*Hier, nu.

De bus was leeg. Hij legde zijn strippenkaart neer, bekeek de onbekende man achter het stuur even, liep toen naar de vierde rij stoelen en nam plaats. Helemaal vooraan gaan zitten impliceerde dat hij uit was op een gesprek met de bestuurder, helemaal achteraan gaan zitten impliceerde dat hij op een of andere manier iets te verbergen had. Beide zaken wilde hij voorkomen, de vierde rij leek de veiligste keuze.

In gedachten verzonken reden ze het centrum uit, langs het kanaal, door het park, de naastgelegen wijk in. Geen enkele tussenhalte was bemand, de bus bleef even leeg. Hij vroeg zich af of hij weleens de hik had gehad in publieke gelegenheden. Of een wind had gelaten in de bus. Hij kon zich wel herinneren hartje zomer naar zweet ruikend naast een aangenaam gevormde blonde dame plaats te hebben moeten nemen op dit traject. De rit kon hem niet snel genoeg voorbij zijn, hij grinnikte nu om zijn krampachtige gedrag toen. Zijn armen langs zijn lichaam persend probeerde hij buiten het bereik van haar neus te blijven en toch nonchalant te ogen. Tevergeefs natuurlijk, maar niemand was nog fris op dat uur van de dag, in die temperaturen.

Hij had nog gehoopt haar later nog eens tegen te komen, fris en kreukloos gekleed, maar ze was nooit meer in de bus verschenen wanneer hij er gebruik van maakte. Daar kon hij herhaaldelijk minutenlang over inzitten, dat ze hem op z’n slechtst tegengekomen was. Nooit zou hij de kans meer hebben een betere indruk op haar te maken. Niet dat zij nog een gedachte aan hem zou besteden, waarschijnlijk had ze hem niet eens echt opgemerkt, maar toch. Als het anders gelopen was.

In gedachten verzonken kon hij hele scenario’s doorlopen, beleven en altijd was hij rap van tong, galant en innemend. Struikelen was er nooit bij, zoals die keer dat hij de toiletdeur tegen zijn rug geduwd kreeg en voorover duikelde in de kroeg. Nee, in de beschermde omgeving van zijn geest kon er niets misgaan. Maar al te vaak had hij delen van zijn leven opnieuw beleefd wanneer hij alleen was. Zo zette hij zijn miskleunen recht, won hij harten voor zich en maakte hij de meest bijzondere avonturen mee. Hij keek op, de bus naderde zijn halte al aardig. Nog steeds geen medepassagiers, het was een rustige rit. Bij het zebrapad stond een jonge vrouw, diep weggedoken in een rode jas. Hij stelde zich voor hoe ze de bus in zou stappen. Hoe ze hem zou aankijken, en dan naast hem plaats zou nemen.

Hoe ze in een geanimeerd gesprek verwikkeld zouden raken, waarbij zij veelvuldig om hem moest lachen. En dat ze beiden tegelijk naar elkaars telefoonnummer zouden informeren. Dat zij hem zou uitnodigen met haar mee naar huis te gaan om samen te dineren. Dat ze daar tot over haar oren verliefd op hem zou worden en in de vroege ochtenduren voldaan zou zuchten dat hij de beste minnaar ooit voor haar was geweest.

“Gelukkig getrouwd zeker?” Hij schrok op. De chauffeur keek via de spiegel naar hem, wachtend tot het verkeerslicht op groen sprong. “Uh… Nee. Hoezo?” Met de handen op het stuur schuddebuikte hij:  “Dan had je die dame wel een knipoog mogen geven, maat! Die mocht er best wezen hoor.” Niet begrijpend keek hij de vrolijke man aan. “Ja jongen, als die dame bij het zebrapad zojuist door het raam had kunnen vliegen had ze zo op je schoot gezeten als je het mij vraagt! Zij zag wel wat in je, zonder twijfel. Ik zag haar staren, en naar mij was het zeker niet, hahaha!” Ongelovig lachte hij nu terug. “Die dame in de rode jas?” “Ah! Je hebt haar wel degelijk opgemerkt dus!” De man knipoogde naar zijn passagier en trok op om zijn route verder af te werken.

