*Invidia, Ira, Superbia

“Stel, buiten vanavond, buiten deze ruimte, dit bed, buiten de muren van de slaapkamer zou niets meer zijn. En dan bedoel ik niets: geen verleden, geen toekomst, niets. Wanneer we onze ogen zouden sluiten zouden we nooit meer wakker worden. Het zou geen sterven zijn, want er is niets. Niemand zou rouwen, achterblijven, niets heeft consequenties want er is niets. Niets buiten nu, hier, nog even. Wat zou je dan doen? Wat zou je nog zeggen?” Ze staarden in het donker naar daar waar het plafond moest zijn. Ze zagen elkaar niet, maar hoorden elkaars ademhaling, elkaars woorden. “Eerst schiet door je gedachten dat niets meer belang heeft, er is namelijk niets meer. Dan komen de opties. De tweede optie die in je hoofd verschijnt is wat je eigenlijk al die tijd bezig hield, wat je leven tot je leven maakte, waarom je deed wat je deed. De eerste optie is toch seks, die telt niet.” Even lagen ze in stilte naast elkaar.

“Je memoires schrijven is zinloos, er is niets en niemand meer om ze te lezen. Ook een testament is overbodig. Het enige dat nog telt is jij. En ik, ik lig naast je. Deze ruimte bestaat nog, kortstondig. Je weet dat je je ogen gaat sluiten. Het heeft geen zin eeuwig wakker te willen blijven, er is buiten deze muren toch niets. Dat wat overblijft is jouw essentie. Zeg me wat het tweede was dat in je op kwam.” Ze ademde in, hij ademde uit. “Wanneer dat het geval zou zijn,” begon hij, “dan zou het dus geen zin hebben te doen wat ik dacht.” “Wat dacht je dan?” vroeg ze meteen. “Ik wilde mijn ouders bellen. Maar er is niets, dus ook geen telefoonlijn. Geen vader. Geen moeder. Geen verleden, geen toekomst meer.” Verveeld snauwde ze dat dat inderdaad geen zin had. “Toen dacht ik aan mijn eerste echte liefde, op de HAVO was dat nog. Dat ik haar wilde zeggen dat het nooit aan haar heeft gelegen. Dat ik…” Ze onderbrak hem. “Ook dat heeft totaal geen zin, sukkel. Zeg nu gewoon wat je wél zou doen!”

Verbaasd lag hij naast haar. Ze begon er toch zelf over? Waarom dan zo boos opeens? “Oké… dan moet ik even nadenken hoor.” Ze zuchtte diep. “Hoe moeilijk is dat nou? Jij en ik zijn nog hier. Verder niemand, en al helemaal geen ex van lang geleden!” sprak ze pinnig. “Hoe lang zijn we nu bij elkaar? Toch zeker acht jaar. Acht jaar lang, dag in, dag uit, hebben we naast elkaar geslapen, met elkaar geleefd, lief en leed gedeeld. En jij blijkt aan je vader, je moeder en je ex te denken al die tijd?!” Ze snoof gepikeerd. “Ho wacht, dat is onzin! Jij vraagt mij me in te leven in een absurde situatie, de dood eigenlijk, en ja, dan denk je aan de dingen die je verkeerd hebt gedaan! Dat is toch logisch?” Nu had hij zijn stem verheven. “Dat betekent toch niet dat ik al die jaren eigenlijk altijd aan mijn ex heb gedacht?! Wat een klinkklare onzin.”

“Laten we er maar over ophouden. Welterusten.” Ze draaide zich met een ruk om. Sprakeloos lag hij naast haar. Hoe kreeg ze het toch steeds voor elkaar om zijn schuldgevoel op te wekken zonder dat hij iets fout gedaan had? Daar lag ze weer, de vermoorde onschuld te spelen. “Je bent gewoon jaloers.” Hij hield zijn adem in. “Wat?!” Ze draaide zich weer om. “Ik heb het over het belangrijkste moment in je leven en jij zanikt wat over vroeger, en daar zou ik jaloers op moeten zijn? Tsssk. Wat ben je toch een triest mannetje eigenlijk.” Hij voelde hoe de ader in zijn nek klopte. Wat een hopeloos serpent was het toch. In een opwelling rolde hij bovenop haar en greep haar polsen beet. “Een triest mannetje zeg je?!” siste hij in haar oor. “Dit triest mannetje doorstaat wel al acht jaar lang jouw idiote buien, weet je.” Hij voelde hoe ze kortstondig verstijfde onder zijn gewicht. Ze probeerde zich los te wrikken maar hij was onvermurwbaar.

