*10 goede redenen

Zachtjes wrijft ze met het topje van haar pink langs haar neusvleugel. Ze wacht. Tot de deur weer opent, het kale vertrek waarin ze zich bevindt kortstondig met een verdwaalde zonnestraal opgelicht wordt. Ze kijkt al minutenlang naar de muur tegenover haar. Op dit soort momenten probeert ze krampachtig nonchalant ontspannen te zijn en geen verkeerde beweging te maken, je weet maar nooit of er bewakingscamera’s hangen. Dat de man die nu haar formulieren opzoekt haar eigenlijk een kamer verderop via een monitor observeert, hopende op iets gênants.

Op tafel een schaal nootjes, uit de toon vallend in deze omgeving. Het schilderij waar ze uitzicht op heeft is opgebouwd uit schakeringen blauw gecombineerd met vage witte gezichten. Lekker veilig. Lelijk. Ze neemt een nootje, schat de versheid tussen haar duim en wijsvinger: het kan nog wel. Ze stopt hem in haar mond, kauwt bedachtzaam. Aan haar duim een klein driehoekje noot, afgebroken en achtergebleven. Ze legt het dingetje op tafel, schuift het met haar middelvinger iets van zich af. Een vettig streepje verschijnt op de gelakte tafel. Ze zoekt de hoeken van het plafond op met haar ogen, geen verdachte kastjes te ontwaren. Ze duwt het driehoekje van links naar rechts, langzaam ontstaat een patroon.

Een laatste beweging en het driehoekje is verkruimeld tot de strepen op het blad. Zachtjes veegt ze de restjes weg, de lijnen weer onzichtbaar makend. Ze vouwt haar armen om haar middel, wacht achterover geleund in de stoel op haar tafelgenoot. Telt de gezichten in het blauw. Zes. Ook dat is lelijk, even getallen horen niet thuis in kunst. Regelmaat en orde is voor schoonmoeders en onderzoekers. Maar vijf maakt een hand, zeven een week. Het is hoe dan ook nooit goed. Ze wrijft zachtjes met het topje van haar pink langs haar neusvleugel. Verveling gecombineerd met onbekendheid maakt ongemakkelijk. De klink springt omhoog, de deur blijft gesloten. Nog een poging, dan kreunt hij zachtjes een kier vrij.

Zonlicht op de tafel. Hij komt eindelijk binnen, twee plastic bekertjes en de papieren in zijn handen, zijn elleboog als hefboom voor de klink gebruikt. Ze maakt een gebaar, een halfslachtig opstaan uit beleefdheid, wetende dat hij met twee stappen bij de tafel is en geen hulp behoeft. Tegelijkertijd zakken ze in hun stoelen. Thee wordt naar de overkant geschoven, de koffie blijft aan zijn zijde. “Zo. Ter zake dan maar?” Ze knikt terwijl ze het dampende bekertje optilt. “Waarom heb je op deze vacature gereageerd?” Ze brandt haar vingers. Terwijl hij de zin uitspreekt glipt de hete thee uit haar hand. Plastic rotzooi, een mens heeft geen handschoenen in zijn achterzak voor deze momenten.

Ze springt op, de thee druipt langs het tafelblad omlaag. Haastig proberen ze beiden de vloerbedekking te sparen, maar het spat al op de beige ondergrond. “Servetjes.” Ze kijkt hem vragend aan. “Op de gang links.” Hij knikt richting deur terwijl hij zijn handen tegen de tafel drukt in een poging verder lekken te stoppen. Ze staat op en haast zich naar buiten. De witte vierkantjes zijn snel gevonden, ze stapt met een stapeltje weer de kamer in. Ze loopt naar haar zitplaats, wil de doekjes op tafel leggen maar ziet dan wat hij ziet. Haar blik zoekt meteen de zijne. Twee keiharde blauwe stippen priemen terug. Geen redding meer mogelijk. “Excuseer.” Ze grijpt haar tas en beent naar buiten, hem achterlatend met de thee, de verpeste vloer en het tafelblad waarin tussen het vocht nu duidelijk 10 letters droog en vettig te lezen zijn. “Kutbedrijf”.

19 Reacties

joost

Hihihi… Prachtig!

Geplaatst op 15 december 2006 om 18:08

Hahaha, sterk verhaal, klinkt bijna te echt om bedacht te kunnen zijn.
Blijft toch jammer van de sollicitatie. First impressions often lie, en dat vooral vanwege een fout schilderij.
Regelmaat en orde is voor schoonmoeders en onderzoekers. Fijne zin! Vandaar dat mijn studie mislukte en ik geen schoonmoeder heb kunnen vinden.

Geplaatst op 15 december 2006 om 20:32

Let ze zó goed op dat ze geen genante dingen doet… ;-)

Waarom wrijft ze trouwens twee keer met haar pink langs haar neusvleugel? Ik dacht dat ik als oplettende lezer een hint tot de clou gevonden had, maar dat bleek dus tegen te vallen…

Goed geschreven overigens. Zoals gewoonlijk, one might add (ik lees al een tijdje mee) ;-)

Geplaatst op 15 december 2006 om 20:36

Whaha, geweldig :D
Wanneer ga je een verhalenbundel uitgeven?