Beduusd keek hij achterom, maar het zebrapad was al ver achter hen gelaten. Als hij nu maar naar haar was blijven kijken in plaats van meteen te dagdromen! Dan had hij haar smachtende blik niet gemist, en had hij haar wel een teken gegeven dat hij de volgende halte uit zou stappen! Dan had hij daadwerkelijk dat gesprek met haar kunnen voeren, waarin zij veelvuldig om hem zou hebben gelachen. Hij zuchtte en bedacht welk teken het duidelijkst zou zijn geweest. Zijn hand opsteken en dan naar de volgende halte wijzen? Haar wenken en vervolgens naar de deur van de bus gebaren? Dat was nog best een lastige eigenlijk: iemand duidelijk maken elkaar te treffen bij de volgende halte.

“Hier stap je toch altijd uit als ik me niet vergis?” De bus stond stil. Wederom keken twee ogen hem vanuit de spiegel aan. “O, ja, inderdaad, ik was er niet helemaal bij.” stamelde hij. “Bedankt voor de oplettendheid.” Hij stond op en liep snel naar de deur. “Tot ziens weer!” De chauffeur hief amicaal zijn hand. “Uh ja, tot ziens. En nog bedankt he.” In gedachten verzonken liep hij naar huis, nog even overwegend het zebrapad van zojuist op te zoeken. Nee, ze zou allang weg zijn nu. Jammer: een gemiste kans. Als het nu toch eens anders gelopen was…

33 Reacties

Jaja, what if…

Wat een sympathieke man *grijns* ;-)

En ik kan zo gauw ook geen geniaal gebaar bedenken om in een oogwenk duidelijk te maken “Ik stap uit bij de volgende bushalte”, dus daar had ‘ie wel een punt.

Geplaatst op 27 december 2006 om 22:22

It’s a mans world. ;) Uit het leven gegrepen. Er zouden meer van dergelijke oplettende types als die buschauffeur moeten zijn. Om het lot een klein beetje te helpen om tot een betere wereld te geraken.
Ik zou, in mijn gedachten dan, een snelle zwaaibeweging naar voren maken en dan met een draai naar de vrouw weer terug. Dan was ze me vast tegemoet gerend.

Geplaatst op 27 december 2006 om 23:32

In principe ben ik de bus chauffeur.
Heel nieuwsgierig, wil alles zien en horen.
Daarom zie en hoor ik ook heel veel, soms te veel.

Geplaatst op 28 december 2006 om 07:31

Ik zat me tijdens het lezen te verbazen hoe goed jij bent in het verwoorden van de gedachten van een man. Eigenlijk doe je dat best vaak. Nu ben ik geen schrijver dus blijft hier toch een vraag van mij liggen; Maakt dat verschil, schrijven in een ik-persoon van het andere geslacht? Ik kan nu wel een paar boeken voor de geest halen geschreven door een vrouw met een mannelijk ik-persoon maar andersom? (heeft ook te maken met mijn beperkte boekenkast ;-P)

Geplaatst op 28 december 2006 om 08:04

Ha ja Mieke, ik neig ook eerder naar de buschauffeur-rol dan de passagier-rol. :) Epi en Mav duidelijk andersom. :D

(Overigens vond ik het leuk om de passagier in de eerste regel naar de voor hem onbekende chauffeur te laten kijken, om aan het eind erachter te komen dat de chauffeur hèm wel kent van de herhaaldelijke busritten, en zelfs zijn eindhalte weet. :) Om te benadrukken dat de passagier dus altijd afwezig is en ‘in zijn eigen hoofd’ leeft.)

