Laat me niet iedere gedachte weten.
Laat me een beeld houden, een mooi beeld, met barsten weliswaar,
maar samenhangend. Zeg me niet wat er in je omgaat, geef geen hints, draai mijn hoofd niet in jouw richting. Bespaar me je verhaal. Trek niet aan mijn arm, laat me geloven dat je goed bent, liefhebt, vertrouwen in jezelf behoudt. Laat me niet zien dat ook jij uitwaaiert, dat iedereen slecht is, goed is, maar slecht denkt. Laat me op de rand balanceren, laat me geloven dat het kan. Laat me met rust, ga weg, ver weg en zwaai van een afstand. Laat me iemand overhouden, al is het er maar één, die van hieruit gezien veelbelovend lijkt. Laat me je niet in een hokje duwen, laat me je niet bij de rest scharen, laat me niet zien wat er binnenin je schreeuwt. Je bent niets bijzonders, wat jij denkt doet een ander, wat jij wil heeft een ander, wat jij droomt haat een ander. Laat me bestaan, in alle hectiek, laat me walgen van de wereld, laat me huilen om de anderen, laat me spugen op mijzelf, maar laat me in jouw waan. Laat me je laten bestaan zoals geen ander bestaat. Laat me denken dat een van ons nog hoop heeft, laat me denken dat het zin heeft, laat me denken dat jij erbovenuit steekt. Laat me geloven dat een van ons met opgeheven hoofd door het leven gaat. Laat mij me optrekken aan dat beeld, laat me voelen, splijten, schreeuwen, om dat wat ik niet heb maar wel zou willen, om dat wat ik niet ben maar wel zou kunnen, laat me dromen. Laat me in dit laten, ongewis is pure schoonheid. Laat me het daarvoor doen.
Laat me staan, loop door.
Laat me maar.
17 Reacties
Het zou een songtekst van Brel of Van Roozendaal kunnen zijn. Mooi ingehouden woede. Of wanhoop, of allebei.
Het ‘klinkt’ heel persoonlijk, maar het staat bij Praatjes… (?)
Soms doet denken wel zeer.
Wauw mooi geschreven zeg,
net als het gedicht hieronder!
Je schrijft sowieso erg leuk, complimenten!
Nina.
Het klinkt als prille liefde, in de trant van: laat me dromen, laat me voelen, maar laat me onafhankelijk & vrij, voordat ik mezelf in jou verlies..
Als ik zo brutaal mag zijn in m’n eerste reactie hier :)
Mooi geschreven trouwens, zoals je andere berichten hier ook.
Ook de reacties van anderen zijn leuk om te lezen (dat mag ook wel eens worden gezegd ;) )
Gr. Jos
Laat me je zeggen dat ik naar het einde toe me opgelaten voelde.
Laat me je zeggen dat ik dit een lekker logje vind.
Wenz, wat is dit?
Een herfst dipje?????
Marijne, ik plaatste het in praatjes omdat het een algemeen bedoeld gevoel is, en niet iets is dat me nu speciaal bezighoudt. Zoiets. :)
Epi, beide was de bedoeling ja. :)
Jos en Nina: hallo en dankjewel. :) Nee Jos, het is geen prille liefde, het is dus meer algemeen aan de wereld bedoeld, aan iemand, aan mijn wens, zoiets.
Yo, :).
Nee hoor Mieke, dit is het tegenwicht aan alle vrolijkheid die evengoed in mij zit. Alles bestaat. :)
De ankers schreven voorheen ook op deze -monologische wijze. Gevoelens – gedachten van verwarring en wanhoop. Ik zag het goed.
Dit zet aan het denken en dat doet best zeer – itt tot de titel van dit weblogadres doet vermoeden. Ook die paradox is een welkome.
De spoeling is dun, de intuitie betrouwbaar gebleken. Dat zelfvertrouwen mag je hierboven meenemen.
Ik word hier een beetje kort van stof van: Mooi x 10^3 !(Dat is heel vaak.)
Wenz…. kippevel.
Dank.
x
Litanie van een wanhopige idealist. Ben jij in werkelijkheid kameleon? ;)
‘t is allemaal al gezegd, dus ik ervaar in stilte, en geniet…
Dit heet nou een prozagedicht.
Sem, dankjewel geloof ik. :) Een vraagje: ‘de ankers’…? Waar doel je daarmee op?
Hihi Niemand,wiskundige stof nog wel. :D
Carol, anytime. ;) Enne, je hebt me door Dae. ;)
Natuurkundig was het idee, Wenz ;) Sorry, proefwerkweek en zo.
Wie bidt om geloof is door geloof verlaten. Existentieel is om het verlaten te laten.
‘Bidden’ heeft wat mij betreft een nare bijsmaak. Kan me niet losrukken van de kerkelijke dwang in dat woord.