“Doe niet zo dom en laat me los.” In haar stem klonk iets onzekers. Hij greep haar beide polsen met één hand beet, de andere hand verplaatste hij naar haar keel. “Idioot!” klonk het gesmoord. Ze worstelde, tevergeefs. Hij klemde zijn vingers om haar nek. Sissend vervolgde hij zijn verhaal: “Jaar na jaar loop ik achter je aan, en wat is mijn dank? Gezeur. Gezanik! Acht jaar geleden was je mooi, wat is daar nu nog van over, hè?! De zwaartekracht bundelt zich samen onder jouw voeten, trut. Maar klaag ik? Nee. Dat doe jij. Je enige hoop is vroeg sterven, als je dat maar weet!” Hij schrok zelf van zijn gemene opmerkingen, maar iets maakte dat hij gewoon doorging. Hij kneep nog iets harder, ze hoestte en raakte in paniek. “Als jij eens niet zo kleinzerig zou zijn en niet zo snel op je tenen getrapt was, dan hadden we nu van optie één kunnen genieten. Maar ik moet er niet eens meer aan dénken nu seks met je te hebben.” Woest duwde hij haar hals diep in het matras. Hij kneep nog éénmaal, liet haar keel toen los en plofte naast haar op het bed.

Kokhalzend en hoestend schokte ze naast hem. Ze ging rechtop zitten, hapte naar adem. Ze knipte de lamp aan, keek hem vol ongeloof aan. De tranen rolden over haar wangen. De ijzige blik in zijn ogen maakte dat zij het bed uit strompelde, een hand op haar pijnlijke hals. Voor ze een stap verwijderd was greep hij haar arm en sleurde haar terug. “Ik ben nog niet klaar, serpent.” Ze voelde een golf van paniek door haar lijf gaan, hij zag in haar ogen dat ze hem wantrouwde met iedere vezel van haar lijf. Hij genoot ervan. “Oké, misschien was ik wél jaloers, net.” piepte ze snel. Ze hoestte nogmaals en schraapte haar gevoelige keel. “Maar jij…” “Te laat! Veel te laat!” viel hij haar in de rede. “Moet ik je wurgen voor je je fouten toegeeft?! Is dat wat je wil? Doodziek word ik van je maniertjes! Een beetje beledigd naast me gaan liggen, houd toch op mens. Ik walg van je!”

Hij sprong weer bovenop haar, ditmaal met twee handen haar keel dichtknijpend. Haar ogen puilden uit hun kassen, haar nagels klauwden zich in zijn rug. “Alles heb ik voor je gedaan. Alles. Maar het is nooit genoeg hè?” Hij schudde haar hoofd heen en weer. “Nee, precies. Jij wil alleen maar meer, meer, meer. Wat verwacht je dat ik zeg? Dat het laatste dat ik in mijn leven zou doen wanneer er niets meer was, jou mijn eeuwige liefde verklaren zou zijn?!” Hij lachte hysterisch. “Nee Roos, vergeet het maar! Ik kan niet meer, na al die jaren: ik ben op, ik heb het gehad.” Hij zag hoe haar blik veranderde, van paniek naar onbegrip en afschuw. Een moment bewoog geen van beiden, toen drong het tot hem door. Hij liet zijn grip verslappen, deinsde toen achteruit. “Ik…” Hij hijgde, zocht naar woorden. Verslagenheid tekende zijn gezicht. “Ik zei…ik noemde je… Rosalie hè?” Ze knikte terwijl ze haar ademhaling weer op normale snelheid probeerde te krijgen, onderwijl hem geen blik meer waardig keurend.