Sonja, die gedachten hier beschreven zijn denk ik min of meer universeel. Niet typisch mannelijk, ik schrijf maar wat. Het enige waar ik rekening mee houd is om niet al te gedetailleerd of sentimenteel te worden, dat is typisch vrouwelijk in mijn ogen. Toch is het lastiger om buiten je eigen geslacht te schrijven, simpelweg omdat je daar minder ervaring mee hebt. :D

Geplaatst op 28 december 2006 om 08:14

Haha, een erg leuk (en herkenbaar :P) verhaal. Veel denken, weinig echt doen ;)

Trouwens, hij hoeft haar toch niet te gebaren o.i.d.? De buschauffeur heeft immers al opgemerkt dat die vrouw stond te staren naar hem, dikke kans dat de chauffeur wel wil stoppen om hem er direct uit te laten :D De buschauffeur uit dit verhaal zal dat zeker wel doen :) Haha, ik zie het al voor me: de buschauffeur keihard remmen, om vervolgens stil te staan midden op het zebrapad (terwijl het heel druk is natuurlijk ;) ), met de deuren recht voor de vrouw, en dat de man dan uitstapt :), en waar ze dan een leuk en geanimeerd gesprek krijgen, enz. enz. :P
Uhm, ik ben dus de dagdromende man :P

Geplaatst op 28 december 2006 om 10:11

—-
*Volledig off-topic*

Ik heb zojuist de ultieme manier gevonden om sadistische trekjes tot uiting te laten komen. ;) -> Men neme een hotmailaccount. Men make gebruik van Windows Live mail. Men ontvange zo nu en dan een mail van dit Windows Live mail-gebeuren waarin op slinkse wijze geprobeerd wordt aan te sporen tot het massale gebruik van bovengenoemde dienst. Men ergere zich hieraan. Men ziet een knop bovenin de balk “report and delete” met de uitleg ‘Report this message as junkmail, block sender and delete.” Men drukke op de knop en grijnze van oor tot oor. :P

(Jammer dat niemand daar ooit zal merken dat hun eigen mails als junk worden bestempeld, maar toch. :P)
—-

@Jos: hahahaha, overduidelijk ja, jij bent de passagier. :D Al is jouw versie wel heerlijk theatraal, bijna een film waard. :D

Geplaatst op 28 december 2006 om 10:26

Mmm… herkenbaar, van beide kanten =:~) De eeuwige dagdromer, maar ook de persoon die onopgemerkt heel veel opmerkt.

Geplaatst op 28 december 2006 om 13:13

een als als als dromer met een levendige fantasie. mooi dat de chauffeur zijn enige reiziger in de gaten hield, hij had zomaar weer bij het begin kunnen eindigen.

Geplaatst op 28 december 2006 om 15:00

De man als sukkel.
De man die de jager moet spelen.
Gedoe, gedoe.
Waar haal jij je plaatjes vandaan?

Geplaatst op 28 december 2006 om 15:50

Bijna herkenbaar, ware het niet dat ik tegenwoordig met de trein reis ;-)

Ik vond het wel grappig dat hij de buschauffeur niet herkent en de eenmalige zit naast een blonde dame wel. Ik dacht dat het een prioriteits- en aandachtskwestie was, maar je wilde dus aangeven dat ie altijd dromerig is.

Geplaatst op 28 december 2006 om 17:11

Helemaal herkenbaar, ondanks dat ik een vrouw ben.Ik hoop dat je gelijk hebt met die universele gedachten Wenz, anders ben ik misschien toch mannelijker dan ik zelf dacht. En jij?

Geplaatst op 28 december 2006 om 21:57

Misschien heeft hij nog wel tien maal naast die blonde dame gezeten, hij is veel te afwezig om dat te merken kRonkel. :) Dus ja, dromerig.

Carol, plaatjes jat ik van Google, geheel en al illegaal. Zolang ik niet beroemd word kom ik er makkelijk mee weg. :P

Of ik mannelijk of vrouwelijk ben kan ik zelf niet beantwoorden geloof ik. :) Ik ben ervan overtuigd dat iedereen een mix van dergelijke dingen is, de een hangt ietwat naar de ene kant, de ander naar de andere kant. Zoiets, Martine. :)

Geplaatst op 28 december 2006 om 22:06

Sterk geschreven, Wenz!

