*Loos

“Hallo! Ik hoorde via-via dat je verhuisd was. Ik dacht, ik ga eens langs.” Had je de moeite bespaard. “Hallo.” Ik glimlach beleefd. Waarom opende ik de deur? “Lang geleden hè. Wat zal het zijn? Een jaar of drie?” Ik richt mijn ogen omhoog, alsof ik reken. “Ja, zoiets. Minstens.” Ik laat haar binnen. “Ga zitten.” Ga weg. Ze kijkt rond. “Je hebt geen bank?” Een licht was het al nooit. “Nee.Ze kijkt me aan, lijkt een uitleg te verwachten. “Ik heb stoelen. Fauteuils, zogenoemd. Ga zitten.” Goed genoeg, ze neemt plaats. Ik klik de waterkoker aan, draal wat in de keuken. “Wel ruim hier hoor. Zeker gehorig?” klinkt het vanuit de kamer. Ik grijns vals. “Sorry wat zeg je? Ik versta je niet.” Twee mokken, suikerpot. Ik wandel naar haar toe, neem plaats in de andere stoel.

“Lekker wonen hoor, hier.” vat ik al haar nog te stellen vragen samen. Ze knikt. Haar ogen dwalen door de voor haar onbegrijpelijk ingerichte kamer. “Daar ligt een kussen op de vloer.” Je overtreft jezelf. “Ja.” Weer die blik. Met tegenzin zet ik mezelf ertoe: “Daar zit ik op. Tegen de verwarming aan. Te lezen. Af en toe.” Ga weg mens. “Maar het andere kussen ligt op mijn stoel?” Al stierf je erin, dan nog was het niet jouw stoel. “Ja,” Wat is dit vermoeiend. “kijk, dat ene kussen forenst zo’n beetje van de stoel naar de vloer. Naargelang mijn zitplaats. Die ander niet.”
“Oh.”

Ik schenk thee, vraag haar niet welke smaak ze wil. “Jij nog doorgegaan met buikdansen?” Ik schud nee. Ze kijkt weer rond. “En Joris, daar nog contact mee?” Ja. “Nee.”Oh, jammer eigenlijk. Ik ook niet. Was best een aardige vent toch?” Hij was beleefd tegen je ja. “Ja.” “Ellen, zie je die nog wel?” Je hebt werkelijk geen idee wat je tegen me moet zeggen. “Ja, zo af en toe, in de kroeg.” Stilte. “Ja, zo gaat dat hè.”
Ik pers het eruit: “Ja, zo gaat dat.”

Los op in het niets, nu. “Jij woont nog steeds waar je toen ook al woonde, toch?” Ze knikt en begint een verhaal over bijna-verhuizingen en bijna-relatiecrisissen. Bijna een leven, meid. Trots op je. Ik knik en hum af en toe. “Ik ben al een jaar gestopt met roken.” Vandaar je omvang. “Goed van je. Ik niet, geen ambities in die richting ook.” “Ja, langzamerhand ga je toch aan kinderen denken hè.” Ik knik maar, om verdere onbegrepenheid te voorkomen. Ze neemt er geen genoegen mee. “Stoppen terwijl je al zwanger bent is veel moeilijker hoor. Dat is niet te doen.” Baren ook niet, wicht. Ik wil geen kinderen.” Ze kijkt me meewarig aan. “Ja, je hebt er ook niet echt de ideale woning voor hè. Ach, dat komt nog wel, ieder op z’n tijd zeg ik altijd maar.”
Je bent bijna lachwekkend.
Bijna.

“En de liefde? Vlot niet zo hoorde ik?” ze kijkt me met geveinsd medelijden aan. “Nee, we zijn uit elkaar. Al bijna een jaar.” Voor verdriet had je tien maanden eerder moeten komen. “Waar ging het mis?” De vleesgeworden Story. Wat gaat jou dat aan? “Het klikte niet.” Ze knikt alsof ze precies weet waar ik het over heb. “Wel nog hetzelfde werk?” Ik antwoord bevestigend. “Ja, je voelde je er toen ook al op je plek hè?” Ik knik maar weer eens en wacht af. Roept u maar. “Fijn. Ja. Maarre… ja. Ik was in de buurt, dus ik dacht, wip even binnen. Even kijken hoe je er nu bij zit.” Ik knik alweer. Een ‘leuk’ krijg ik er niet uitgeperst. “Ik had je nog willen bellen, maar je weet hoe dat vaak loopt hè: druk, druk, druk.” “Ach…” zeg ik vergoelijkend, hopende daarmee alles in het midden te laten.