“Dat… het was… ik denk dat het per ongeluk…” zijn stem stierf weg. Met een glazige blik staarde hij voor zich uit. Ze liep de kamer uit, liet het koele water uit de badkamerkraan over haar polsen stromen en dronk een paar slokken terwijl ze zichzelf bekeek. Haar hals bedekt met rode afdrukken, hier en daar geschramd. Zachtjes deppend hervond ze zichzelf en kwam al snel in actie. Kalm stond ze nu voor hem. Ze liet zijn koffer op de vloer ploffen. “Pak je spullen.” Hij schrok op uit zijn overpeinzingen. “Sorry?” “Je hoort me wel. Pak je spullen en verdwijn. Nu.” Ze sloeg haar armen over elkaar. “Maar waar…” Hij keek haar vragend aan. “Interesseert me niet. Dat ik in mijn eigen bed bijna gewurgd word door iets dat voor mijn partner door moet gaan is tot daar aan toe, maar acht jaar lang op de tweede plaats komen gaat me te ver.” Ze keek hem doordringend aan, hautain bijna. “Oprotten. Jij hebt nog het een en ander uit te zoeken, nietwaar? Misschien is half twee ‘s nachts wel het ideale moment om je oude liefde een bezoekje te brengen. Waar ze dan ook moge zijn. Doe haar mijn hartelijke groeten maar. Pathetische hoop stront.” Ze lachte schamper terwijl ze zijn koffer naar hem toe schopte.

43 Reacties

Mmm, griezelig herkenbaar, van beide kanten =:~s

Geplaatst op 5 januari 2007 om 21:43

Hoe een onschuldig gedachtenspelletje kan aflopen…
Ik dacht dat hij haar echt zou gaan vermoorden, en ik dacht dat hij gelijk had. Maar je wist me weer op het verkeerde been te zetten.
Het leest als een trein, erg realistische dialogen. Een kandidaat om aan het eind van het jaar op te kunnen stemmen.:)

Geplaatst op 5 januari 2007 om 22:11

Lekker stel zeg… die man kan trouwens wel een cursus Anger Management gebruiken :-P

Toch nog een happy end – vergeleken met waar het op af leek te stevenen (ik sluit me aan bij Epi wat dat betreft). Kan ik met een gerust hart naar bed nu ;-)

Geplaatst op 6 januari 2007 om 01:13

Allemachtig zeg, het is me wel weer een verhaal waar je over na moet denken.
Wij zijn dit jaar 35 jaar getrouwd, en ik denk dat ik, als ik in deze situatie zou zijn, samen liggend in bed, met niks meer om je heen, gewoon lekker tegen elkaar aan zou kruipen.
Geen woorden meer, die zijn genoeg gesproken in ons leven.

Geplaatst op 6 januari 2007 om 08:13

beste van de drie, Wenz. dialogen vind ik zelf altijd moeilijk, maar als ze goed geschreven zijn, voegen ze een spanning toe.
ik had een ‘de vloer op’-einde verwacht waarin ze uit hun rollenspel zouden kruipen en zouden beseffen dat dit rollenspel toch niet voor de seksuele spanning zorgde, waarop ze hadden gehoopt. maar dat past niet binnen je zonden-principe in deze.

kortom, mooi ;-)

Geplaatst op 6 januari 2007 om 09:35

Zelf vond ik dit ook de meest geslaagde van de drie.

En Eep, hij heeft ook gelijk, vind ik. Zij zeurt en is jaloers. Maar evengoed blijkt hij ook een probleem te hebben, zo hebben ze toch beiden gelijk en ongelijk. Het hoeft niet allemaal zo zwart-wit, toch? :)

Mieke, dat is een mooie gedachte. :)

Geplaatst op 6 januari 2007 om 10:06
Niemand

Ja, ik vind ook dat ze beiden gelijk en ongelijk hebben.

