*Luxuria, Gula

Met het dienblad in zijn handen opende hij voorzichtig de deur. Een warme glimlach straalde hem tegemoet. “Je bent een schatje!” kirde ze vanaf het bed. Hij liep op haar toe, zette het dienblad aan haar kant op het nachtkastje. “Geen enkele moeite lieverd.” Hij kroop weer naast haar onder de dekens.

Hij streelde haar wangen, haar hals, haar buik. Hij aaide de buitenkant van haar borsten terwijl hij toekeek hoe zij de nog dampende hamburger verorberde. Op haar bovenlip zat wat ketchup. Hij legde zijn vingers om haar tepel terwijl hij zachtjes met zijn tong haar bovenlip schoon likte. Ze glimlachte haar tanden bloot, stukjes vlees prijkten tussen de spleetjes van haar gebit. Hij kroop nog dichter tegen haar aan.

“Dat was heerlijk zeg!” verzuchtte ze terwijl ze een arm om hem heen sloeg. Hij reikte naar de lade van zijn nachtkastje en haalde er een dik tablet chocolade uit. Hij zag haar ogen twinkelen terwijl hij de folie verwijderde. “Een toetje hoort erbij, toch?” Ze knikte en opende alweer gretig haar mond. Hij voerde haar stukken chocolade terwijl zijn hand weer op onderzoek ging over haar lijf. “Je vind me toch niet te dik hè?” mompelde ze met volle mond. Hij keek haar geschrokken aan. “Je bent de mooiste vrouw van de wereld, echt!”

Tevreden at ze verder. Hij volgde met zijn wijsvinger de lijn tussen haar borsten, zigzagde toen richting haar navel. Net daarboven stopte hij. Zachtjes liet hij zijn vingers tussen de huidplooien glijden. Tot aan zijn knokkels verdween zijn hand tussen haar buikrollen. Hij kreunde zacht, zette zijn duim iets verderop en kneep zijn vingers bij elkaar. “Je bent heerlijk.” Ze keek hem aan, haar blik overlopend van liefde en toewijding.

Nadat ze de stukjes achtergebleven chocolade van de folie gelikt had en de prop op de vloer had laten vallen strekte ze zich uit in bed. Hij bekeek haar van top tot teen: De volle wangen, de nek die bijna zo breed als haar hoofd was, gerimpeld in meerdere lagen, haar zware borsten, de vele, vele welvingen van haar buik. Haar benen iets uit elkaar door het massieve volume van haar bovenbenen, haar kogelronde stevige kuiten. Dit alles was van hem. “Draai je om, schat.” Het bed schudde terwijl zij haar lichaam verplaatste. Hij kroop bovenop haar enorme kont, zakte diep weg in het weke vlees.

Voorzichtig boog hij voorover en likte haar nek. Zijn tong duwde hij diep in de gleuf tussen haar hoofd en haar hals, zijn handen dwaalden langs de borsten die door haar houding nu naar de zijkanten van haar lijf geduwd werden, ze moest haar massieve armen zelfs iets spreiden wilde het passen. Hij voelde de opwinding door zijn bloedbaan razen. “Draai je eens op je zij, lekker ding” hijgde hij in haar oor. Gewillig liet ze zich kantelen terwijl hij weer plaats nam naast haar. Ze keken elkaar nu weer aan. Hij glimlachte en stak zijn hand op. “Wacht heel even, zo terug!”

Al snel piepte de deur weer open. Met zijn handen op zijn rug maande hij haar de ogen te sluiten. Ze sloot ze direct. Hij zette het rietje aan haar mond en vroeg haar te zuigen. Met lange halen trok ze de dikke substantie haar mond in, smekte even en riep toen verheugd “Milkshake!” uit. Hij legde zijn vingers op haar hals, voelde hoe ze de drank haar lichaam in slikte. Ze dronk de beker helemaal leeg en zuchtte vergenoegd. “Dat was ook al lekker, lieveling.” Hij kuste haar vol overgave, draaide haar op haar rug terwijl hij zijn lijf op de zee die zij leek liet deinen.

Hij begroef zichzelf zo ver mogelijk in haar aanwezigheid en kreunde dat hij van haar hield. Zij sloeg een zware arm om zijn nek. “Ik ook van jou. Ik ook van jou.” Terwijl hij haar benen spreidde en zich tussen haar plooien liet zakken werden haar wangen roder. Na de nodige manoeuvres kon hij bij haar binnendringen, zuchtend en steunend voelde hij het vlees onder hem trillen terwijl ze samen opgingen in het ritme. Tussen de stoten door praatte hij tegen haar. “Als… we… straks… klaar… zijn…hè… haal… ik… de… slagroom… soezen… uit… de… vriezer.” Meer was er niet nodig om zich luid kreunend in haar leeg te storten.

