*Binnenstebuiten

Ze luisterde naar zijn ademhaling. De nacht ontnam hem zijn gelaatstrekken, maar het weinige licht van de cijfers van de wekkerradio zorgde voor een rood randje om zijn warrige haar. Zachtjes nam ze een pluk tussen haar wijs- en middelvinger en draaide langzaam rondjes. De haren kietelden tussen haar vingers, vielen steeds eventjes terug op zijn hoofd alvorens zij ze weer optilde. Rustgevend. “Wie ben ik eigenlijk voor jou? Je kent me. Ik praat veel, alles wat mijn aandacht heeft verlaat mijn mond. Mijn kijk op de mensheid, mijn dagelijks leven, eigenaardigheden, interesses, je weet ervan. Levensvragen, voorliefdes, maniertjes, mijn humor: ze zijn je bekend.” Ze hield haar hand even stil toen hij zijn hoofd verlegde, hij werd niet wakker. “Je weet waar mijn grenzen liggen, je weet waar ik blij van word, je weet hoe ik mijn uren indeel, wat ik lees, wat ik eet, wat ik voel, wat ik doe. Je kent me. Maar onder de oppervlakte van mijn geest met al zijn uithoeken suddert de rest. En die rest, die maakt dat je iedere nacht opnieuw naast mij wil liggen.” Ze vond op de tast haar sigaretten, stak er een op. Het vlammetje van de aansteker verlichtte kortstondig de omgeving. Ze kneep haar ogen dicht. “Hoe meer ik vertel, hoe meer ik verzwijg. Je zegt me dat ik gesloten ben, dat ik zo’n groot deel van mijn innerlijk leven voor mezelf houd. Je bent niet de eerste met dit verwijt.” Ze keek naar haar hand, zijn haren op haar huid. “Ik heb je graag en lief. Me nestelen tegen jouw warme lijf, je adem op mijn schouderbladen. Je gedachten in de ochtend. Je lach in de middag. Je woorden in de avond. Niets van dit alles wil ik missen. Wat wil je van me weten?”

Ze aaide de schelp van zijn oor, het kuiltje achter zijn oorlel, zijn kaaklijn, tot aan zijn adamsappel en weer terug. “Uiteindelijk wil je me doorgronden. Je wil je kunnen verplaatsen in mijn wereld, kunnen voorspellen wanneer ik wat doe, en hoe. Je wil de logica achter mijn handelingen weten, mijn wezen uitrollen en punaises prikken waar je geweest bent. Lijnen trekken waar verbanden liggen, arceringen aanbrengen waar dat nodig is.” Ze blies de rook uit in het duister en luisterde naar het minieme knetteren van de brandende kegel aan haar sigaret. “Je wil niet van mijn zijde wijken voor je alles kent. Ik zeg graag dat dat het eindpunt zou zijn. Dat wanneer niets meer onbekend was, er ook niets meer te beminnen zou zijn. Dat mysterie nodig is om liefde te voeden.” Ze trok een denkbeeldige lijn van zijn voorhoofd over zijn neus en eindigde met haar vinger op zijn lippen. “Mysterie is niet nodig om lief te hebben. Liefhebben is nodig om lief te hebben. Je mag alles van me weten. Je mag verbanden leggen. Je mag conclusies trekken. Je mag alles doen wat je nodig acht om je rust te vinden. Je mag me breken en weer opbouwen, je mag me laten vallen, door elkaar schudden en oppoetsen. Je mag me doorzien en doorleven. Maar wat doe je wanneer je erachter komt dat ik niets achterhoud? Dat er geen verbanden zijn? Dat er niets groots achter mijn zijn blijkt te schuilen? Dat alles wat ik doe en denk en voel simpelweg impulsen zijn? Dat alle verbanden die er te leggen zijn geen patroon onthullen voor de toekomst, en maar deels voor het verleden? Dat ik zelf niet weet waarom ik voel wat ik voel? Dat je me nooit zal kunnen categoriseren?” Ze legde in zijn beide mondhoeken een vingertop. “Dat al je inspanningen geen bevredigend eindresultaat zullen opleveren?” Ze trok zijn mondhoeken op, liet hem grijnzen in het donker.
“Dan houdt de liefde voor jezelf op.”
Ze drukte haar sigaret uit en kroop dicht tegen hem aan.

18 Reacties

En hij sliep gewoon door? Zonde, het is een zo’n leerzame monoloog.
“Liefhebben is nodig om lief te hebben,” ja, dat is alles en toch heel veel.

Geplaatst op 15 januari 2007 om 16:40

Thanks, en vraag maar niet waarom.
Kus

Geplaatst op 15 januari 2007 om 17:31

Vals hoor.

Geplaatst op 15 januari 2007 om 18:32

Prachtig Wenz – mooie gedetailleerde beelden, met het rode randje en de minieme knettering als absolute hoogtepunten.

Geplaatst op 15 januari 2007 om 19:15

mijn eerste gedachte was dat je tegen een overledene aan het praten was, morbide he!maar de laatste zin weerlegt mijn idee.
Een prachtige monoloog, jammer dat hij doorsliep.