“En je ouders? Alles goed?” Waarom ben je nog hier? “Verhuisd, terug naar Nederland. Ze wonen nu in de buurt.” Ik weet dat zij niet weet waar ik het over heb, niet eens de goede persoon voor zich heeft. Ik ga het je niet uitleggen. Ze lijkt zich iets te herinneren, veert dan op. De ouders van Janine zijn laatst gescheiden. Ik wilde haar nog jouw nummer geven.” Je hebt mijn goede nummer niet eens meer. Ze kijkt me aan alsof ze Moeder Teresa is. Vergeet het maar. “Ik was vier. Twaalf toen ik het contact verbrak. Ik heb die Janine weinig te bieden hoor.” Ze schrikt. “Ja nee, ik bedoelde alleen, ik dacht dat jullie het wel met elkaar zouden kunnen vinden.” Natuurlijk. Helemaal vergeten. Ik spaar vaderrolloze vrienden. “Ik zoek mijn eigen vrienden wel uit hoor.” Ik probeer vijandigheid achterwege te laten. “Nog thee?”  Dit heeft lang genoeg geduurd.

Gretig gaat ze op mijn aanbod in, alles om van onderwerp te wisselen. “Had je mijn mail nog gekregen laatst?” Ik probeer me de titel te herinneren. “Oh ja, van die zeehondjes?” Die zat nog sneller in mijn prullenbak dan de gemiddelde junkmail. “Zielig hè?” Ik pijnig mijn hersenen. “Ja, die petitie is een goed idee…” probeer ik maar. Ik blijk goed te gokken.
“Afgrijselijk gewoon. Iemand moet iets doen. Waar halen ze het recht
vandaan?” Ik knik maar weer eens. In de aanval dan maar. “Ik moet trouwens nog van alles doen. Vrije dag hè.” Ze mompelt instemmend, maar maakt geen aanstalten te vertrekken. Ze heeft geen idee wat ik bedoel.

Ok, dan maar kwaadschiks. “Hardlopen opgegeven?” Haar blik glijdt onbewust over haar buik en benen. “Ja, eh… te druk.” Poeslief antwoord ik: “Daar máák je toch tijd voor?” “Ja, nee, ik wil het ook weer oppakken hoor.” Ze kucht, gaat verzitten, recht haar rug. Ik glimlach. “Goede intentie. Hardnekkig ook.” Ze knikt vertwijfeld. Voornemens moet je uitvoeren trol, anders zijn het loze woorden. “Maar goed. Ik moet je zo eruit zetten hoor. Druk, druk ,druk.” Altijd effectief, hun eigen woorden. “Ja, natuurlijk. Nog twee slokken. Ik moet ook weer eens opstappen, nog veel te doen.” Ik knik, ruim de tafel in stilte af.

Ze staat in de deuropening te dralen, probeert ondertussen haar buik in te houden. “Nou, tot snel weer?”
“Ja, bel me maar. Je hebt mijn nummer…” Ga weg. Ga weg.
“Nou, dag!” Ze komt eindelijk in beweging.
“Byebye.”
Ik laat de deur in het slot vallen. Uit elkaar groeien is een kunst.

41 Reacties

Hahahaha, fijne vriendin hoor.
Zal de ‘ik’ haar definitief gedumpt hebben? Ik vrees van niet, het lijkt me een volhardend typje.
Heerlijk, die groeiende ergernis.:P Sterk einde, logische dialogen wederom.

Geplaatst op 8 januari 2007 om 01:09

(*off-topic* Lekker he, zondag en maandag weekend hebben. :D)

Geplaatst op 8 januari 2007 om 01:12

(*off-topict ook* Ja, heerlijk, terwijl de rest van het land over een paar uur al aan het werk is zouden wij kunnen uitslapen.:P)

Geplaatst op 8 januari 2007 om 01:15

(Grinnik, theoretisch gezien wel ja. :P)

Geplaatst op 8 januari 2007 om 01:17

(In mijn geval zal het de praktijk zijn. Slaap zacht.:D)

-edit- Heb je naam er maar even onder gezet. Slaap zacht. :)

Geplaatst op 8 januari 2007 om 01:19

Grrrr. Just grrrr.

Erg herkenbaar trouwens, zulke mensen (niet die maandag weekend hebben, die van het logje).