21 Reacties

“… zijn lijf op de zee die zij leek”, het is een mooie verbeelding Wenz van een slechts naar eten verlangende vrouw die de wellust ondergaat van de man die doet denken aan andere mannen die er alles voor doen om hun vrouw maar dikker te krijgen .. en dan, dan wordt liefde lijden. (Ik heb je ‘getagged’, maar blijf rustig bij je verhalen – dat respecteer ik ten volle.) En nu: een gelukkig en goed geïnspireerd jaar, met behoud van alles dat je lief is!

Geplaatst op 2 januari 2007 om 18:31

De eeuwige moeilijkheid: slanke vrouwen worden vaak aantrekkelijk gevonden, maar zodra veroverd steekt afgunst de kop op en dient de vrouw minder aantrekkelijk te worden, om vervolgens op zoek te gaan naar een mooiere vrouw wanneer de missie geslaagd is. Vreemd.

Tagpraat: Ik geloof dat ik hetzelfde doorgeefluik al eens geopend heb, zie je log voor uitleg. :)

Geplaatst op 2 januari 2007 om 19:12

Wenz, ik weet niet of jij dat ook hebt, maar wanneer ik héél héél héél gelukkig ben dan heb ik vaak geen tijd of zin om te schrijven, wanneer ik het gevoel heb dat het allemaal minder is dan schrijf de meest komische dingen en als ik verlangens tot lust op ga schrijven dan word het tijd voor de liefde, want dan ben ik er klaar voor, tenminste de glimlach en het verlangen zijn er al, maar de schrijver hobbelt er nog even achteraan. Maar misschien is dit alleen in mijn geval zo.

Geplaatst op 2 januari 2007 om 20:18

Een ideaal paar, dolgelukkig met elkaar – vette liefde!

Geplaatst op 2 januari 2007 om 20:39

Erwin, eigenlijk schrijf ik altijd wel geloof ik, ik bedoel, er is geen stemming waarin ik niets schrijf. Wel zijn er momenten waarop het dagelijks leven voorrang heeft op het geestelijk leven en de letters even geduld moeten hebben. Over lust kan ik altijd schrijven. :D Overal alles eigenlijk, het is niet zo dat mijn gevoel overeen moet komen met het gevoel in het verhaal, dat staat vaak loodrecht tegenover elkaar zelfs. :)

Heel vet, Roer. ;)

Geplaatst op 2 januari 2007 om 20:55

Nadat ik had opgezocht dat ‘luxuria’ de hoofdzonde wellust betreft dacht ik “Ha, dat wordt een geil verhaal.:P” Tot en met de eerste huidplooien is dat ook zo, maar dan komt de onverwachte wending. Terwijl in jouw realistische sfeerverslag onze dikke vrienden van elkaar genieten slaat bij deze lezer de wellust om in een lichte walging. En daarmee gaat er gelijk iets in mijn hoofd wringen. Waarom “moeten” seksscenes zich afspelen tussen “normale” mensen? Wat is hier mis mee?
Volgens mij is de betreffende man nog lang niet zover dat hij haar gaat inruilen voor een slanker exemplaar. Zij houdt ook zielsveel van hem. Zijn slotzin van deze sessie zal ze nooit vergeten.

(Misschien is het niet onverstandig als chocoladefabrikanten hun producten van een waarschuwing voorzien.)

Geplaatst op 2 januari 2007 om 21:45

op ieder potje past nog steeds een deksel.
Gelukkig.

Geplaatst op 3 januari 2007 om 08:01

altijd lekker.. soesjes uit de vriezer. Je moet er wat voor doen, maar dan heb je ook wat.

Geplaatst op 3 januari 2007 om 14:02

De walging is bij deze lezer geheel achterwege gebleven en in plaats daarvan is een zekere wellust blijven hangen die mij toch heel anders naar de massieve medemens zal doen kijken. :)

Geplaatst op 3 januari 2007 om 14:18

Een wellustige vrouw op haar wenken bediend. Hoe zondig kan het zijn. :)

Geplaatst op 3 januari 2007 om 14:38

Ik heb hier een shock-doc over gezien…feeders heten die mensen…
maar passend omschreven Wenz en lekker ranzig ;) …vooral…ehhh…het slagroomtoefje op het eind :)

Geplaatst op 3 januari 2007 om 16:01

De massieve medemens… hahaha, erg creatief omschreven Don. ;)

Epi, jij hoopt bij alles op een geil verhaal :P dus dat is geen verrassing meer. Je dan toch nog te kunnen verrassen met een bijzondere wending doet me goed. :D

Ja Gob, ik ken het fenomeen ook, ‘feeder’. Sick vind ik dat. Een zonde, om maar bij het onderwerp te blijven. ;)

Geplaatst op 3 januari 2007 om 19:11

En toch blijft deze wellust naar mijn idee nog heel netjes binnen de grenzen. De man wacht keurig tot ze haar milkshake op heeft.