Ik weet niet welke van de drie ik het beste vind. De eerste was zo sterk geschreven dat ik hem niet eens echt uit kon lezen, werd er misselijk van. Dat is op zich ook een hele prestatie van degene die het schreef. :) Aan de andere kant heb ik die dus niet echt daadwerkelijk kunnen lezen en kan ik waarschijnlijk ook nog niet echt een mening over hebben. ^^
De tweede riep allerlei mooie (o.a. filmische), sterke beelden bij me op en de derde heeft hoe dan ook de sterkste dialogen. Het is toch wat. :)

Geplaatst op 6 januari 2007 om 10:46

Stevige spanning Wenz. Er is niets meer, concentreer je dus op de essentie wie wij zijn voor elkaar … en dan knalt de in acht jaar gebouwde illusie uit elkaar.

Geplaatst op 6 januari 2007 om 12:19

Goed geschreven. Wat kunnen mensen toch heerlijk pathetisch zijn. Tragisch? Nee, we doen het allemaal lekker zelf. ;)

Geplaatst op 6 januari 2007 om 14:14

Die onterechte ‘vermoorde onschuld’… Herkenbaar. Je schrijft veel te realistisch, Wenz. Je maakt me bang . ;)

Geplaatst op 6 januari 2007 om 21:26

Ademloos…

Geplaatst op 6 januari 2007 om 23:26

Heel mooi geschreven en ademloos gelezen. Maar toch viel ik ergens over.. (sorry!) Zo’n ervaring lijkt me voor haar dusdanig beangstigend, dat het niet waarschijnlijk is dat ze hautain hem uitkafferd en zijn koffer naar hem toe schopt. Denk ik tenminste.

Toch echt waanzinnig goed geschreven ..

Geplaatst op 7 januari 2007 om 05:12

Ik moest de laatste drie zonden in één verhaal zien te gieten Cinner, en dat was best nog een opgave. :D Trots moest erbij, en ja, het is zeer onwaarschijnlijk dat zij haarzelf zomaar uit het niets weer bij elkaar raapt maar toch moest het. :) En ach, wellicht is hij al acht jaar lang gewelddadig en is ze er al aan gewend. ;)

Ja Marius, dat is pas een tegenvallend gedachtespelletje hè? ;)

Haha Niemand, kies maar gewoon niet hoor, dat mag ook. ;)

Geplaatst op 7 januari 2007 om 09:00

Prachtig en inderdaad heel realistisch hoe een onschuldig begonnen conversatie na verloop van tijd een soort sneeuwbaleffect begint te krijgen, waarbij beide partijen zich aanvankelijk wellicht nog wel realiseren dat ze aan het doordraven zijn, maar te trots zijn (ja daar is ie!;)) om als eerste hun mond te houden.
(en tóch blijf ik het eerste verhaal uit deze reeks het best vinden, vooral omdat ik me bij een dergelijke voorkeur totaal niets kon voorstellen en dat gaat sinds het lezen van dat logje wat beter (overigens zonder dat ik ook maar de minste ambities in die richting heb ontwikkeld;)).

Geplaatst op 7 januari 2007 om 09:39

wat een sneue lui zeg, maar wel heel treffend en goed neergezet.

en dat terwijl hij gewoon had kunnen counteren met ‘als er niets is, dan is er ook niets om van te houden’, of het bloed-onder-de-nagels-vandaan-halen met ‘als er niets is, dan is er toch iets, wat anders kon er niets zijn.’

mooi, complimenten.

Geplaatst op 7 januari 2007 om 13:47

Ja Colinda, eigenlijk zit die trots er wel in verwerkt hè? Maar toch, volgens mij is het niet trots dat haar ervan weerhoudt om haar ongelijk toe te geven, maar zuurstofgebrek. ;)

Gob, er is niets buiten de kamer, maar zij en hij zijn er wel, dus dan klopt je redenatie niet?