Geplaatst op 8 januari 2007 om 01:22

Hee Mav, jij ook slaap lekker. :D Ja, vervelende kutlui zijn dat. ;)

Geplaatst op 8 januari 2007 om 01:23

Jullie gingen te snel! Die laatste twee reacties (.17 en .19) stonden er nog niet toen ik aan ‘t typen was. Anyway, trusten allebei :)

Geplaatst op 8 januari 2007 om 01:31

“Ach, dat komt nog wel, ieder op z’n tijd zeg ik altijd maar.”
De dooddoener in elke conversatie, een soort van superieur-achtig gedoe, soort van ‘als je zou oud (lees: wijs/slim) als mij bent dan..’ Bah! Gelukkig werd ze nog mooi op haar nummer gezet :D

Goed verhaal Wenz, vooral die cursief geschreven gedachten waren (zijn) grappig :).
Vooralsnog de Topperrrr van 2007. :D

Geplaatst op 8 januari 2007 om 09:13

Topperrrr is een vies woord. :P ;)

Geplaatst op 8 januari 2007 om 09:17

Klopt, vooral als je het op een Eddy Zoey-manier zegt. :D
Ik zo’n reactie al verwacht :P

Geplaatst op 8 januari 2007 om 09:22

Ja, je schreef het niet voor niets cursief. ;)

En trouwens: ja, die dooddoeners en zogenaamde levenswijsheden zijn echt zó irritant in conversaties hè. Vooral als je erop gaat letten, dan kom je om in de loze woorden. :D

Geplaatst op 8 januari 2007 om 09:25

Inderdaad, zeg dan gewoon niks. Wat ik me dan wel afvraag, en wat jij ook beschreef in je verhaal, is waarom mensen zo ‘verontwaardigd’ kunnen zijn als je het er niet mee eens bent.
Ik bedoel, uitspraken als ‘dat komt nog wel’ zijn nu ook weer niet super goed doorgedacht, dus misschien valt het altijd zo slecht omdat ze misschien bang (onzeker) zijn dat wat hun denken niet zo is? Soort van zelfbehoud; zolang ik de ‘waarheid’ heb kan ik rustig verder leven?
Of zou het echt gestoord zijn als je anders doet/bent? :P

Geplaatst op 8 januari 2007 om 09:41

Ik denk dat het gros het met je laatste optie eens is. ;) Nee even serieus: volgens mij is het ook een bepaald beleefdheidslevel, zoiets als “alles goed?” daar moet je “ja” op antwoorden, anders kijken mensen vreemd op. Al die dooddoeners worden uitgesproken wanneer het te persoonlijk dreigt te worden, zoiets?

Geplaatst op 8 januari 2007 om 10:02

En het zal niet lang meer duren en iedereen weet dat jij geen bank hebt en een kussen op de grond.

Geplaatst op 8 januari 2007 om 10:02

Wat zou het leven toch makkelijker kunnen zijn, als een ieder gewoon de waarheid kon zeggen, zonder er teveel om heen te moeten draaien, en zonder dat de ander zich het dan teveel zou aantrekken. Er zijn nu eenmaal mensen die je liggen, of niet, maar dat zegt echt niet zoveel over die mensen, maar meer over een combinatie, 2 karakters die elkaar gewoon niets te zeggen hebben. Heel logisch, en dat zou je gewoon moeten kunnen zeggen, maar meestal zou dat absoluut niet begrepen worden.

Geplaatst op 8 januari 2007 om 10:05

(Als iemand mij vraagt “Alles goed?” antwoord ik “Het meeste wel.” ;)
In het log is er sprake van een “East is East, and West is West, and never the twain shall meet”situatie. Niet op te lossen.

*Zoekt de alzheimerpillen.*

Geplaatst op 8 januari 2007 om 10:13

Haha ja Mieke, en nog 87 andere onbenulligheden inderdaad. :)

Youri, helemaal gelijk. Mensen blijven zich toch echt persoonlijk aangesproken voelen. Terwijl ze zelf ook de helft van de mensheid niet als vriend zouden willen.

Grinnik, Eep, ja, ik dacht: jij vergeet je naam, laat ik er eens een toepasselijke link achter plakken. ;)

Geplaatst op 8 januari 2007 om 10:48

Het voelt niet sympathiek maar het kan wel hoor, ik heb het uit pure wanhoop eens gedaan: Iemand vragen of ze mij niet meer lastig wilde vallen omdat ik geen prijs op haar bezoekjes stelde. Nu kent ze mij niet meer als ik haar tegenkom, heel rustig.

Geplaatst op 8 januari 2007 om 11:26

‘Mooie’ weergave van tussen schijn en wezen.

Geplaatst op 8 januari 2007 om 13:10

Thee……..pffffffffff

Geplaatst op 8 januari 2007 om 15:15

Oh
dat was ik, die theeblaatster
*vertrekt snavel in afgrijzen*
en dan ook nog smaaaaaakjes
goeie grutten

Geplaatst op 8 januari 2007 om 15:17

Vermoeiend zoiets. Heel erg. Knap dat er nog zo’n beleefde schijn wordt opgehouden. Waarvoor? Voor wie? Waarom?