Geplaatst op 15 januari 2007 om 19:16

Een mooie zachte bespiegeling Wenz, deed me ook even denken aan Noch ein letzte Zigarette.

Geplaatst op 15 januari 2007 om 19:39

Das iets dat me ook enorm bezighoudt. De twee dingen : namelijk, als er niets meer te ontdekken is, geen mysterie is, is dan de aantrekkingskracht weg ? En ik wil net een open boek zijn. En kan iemand je kennen, als je *niet* alles vertelt. Ik ben soms zoveel verschillende personen : op het werk ben ik de collega, bij de volleybal de teamgenoot, en thuis alleen de creatieve schrijver, de fotograaf, en voor mijn dochter een papa. Maar die werelden mengen meestal niet, de volleyballers en mijn collega’s weten niets (of de meesten) van al de rest. Zien zij dezelfde man ? Of wordt ik pas completer en vollediger als je de rest van het plaatje kent ? Ergens denk ik dat zelfs zonder alle achtergrond-informatie, in een ontmoeting, in een gesprek, je de ander kan kennen. Dat je de bodemloosheid kan peilen (en dus voor mij : de diepgang en bijhorende interessantheidsfactor).

Misschien dwaal ik hopeloos af, maar daar deed het tekstje me aan denken.

Daarenboven had ik gdvdmme bijna net dezelfde scène in mijn hoofd ;-) Maar een iets andere invalshoek, dus dat verhaaltje komt nog. Verhalen broeden lang in mijn hoofd, en dan rollen ze ineens uit de pen.

Geplaatst op 15 januari 2007 om 22:09

Volgens mij is het juist iets typisch vrouwelijks om de partner geheel te willen doorgronden en leren kennen. De mannen die ik ken, die hebben daar juist helemaal geen tijd voor omdat ze vooral met zichzelf en de wereld bezig zijn…

Daarbij geloof ik niet dat de liefde verdwijnt met het doorgronden. Die verandert van karakter.

Geplaatst op 15 januari 2007 om 22:20

Dat zegt de ik-persoon toch ook juist Yo, dat ze dat wel graag wil zeggen maar er niet in gelooft? :)

Ja Nathan, dat vraag ik me dus ook vaak af: zijn we wel één iemand?

Marius, ondanks het Duits is het een mooie tekst.

Geplaatst op 15 januari 2007 om 22:23

@Yo : Ik geloof niet in typisch vrouwelijk of typisch mannelijk. En “iemand doorgronden” klinkt voor mij veel te rationeel om ook maar iets met liefde te maken te hebben, maar dat is persoonlijk :-)

En we zijn zeker één iemand, maar worden we ook als dusdanig begrepen, he.

Goh, ik kan zo heerlijk blijven staren naar je achtergrond. Die vind ik supercool. En dat beetje dat ik op je foto’s zie ook. En zo ben ik weer helemaal afgeleid :-) Hoe noemen ze dat ? Short attention span disorder ? bestaat dat ? :-)

Geplaatst op 15 januari 2007 om 22:47

Je zal waarschijnlijk altijd uit net iets verschillende personen bestaan. Op je werk is het tenslote in je nadeel als men weet dat je graag masturbeert op Metallica en die volleyballer heeft er niets aan gedetailleerd te weten wat je op je werk uitspookt. Een partner leert misschien het meeste kennen. Maar ook dat heeft wel een charme toch?

@Nathan: dat noemen ze meestal ADHD (of ADD) geloof ik ;)

Geplaatst op 16 januari 2007 om 03:06

Haha Cinner, wat breng je het weer fijn. :P

Geplaatst op 16 januari 2007 om 10:29

Hoewel, ik kan me voorstellen dat een attente collega op stress-momenten dan even een streepje metallica kan zingen, neurien, drummen, spelen, en dan is het ijs weer effe gebroken :-)

Geplaatst op 16 januari 2007 om 12:28

Als je ontdekt dat er niets meer te ontdekken is, dan ben je zooooo lang met elkaar tezamen, dan blijf je bij elkaar in de hoop, dat er toch nog wat te ontdekken valt.

Geplaatst op 16 januari 2007 om 15:37

Ja Mieke. :) En als je dan af en toe de ander verbaasd laat staan door iets nieuws toe te voegen, en de ander doet dat zelf ook, dan blijf je toch steeds elkaar ontdekken, toch? :)

Hahaha Nathan, dat is pas een vriendendienst! :P

Geplaatst op 16 januari 2007 om 17:10

Er kan je niets ergers overkomen dan geheel begrepen te worden.

-Jung-

Geplaatst op 16 januari 2007 om 20:14

Oh jee, wat heb ik veel gemist… Ik ga het de komende dagen allemaal inhalen. Echt. ***

Geplaatst op 16 januari 2007 om 22:57
Michael

Ha ha ha!
Je hebt ook nog mensen zonder gevoel, en mensen met laagjes en mensen met een muur.

Ha ha ha!
En allemaal vinden ze zichzelf uniek, totdat….

Gelukkig zijn er de Red hot chili peppers! Metallica! Kom op zeg!

Geplaatst op 4 maart 2008 om 21:01