Geplaatst op 7 januari 2007 om 15:50

Goed leesbaar schrijf je. Maar het gaat er niet in bij mij, die naamsverwisseling. Ik vind het nogal onwaarschijnlijk dat iemand op zo’n moment, wanneer je toch compleet gefixeerd bent op de persoon die je tegenover je hebt, die met een ander verwisselt – volgens mij gebeurt zoiets eerder in een moment van onoplettendheid, als de aandacht er niet helemaal bij is. Ik denk ook dat de dramatische impact dan groter is, wanneer juist zo’n onachtzaamheid zulke desastreuze gevolgen heeft.

Geplaatst op 7 januari 2007 om 19:07

Spot, de point is min of meer dat hij al die tijd al de verkeerde voor zich heeft, waar hij zich dus op focust. Hij wurgt zijn oude liefde, niet zijn vriendin. Maar dat je dat er niet in leest is dus ook een minpunt aan het geschrevene. (Alhoewel, de anderen lijken het te begrijpen geloof ik?)

Anyways:(ik heb het al uitgelegd aan Lafbek, maar je alle comments laten doorlezen schiet ook niet op) de drie laatste logjes zijn beperkt door de opdracht: de zonden verwerken per 2 of 3. Alle verhalen lopen anders dan ik ze normaal gesproken, als ik vrij was om te schrijven, zou laten verlopen doordat het om de zonden draait.

Geplaatst op 7 januari 2007 om 19:21

Deze was héérlijk Wenz. De ene na de andere gemoedsgolf komt over je heen en sleept je mee, dat je keihard tegen de schelpen aan slaat. Goede tempo’s en dialogen. herlezen waard.

Geplaatst op 7 januari 2007 om 21:41

Hm, gisteren ook al gelezen, zojuist nog een keer. Eerlijk gezegd zie ik niet waarom het zo’n goed verhaal is. Ja oké, goed geschreven, dat zeker :).
Misschien kan ik hem beter nog eens herlezen nadat ik weet wat een dikke relationele ruzie is, voordat ik het verhaal op waarde kan schatten. :) Toch?

Geplaatst op 7 januari 2007 om 22:37

Haha Jos, ik spreek je na je eerste enorme, wereldverschuivende ruzie wel weer. ;)

Geplaatst op 7 januari 2007 om 23:08

Nou, ik vraag me af of de lezer, wanneer je de man de naam van die ex niet had laten noemen, gaandeweg het verhaal in de gaten zou hebben gehad dat ie eigenlijk een herinnering probeert te wurgen. Je suggereert eerder dat hij nog van die ex houdt, met dat ‘dat het nooit aan haar had gelegen’ en vervolgens gaat hij tegen zijn huidige partner tekeer, over die idiote buien die hij al acht jaar moet verdragen – en dan zou hij van die nooit losgelaten liefde proberen af te komen door dit ‘serpent’ te wurgen? Makes no sense to me – zou het zo doen: tijdens die wurgscene knapt zijn woede, ik bedoel, zo’n ruzietje kan flink uit de hand lopen maar draait toch niet, meestal niet tenminste, op moord uit, hij doet snikkerdesnik, zij ook snikkerdesnik, de dramatische golf zakt in naar een zachtjes kabbelen van tederheid, snik kus streel, even lijkt de vacuümseks er toch nog te komen en dan is daar zijn slip of the tongue. Kadang!

Geplaatst op 7 januari 2007 om 23:59

En waar gooi je Superbia dan nog erin? Dat was namelijk een voorwaarde. :)

Geplaatst op 8 januari 2007 om 00:03

Volgens mij snap je helemaal niet waar ik op doelde trouwens, je neemt het te letterlijk. Het begint als irritatie naar zijn vriendin, maar gaandeweg zijn woedeaanval verwordt het tot een mengelmoes van woede voor de vriendin en woede voor al zijn jaren van stilzwijgend verlangen naar de ex. Dat verlangen manifesteert zich als zijn ex, en die weer als zijn vriendin, en die wil hij wurgen, de mond snoeren, de das omdoen. Naja, pfff. Ik houd er niet zo van de hele gedachtengang uit te moeten leggen, is zoiets als een mop verklaren.