Geplaatst op 8 januari 2007 om 15:19

Carol de hardcore-chick houdt niet van thee, niet van normale muziek ;) en niet van namen intypen. Zo aardig samengevat? ;) :P

Geplaatst op 8 januari 2007 om 15:37
Carool

Toch jammer van die aanval op haar figuur… Typisch vrouwelijk… (ja ook ik stopte met roken en ja, ook ik werd dikker).
Of zeg ik nu weer teveel? :o)

Geplaatst op 8 januari 2007 om 15:54

Ook gestopt met hardlopen soms, Carool? :P ;)

Geef toe, ze vroeg erom, de dame in dit verhaal. Het was een laatste redmiddel, op haar niveau pakken zeg maar. ;) :P

Geplaatst op 8 januari 2007 om 16:00
Carool

Ja ja, je hebt gelijk :).

Ik ken ook zo’n dame…vreselijk! Maar het is net als onkruid, niets helpt.

Geplaatst op 8 januari 2007 om 16:11

hmmm…zo te lezen was het erg gezellig ;), maar niet heus.

waarom vertel je haar niet gewoon de waarheid? Zoiets als: ‘Meid, teveel uitelkaar gegroeid, daa-aaag’

Of geniet je er stiekem van dat je in de aanval kan gaan ;)

Geplaatst op 8 januari 2007 om 16:53

Het gaat er niet om dat ik geen namen in wil typen, maar ik raakte gewoon helemaal totaal en volslagen van mijn slag, stuk en sokkel door de thee. Met een smaakje. :D
@gobBOE, ik geloof er niets van dat ze een stiekeme genieter is op het gebied van treiteren. Denk echt dat het eerder iets was van netjes en beleefd blijven (uh…omdat het zo hoort? omdat we zo zijn opgevoed?)tegen beter weten en willen in.
En dan is er altijd nog de mogelijkheid dat het weer een verzonnen stukje is en dat onze Wenz zelf helemaal niet meespeelt in dit verhaal. Je weet het maar nooit met onze Wenz.

*ligt in een welgevormde doch kreukelige deuk onder het bureau i.v.m. ‘onze’ Wenz*

Geplaatst op 8 januari 2007 om 18:01

*grijnst* oh heerlijk die cursieve opmerkingen. Zonder dat was het alleen maar akward geweest.. zelfs voor mij ;)

Geplaatst op 8 januari 2007 om 19:55

Gob@Carol: jullie gaan me niet vertellen nu nog steeds niet de verschillende categorieën te kunnen onderscheiden hè… praatjes is gelul! Gedachte is wel op waarheid gebaseerd. Kortom: nee, ik heb niet zo’n vriendin in mijn huis gehad. Het is een mengelmoes van allerlei gesprekken. En nu NOOIT MEER zeggen dat je het nooit weet met ‘onze’ Wenz. :P

Geplaatst op 8 januari 2007 om 21:15

Ach, je weet het nooit met onze Wenz.

*grijnst en rent*

Geplaatst op 8 januari 2007 om 21:31

had je niet kunnen struikelen met een kopje thee?

Geplaatst op 8 januari 2007 om 21:55

ja, of nog beter: met de net-van-het-vuurfluitketel…

Geplaatst op 8 januari 2007 om 22:26

Weet ik wel :)
Dat heb je nog eens geschreven in een heerlijke disclaimer :)

Maar de persoon is de ik-persoon, het is een automatisme om dan in de ‘je’ persoon over die ‘ik’persoon te gaan praten…ik kan wat beter opletten in het vervolg :)

Geplaatst op 9 januari 2007 om 08:55

hahahahahahahha :P
en nu maar hopen dat ze dit nooit leest. Hoewel dan ben je er maar vanaf ook! (Of zal ze niet begrijpen dat het over haar gaat!)

Geplaatst op 9 januari 2007 om 10:55

Haha Mav, levensmoe? ;)

Geplaatst op 10 januari 2007 om 19:54

Druk druk druk, die mag je écht alleen tegen iemand gebruiken die zelf met de drie d’s schermt. Ik heb het laatst gedaan. In real life. Met kromme tenen. Brrr.

Geplaatst op 10 januari 2007 om 21:08

Arme jij. Zonder braakneigingen uit kunnen spreken? Respect hoor! :P

Geplaatst op 10 januari 2007 om 22:42

Mhehe. Zeer herkenbaar.
“Hoe gaat het nu met je?” (al een psychiater gevonden die je oeverloze gezanik aan kan horen zonder de snelste weg naar beneden te nemen?).
“Gezellig ja, doen we nog een keer!” (met een ander).

Geplaatst op 17 januari 2007 om 22:22
dick

vind je het erg als ik bij de 3e alinea eruitstap en de deur openlaat voor de volgende keer ja toch niet dan

Geplaatst op 21 juni 2008 om 19:11