Gr.KL

Geplaatst op 28 december 2006 om 23:27

Te druk met zoeken naar dat ene speciale zien we het evidente over het hoofd. Dreams never end. Over die vroege ochtenduren heb je een tijdje terug een leuke reclame geplaatst.

[het mooi, knap bla laat ik voortaan achterwege]

Geplaatst op 28 december 2006 om 23:53

http://dekleinesjamaan.web-log.nl/dekleinesjamaan/2006/12/thats_me_too.html

Hij staat er hoor! Zes eigenaardigheden =:~)

Geplaatst op 29 december 2006 om 02:03

Mmmh, dat gaat hier niet helemaal goed. Anyways: het logje met de titel “That’s me, too” =:~)

Geplaatst op 29 december 2006 om 02:04

Haha Marijne, om hier een link te maken moet je html gebruiken. Ik ga je rariteitenverzameling met veel plezier lezen zo! :)

Dreams never end maar de busrit wel. ;)

Geplaatst op 29 december 2006 om 07:58

Wenz 22.06: Zolang ik niet beroemd wordt kom ik er makkelijk mee weg.
Ik twijfel inmiddels aan mezelf, maar staat daar “ik (…) wordt”? Pats! :P :P ;)

Geplaatst op 29 december 2006 om 08:27

*kuch*

Nee hoor, dat staat er helemaaaaaaal niet! :P

Geplaatst op 29 december 2006 om 08:33

Heel pakkend en echt geschreven. Zo van: Er zit een boodschap in, leuk verpakt! :D

Geplaatst op 29 december 2006 om 10:49

tja Wenz dat krijg je ervan… **net terug komend van Epi’s log, alwaar jij ook hem terecht gewezen hebt** ;)

Geplaatst op 29 december 2006 om 11:24

Wenz, dat is toch wel weer een zielig verhaal (een beetje zielig dan) het is Kerst (geweest) kan er niet een beetje een happy end bij? :)

in ieder geval ‘gooie roetsj’:)

Geplaatst op 29 december 2006 om 15:03

Ghehe ja Sonja, dat is nu juist het mooie eraan. Ik maak net zo’n absurd domme fouten als Eep, en kan er dan ook hartelijk om lachen als uitgerekend hij bij mij zo’n fout ontdekt. :D Zo blijven we in evenwicht. ;)

Dit is toch geen zielig verhaal Gob! Niets aan het handje, hij droomt rustig verder. :D (Haha, jij ook alvast een goeie roetsj. :P)

Geplaatst op 29 december 2006 om 17:00
Heer T

Denken doet zeer

Geplaatst op 29 december 2006 om 20:56

I disagree. :)

Geplaatst op 29 december 2006 om 21:16

Het neigt wat naar moraliserend proza of moderne didactiek heb ik de indruk; maar ondanks de overdosis die ik daar de voorbije maanden van te verwerken gekregen heb, verveelt het helemaal niet. Al kan die indruk natuurlijk ook beroepsmisvorming genoemd worden. ;) Mijn complimenten, in elk geval.

Geplaatst op 30 december 2006 om 10:47

Haha Sanderijn, zo was het niet bedoeld. Ik vond het leuk om hem te laten realiseren dat hij niet zo moest dromen, om vervolgens doodleuk verder te dromen zonder er verder een rotgevoel aan over te houden. :D

Geplaatst op 30 december 2006 om 17:45

Hé, een déja vu!

Geplaatst op 31 december 2006 om 14:24

Altijd een vreemd gevoel, zo’n déja vu. :D

Geplaatst op 31 december 2006 om 19:26

Hoe herkenbaar dit… _O_

Geplaatst op 1 januari 2007 om 13:40

Extreem herkenbaar. Teveel nadenken over gemiste kansen waardoor je de kansen die langskomen niet ziet. Eigenlijk best tragisch.

Geplaatst op 17 januari 2007 om 18:45

Herkenbaar en toch tragisch? Dan ofwel je strategie aanpassen, ofwel niet treuren maar er de charme van inzien? :)

Geplaatst op 17 januari 2007 om 20:05