Geplaatst op 16 december 2006 om 00:33

Het is toch echt wederom uit de befaamde duim gezogen Eep. ;) En meteen ook jouw leven verklaard begrijp ik? Anytime hoor. :P

Haha Mav, dat was een beetje een dwaalspoor inderdaad. :) Ze doet dat uit ongemakkelijkheid en verveling, maar ik dacht herhaal het nog een keer, dat benadrukt het. En dan denken sommige lezers vast dat het iets te betekenen heeft… ;)

Geplaatst op 16 december 2006 om 08:16

Geweldig! (:

Geplaatst op 16 december 2006 om 11:20
Anoniem

Mooi verhaal weer.
Die kerel kan blij zijn dat het maar thee was, want thee maakt geen koffie vlekken.:)

Geplaatst op 16 december 2006 om 11:35

Herkenbare situatie wel, in het begin dan…ik zou geen nootje gepakt hebben waarschijnlijk omdat dat tussen je tanden kan gaan zitten en je de hele tijd met zuigende en spoelende geluidjes dat stukje weg probeert te krijgen tijdens het gesprek, tevergeefs.

@Epi: je hebt je eigen moeder ook behoed voor het schoonmoederschap, misschien dat dat iets positiever klinkt ;-)
(in de hoop dat evt broers of zussen hetzelfde gedaan hebben natuurlijk)

Geplaatst op 16 december 2006 om 12:05

@Wenz He bah, er toch ingetrapt :( ;-)

Haha @ “Thee maakt geen koffievlekken” :D

Geplaatst op 16 december 2006 om 13:00

ik kan het me anders heel goed voorstellen dat je dit werkelijk gedaan zou hebben.
streken heb je wel! ;)
*doet soms ook een duit in het duimzuigzakje*

Geplaatst op 16 december 2006 om 18:05

:D:D:D:D:D
Leuk, mooi opgebouwd.

Geplaatst op 16 december 2006 om 18:51
Olief

Note to self: Geen thee vragen tijdens een sollicitatiegesprek…

Geplaatst op 16 december 2006 om 19:21

Geniaal bedacht! Applaus =:~) ‘applaus’

Geplaatst op 16 december 2006 om 20:46

Hey Wenz,

Eerst even off-topic (excuses daarvoor): je reactie op een van mijn logjes (I guess we found…) heeft me nogal geschokt. Ik ben er nog wat op aan het kauwen, maar in elk geval bedankt voor je oprechte betoog.

En nu netjes OT: Hoe kom je er toch altijd op? Eerst vraag je je af waar ze in hemelsnaam zit, dan waarom ze toch thee morst. Zou het een afleidingsmanoeuvre van de schrijfster zijn, of heeft een doel? Hoe kan thee morsen possibly een doel hebben? Ah zo, vette lettertjes. Je onuitputtelijke verbeelding heeft me al meer dan eens steil achterover doen slaan, Wenz.

Geplaatst op 16 december 2006 om 22:08

Sanderijn, OffT: ik wilde je niet schokken. Ik kan soms nogal direct uit de hoek komen geloof ik, ik wilde alleen duidelijk verwoorden hoe ik die situaties bezie. Kauw maar, als je slikt hoor ik het. :)

OnT: Haha, dank je wel. Hoor graag dat mensen zich afvragen waarom er staat wat er staat. :) En ja, thee morsen kan zeer efficiënt zijn, dat blijkt maar weer. ;)

Geplaatst op 17 december 2006 om 08:35

Mooi verhaal, ik dacht eerst dat het over een wachtkamer bij de dokter ging.. :)
Zou ze (onbewust) opzettelijk thee op de tafel hebben gemorst om er maar weg te mogen/kunnen?

Geplaatst op 17 december 2006 om 11:50

Goh, ik was even in de war door twee keiharde blauwe stippen die priemen. En dan stel ik me direct een blauw nauwsluitend truitje voor. Maar de vloerbedekking was dus blauw, begrijp ik. Heb ik dan toch een zieke geest ? ;-)
Zalig einde ! :-) Hebt u dat proefondervindelijk ontdekt, dat als je morst over geschreven nooitjes-dinges-euh-inkt …

Geplaatst op 11 januari 2007 om 12:51

Hee slimmerd, wel goed lezen hè: “Haar blik zoekt meteen de zijne. Twee keiharde blauwe stippen priemen terug.” -> Lijkt me duidelijk dat die man blauwe ogen heeft. Geen stijve tepels of blauwe vloerbedekking dus hoor. :P

Nee, niet proefondervindelijk, eerder theoretisch doorredeneren. :D

Geplaatst op 11 januari 2007 om 16:10

Ah, oops, die connectie van stippen naar blik is bij mij volledig misgelopen. Ik heb anders ook meestal blauwe kijkers, maar ik verwar groen en blauw al eens, doch dat volledig terzijde :-)

Geplaatst op 11 januari 2007 om 17:12