Geplaatst op 8 januari 2007 om 00:08

@Yo, “dat je keihard tegen de schelpen aan slaat” -> hahahaha klinkt prachtig, je bent al bezig je eigen taal te ontwerpen zie ik. ;)

Geplaatst op 8 januari 2007 om 00:11

Er van uitgaan dat er om je heen niets meer is dan leegte vind ik een behoorlijk hoogmoedig idee. Hoewel? Moet ik over nadenken.

Geplaatst op 8 januari 2007 om 00:12

Dat is toch geen hoogmoed? Dat is gewoon een gedachtenexperiment, niet een zonde. Ik bedoel, het is pas zondig wanneer het in praktijk gebracht wordt, tenminste zo heb ik de zeven zonden benaderd: ze moeten het beleven.

Geplaatst op 8 januari 2007 om 00:14

Klopt Wenz, zo zag ik het ook; als een gedachtenspelletje. Puur een “stel dat”situatie.
Behalve die mengeling van woede tegenover de vriendin en de ouwe vlam zou het me niet verbazen als hij zijn frustraties over de vrouw ansich er ook nog ‘s uit gooit.

Iets anders: zou hij aan één koffer genoeg hebben? ;)

Geplaatst op 8 januari 2007 om 00:25

Grinnik, als al zijn leed daarin past wel ja. ;) Hahaha, ook meteen maar een vrouwenhater ervan maken, best aannemelijk. :P

Geplaatst op 8 januari 2007 om 00:28

Het hele idee van zonden en hoofdzonden stamt volgens mij uit een tijd dat het hebben van gedachten al als een zonde werd beschouwd. En hoogmoed bestaat volgens mij vooral in het idee dat je over jezelf hebt. Stel dat je constant rondloopt met een idee van jezelf als een soort oppermens, dan lijkt me de lijn tussen gedachte en praktijk moeilijk aan te geven.
Waarom vink ik steeds ‘persoonlijke gegevens onthouden’ aan als ik ze steeds opnieuw moet invullen? Het lijkt wel een oefening in nederigheid.

Geplaatst op 8 januari 2007 om 00:33

Ja, leuk grapje van web-log, op sommige logs gaat iets mis en kun je tot in de eeuwigheid je naam opnieuw invullen. Grrr, mijn log is daar dus één van.

Ja, zeker zitten die zonden in je hoofd, maar toch vond ik een ‘stel dat’ situatie al aangeven dat ze er zelf niet in geloofde, en daarmee dus al geen zonde meer kon zijn.

Geplaatst op 8 januari 2007 om 00:36

Voor een ‘stel dat’gedachte hakken sommige gelovigen je al het hoofd af. Zou je hem uitspreken dan. En de ware gelovige, die rukt zich, naar het woord van de Heer, zelfs al het oog uit waarmee hij begerig naar de vrouw van een ander heeft gekeken.

Geplaatst op 8 januari 2007 om 00:45

Ghahahaaha, ja, maar ik zei al in mijn aankondigingslogje dat het geen bijbelse verhalen zouden worden maar Wenz-verhalen. :P

Geplaatst op 8 januari 2007 om 00:47

Gemist, dat logje. Mea culpa. Maar letterlijk nemen doe ik alles wat ik lees, da’s waar. Wen er maar aan.

I’m off. Hoor hier een fles ploppen. We gaan onmatig de week indrinken.

groet,
Spot

Geplaatst op 8 januari 2007 om 00:53

Dan ben je bij mij niet aan het goede adres, met alles letterlijk nemen. :D Drink ze. :)

Geplaatst op 8 januari 2007 om 00:57

Okee, je log nog maar net ontdekt, vond het een tof verhaal. Vond de commentaren leerrijk, bleek een soort oefening te zijn ? Ik vond het gedachten-experiment heel erg interessant als vertrek-punt, het escaleerde wel een beetje, maar het bleef toch vrij geloofwaardig. Ik vermoed dat de vrouw altijd de bovenhand heeft gehad, bij de man even de stoppen doorslaan, zijn gelatenheid gedurende de acht jaar verklaard worden door zijn (geestelijke) band met de ex, waardoor hij ineens terug naar de underdog positie gaat, en de vrouw dus ineens, ondanks de “aanval” weer het initiatief kan nemen.