Geplaatst op 3 januari 2007 om 21:33

Mmmm, ik vind het een “luscious” geschreven stuk. Lekker!

Geplaatst op 3 januari 2007 om 22:32

Ik sluit me aan bij Epi, toen de 2e alinea begon over strelingen begon het goed ;) Ik moet bekennen dat ik ook walging voelde toen het ging over de hamburger en de stukjes vlees tussen de tanden.. Toen het ging over de huidplooien en buikrollen had ik er spijt van dat ik een appel aan het eten was :D Dat smaakte voor geen meter meer :P
Deze walging zegt denk ik meer over mij, en m’n opvattingen over schoonheid & seks, dan over het verhaal. Interessant :) Misschien dat ik toch meer vooroordelen heb/discriminerender ben dan ik van mezelf denk..

Geplaatst op 4 januari 2007 om 10:04

eeewwwl, vreselijk vind ik het, vrouwen die schijnbaar zo afhankelijk van een man zijn (of een man van een vrouw mag ook) dat ze omdat het zijn kick is hun leven vergooien door zich helemaal kapot te eten tot het stadium waarop ze niet langer kunnen bewegen en alleen nog in bed kunnen liggen.
En zo dik worden, dat geef je al aan, dat word je niet zo maar..

Uiteraard is het tegenovergestelde, of is het eigenlijk wel tegenovergesteld?, ook waar. De vrouwen die een dieet per jaar, of meer hebben, om de dag alleen maar brood eten, zich het leplazerussporten om vooral jong en strak te blijven, omdat zij de hete adem van hun 20 jaar jongere opvolgster al in hun nek voelen.

Gaaf onderwerp Wenz! (zoals gewoonlijk!)

Geplaatst op 4 januari 2007 om 14:05

Vooroordelen hebben mensen veel meer dan ze realiseren, Jos. En dat is ook te verklaren. Wanneer ieder mens iedere situatie, ieder moment opnieuw zou moeten beoordelen, zou dit een ongelofelijk tijdrovend iets zijn. Wij mensen gooien alles in hokjes. Ieder object dat vaag de kenmerken van een stoel bezit zullen we stoel noemen, anders verliezen we ons halve leven met iets dat negen van de tien keer dezelfde uitslag geeft. -> Vooroordelen dus. Niets mis mee, de enige manier om te leven. Wel raadzaam is om eens in de zoveel tijd enkele van deze vooroordelen onder de loep te nemen, zoals jij nu eigenlijk ook doet. :)

T.G., is het altijd afhankelijkheid van de partner? Zou het niet ook een vorm van luiheid kunnen zijn? Blij dat iemand ze iets aanreikt waar ze eigenlijk weinig moeite voor hoeven doen? Dat geldt dan uiteraard niet voor de uithongerende patiënten, maar dat komt volgens de huidige psychologie voort uit een gevoel van onmacht: dan maar het lichaam onder de duim houden.

Los daarvan zijn er bergen mensen aan te wijzen die hun leven opgeven voor De Ander, wat altijd een trieste bedoening is, daar heb je helemaal gelijk in. Natuurlijk moet je elkaar tegemoet komen, maar de ander willen zijn lijkt me niet gezond.

Geplaatst op 5 januari 2007 om 01:32

Die feeders schoten ook gelijk in mn hoofd :) Bij de hamburger op de vroege ochtend dacht ik: Daar gaan we weer! Jij met je aparte verhalen ;)

Geplaatst op 5 januari 2007 om 12:25

Grinnik, Wen. ->’hamburger op de vroege ochtend’? Het log speelt niet in de vroege ochtend, en jij plaatste niet in de vroege ochtend…

Geplaatst op 5 januari 2007 om 17:08

mooi verbeeld Wenz, in werkelijkheid lijkt mij dat de vrouwen er op den duur last van krijgen.

Geplaatst op 5 januari 2007 om 19:34

Yay, ik had hem door! En eet nog net zo lekker van mijn rijkelijk met gehakt gevulde tomatensoep =:~)

Geplaatst op 5 januari 2007 om 21:56