze massa gebeiteld zijn als ware het beton.
Fijn dat het allemaal goed gekomen is en dat je er nog steeds blij mee bent.

Geplaatst op 19 januari 2007 om 13:51

Enige wat ik kan zeggen is.. heel mooi beschreven, zusje! En het resultaat van die ingreep mag er zeker weten zijn, zowel uiter- als innerlijk.

Geplaatst op 20 januari 2007 om 08:51

:)

Geplaatst op 20 januari 2007 om 09:04

dergelijke ingrepen blijven je altijd bij, gezien ook de manier waarop jij het prachtig beschrijft. mijn herinneringen betreffen het verwijderen van de amandelen, ik was wat ouder toen het gebeurde en weet nog veel details op te lepelen!

Geplaatst op 20 januari 2007 om 11:09

Niets ten nadele van je “praatjes”, integendeel, ontspanning en denkvoer inéén, maar dit is waarom ik van logs houd. Dit is ook wat de definitie van een weblog – een online dagboek – het best benadert en zoals het in mijn optiek is bedoeld.

En die kaken op elkaar, die kent Sem ook, alleen dan via het stuur van de auto en de voorruit.

Voor heel overgewichtig Nederland: Daag Sonja Bakker, op elkaar met die kaken.

Geplaatst op 21 januari 2007 om 03:08

In duikvlucht jij? Auw.

Ha, multifunctioneel dus: stoppen met roken, afvallen, en je praat ook minder onzin, met je kaken op elkaar genaaid. ;)

Klopt jackie*, sommige dingen vergeet je nooit, hoe onbenullig ze ook mogen lijken.

Geplaatst op 21 januari 2007 om 08:30
roosje

ontroerend en mooi…

Geplaatst op 21 januari 2007 om 15:56

Stoppen met roken heb ik toen geprobeerd, na zes nicotineloze dagen vertelden mijn darmen me iets anders.

Geplaatst op 21 januari 2007 om 15:57

Ghahaha Sem, a little too much information darling. ;) Nee hoor.

Ik was wel drie maanden o.i.d. gestopt, maar zodra mijn kaken het toelieten en infectiegevaar geweken was ben ik weer begonnen. Ik vond zowaar de eerste trek smerig, dat had ik voorheen nooit gehad, maar de tweede was meteen alweer thuiskomen. ;)

Geplaatst op 22 januari 2007 om 08:39

Aangrijpend en mooi geschreven, je kunt de emoties van pijn, wanhoop, liefde gewoon voelen. Knap als je dat kunt oproepen :)
Dit is echt zo’n verhaal waarvoor alle MSN gesprekken stokken, omdat je deze verder wilt (& moet) lezen.
Knap dat je zo’n persoonlijk verhaal kunt plaatsen :)

Geplaatst op 27 januari 2007 om 19:22

Wat is dit een mooie log. Er gaan een aantal gedachten door mijn hoofd… Ten eerste, wat een operatie, behoorlijk zwaar, het (niet) eten. Afhankelijk zijn van anderen, jezelf even niet willen tonen aan de buitenwereld vanwege ze zwelling. Dat zal op dat moment een hel zijn geweest, al ben je er achteraf vast erg blij mee.

Mbt je kaak, uit de kom en zo.. Ik dacht meteen aan zoenen.. Wat moet dat lastig zijn geweest. Juist terwijl je moet genieten, de ander aanvoelen en samen in elkaar opgaan dacht jij maar.. Oh, mijn kaak, niet uit de kom, als deze het maar houdt…

Het andere… Chocolade.. Zelfs met de lippen redelijk stijfjes op elkaar kan er een stukje chocolade naar binnen, deze smelt heerlijk in je mond en kan je er optimaal van genieten….

Geplaatst op 9 februari 2007 om 14:52

BFD, ik denk dat het vooral zwaar was omdat ik een puber was, in die leeftijd zijn mensen onverbiddelijk en een opgezwollen gezicht hebben is dan niet een van je dromen. :) Wanneer ik diezelfde operatie op mijn 35ste zou hebben ondergaan denk ik dat ik het beter had kunnen plaatsen. Al blijft de pijn en het niet kunnen eten wel natuurlijk.

Haha, zoenen deed ik zonder al te veel aan mijn kaak te denken. Eten ook. Hij klapt uit de kom, soms schiet hij vast (wat wel pijnlijk is, maar je overleeft het makkelijk ;)), je wrikt een beetje en het zit weer goed. No prob. :)

En nee, chocolade kon ik niet in mijn mond laten smelten: wanneer je kaken op elkaar genaaid zijn kan er niets op je tong weet je… :D En om dat stuk chocola nu tegen je tanden aan te duwen tot het een grote bruine brij is? Nee dank je. :P

Geplaatst op 9 februari 2007 om 17:31
Frank

WOW! Is dit echt gebeurd?!

Je hebt het zoo fantastisch omschreven! Echt diep respect!

Helaas lees ik dit artikel nu 3 jaar na dato :( dus zal er waarschijnlijk niet zoveel meer mee gebeuren.

Ik heb in ieder geval afgelopen maandag mijn bovenkaak laten corrigeren vandaar mijn interesse in jouw verhaal.

Groeten,

Frank

Geplaatst op 5 juni 2010 om 23:10

Hee Frank! Ja, dit is inderdaad mijn verhaal van mijn onderkaak-operatie. En jij bent net onder het mes geweest begrijp ik? Een week geleden, dus alles is nog gezwollen en pijnlijk? Wat is er met je bovenkaak gebeurd precies, verbreden, verlengen, versmallen? Heel veel beterschap in ieder geval en hoop dat je blij zal zijn met het eindresultaat! :)

Geplaatst op 6 juni 2010 om 08:45