Maar dat gedachtenexperiment, daar zou ik wel dieper op in willen gaan :-) Steve Jobs heeft het ook eens zoiets gezegd. Hij was zwaar ziek geweest, en overleefde nipt, en sindsdien bekijkt hij alles in het kader van : als ik morgen zou overlijden, wil ik dan “hiermee” bezig zijn. En zo kan zo’n gedachten-experiment idd rare uitkomsten hebben. Cool !!

Geplaatst op 11 januari 2007 om 01:18

Ha Nathan, welkom. :) Het was inderdaad een zelfgekozen opdracht. (Zie het ’2007′logje.)

Die Steve heeft een goed punt, maar ook een valkuil: wanneer je echt zo leeft, alsof het je laatste dag is, zul je niets langlopends meer starten, en dat lijkt me ook niet echt lekker leven, toch? :) Je zult ook nooit meer stofzuigen, dat wil niemand op de laatste dag van zijn leven doen. :P

Geplaatst op 11 januari 2007 om 09:02

@Wenz: aha, ik had me bezondigd aan alleen lezen van het laatste verhaal dus was niet bijster goed op de hoogte van de opdracht. In dat geval heb je er nog een goede wending aan weten te geven ja.

Gek genoeg zou ik het verhaal geen lange historie van geweld mee geven terwijl ik zou herkennen dat de trots pas na jaren komt. Enfin, intepretatie enzo :)

Geplaatst op 11 januari 2007 om 12:22

Ha, zou ik dan beter toch stofzuigen ? ;-)

Maar vooruitkijken doe je altijd, maar je kan misschien makkelijker bijzaken van hoofdzaken onderscheiden, of daar sneller de noodzaak toe voelen. Zoals, “nu nog snel een boek schrijven, voor ik sterf”, bijvoorbeeld, maar als dat mogelijks veertig jaar in de toekomst ligt, werkt dat niet echt als motivator, althans niet voor mij :-)
Maar als je probeert nu te leven alsof het einde nader bij is, zodat elke seconde of minuut zou moeten tellen, wat niet wil zeggen dat hij moet opbrengen, want een minuut of meer bewust niksdoen kan zalig zijn, alleen kijken, luisteren, of genieten. Maar dus bewust. Veel mensen lijken soms zo passief, alsof ze geleefd worden. Werken, omdat iedereen werkt. Uitgaan, omdat iedereen uitgaat, en omdat we “plezier” moeten maken. Meedraaien, zonder na te denken.

Euh, ik dwaaaaal af vrees ik :-) Maar ik kan *dat* dan ook uitzonderlijk goed. Afdwalen dus.

Geplaatst op 11 januari 2007 om 12:23

Interpretatie maakt leven/lezen nu juist zo leuk Cinner. :)

Ah Nathan, het kuddegedrag, ja. Toch wel prachtig dat werkelijk ieder mens afgeeft op kuddegedrag terwijl er toch echt kuddebeesten onder de schreeuwers moeten zitten… :) Ik schreeuw dan ook graag dat ik daar niet aan meedoe, zoals bijvoorbeeld jouw voorbeelden, maar ik zal vast en zeker absoluut zonder twijfel aan ander kuddegedrag (al dan niet onbewust) meedoen. :)

Geplaatst op 11 januari 2007 om 16:40

Ieder zoekt zijn eigen kudde. Ik zit in de kudde die tegen kuddes en principieel tegen principes is. Dat is soms moeilijk :-) Wij houden van een uitdaging :-)

Geplaatst op 11 januari 2007 om 17:09

Dus jij doet niet mee aan de hype een weblog te hebben? Jij doet niet mee aan onder werktijd internetten? Knap hoor. :P

Geplaatst op 11 januari 2007 om 17:13
Michael

Ubi non sum, ibi est animus.

Geplaatst op 4 maart 2008 om 21:10