*Groots leed

Vanuit mijn ooghoek zie ik iets voor de deur heen en weer wiegen. Ik kijk op vanachter de kassa en zie een jongeman, ik schat hem een jaar of dertig. Ik kan alleen zijn bovenlichaam zien, en van hier lijkt het er sterk op dat iemand ernstige drempelvrees heeft. Hij gaat voor- en achteruit, lijkt alles bij elkaar amper vooruit te komen.

Ik zoek zijn blik, vraag me ondertussen af wat er hier aan de hand is. Aan de overkant zit een jochie van een jaar of acht met wijdopengesperde ogen naar de duikelaar voor de winkeldeur te kijken. Langzaam lukt het de persoon bij de ingang om binnen te komen. Hij blijkt een kruk in zijn linkerhand te houden, zijn benen werken hem flink tegen in zijn pogingen vooruit te komen. Zijn andere hand is verkrampt tot een jarenlang spasme.

Amper een meter over de drempel richt hij het woord tot mij. “Vvvvvhten ehglooi hmhi tek’m.” Ik wacht even, probeer te begrijpen wat hij zegt. Ik kan er niets van maken, en zeg dan ook rustig “Ik geloof dat ik je niet begrijp…” Verwachtingsvol kijk ik hem aan en geef hem zijn tijd. Hij herhaalt zijn zin terwijl hij iets nadrukkelijker mompelt. Het is niet genoeg.

“Sorry, ik versta je nog niet.” Ik loop achter de toonbank vandaan, op hem af. “Ih prah gwoon Needlassoor.” klinkt het geïrriteerd. Daar kan ik iets van maken: hij praat gewoon Nederlands hoor! Ik glimlach even en vraag hem met een verontschuldigende blik nog eenmaal te herhalen wat hij zojuist zei. Nu ik weet hoe ik hem moet “beluisteren” kan ik meer van zijn klanken maken. “Wat een geklooi om hier te komen” bleek zijn beginzin.

Hij is beledigd dat ik hem niet direct verstond, maar ik bedenk dat ik echt mijn best deed en er nu eenmaal niets aan kan doen dat hij een spraakprobleem heeft. Nu we min of meer een gesprek kunnen voeren kom ik erachter dat hij tien verjaardagskaarten wil. En of ik die voor hem kan pakken. Hij blijft op zijn plek staan, nors en bokkig, ik zoek de kaarten uit terwijl ik af en toe feedback vraag door een kaart vragend omhoog te houden.

We komen tot de tien en hij vraagt om met zijn pinpas af te rekenen. Nog steeds ietwat geïrriteerd wiegt hij zich een weg naar de kassa en pint terwijl ik zijn kaarten inpak. Ik kijk naar zijn handen en vraag me af of hij een tas wel kan dragen. Terwijl het pinapparaat ratelt vraagt hij iets, dat ik natuurlijk weer niet versta. Ik vraag dus wederom om herhaling, hij blijkt een tasje met hengsels te willen.

Ik zoek even en vind een Harry Potter-tasje achterin de kast, met twee touwtjes als hengsels. Dit lijkt me werkbaar voor hem. Vriendelijk vraag ik of dit een goede oplossing is; hij knikt, gelukkig. Terwijl hij zijn pinpas met moeite opbergt vraagt hij het volgende: “Whljme hn nhhui bengh?” Ik heb weer even nodig om zijn geheimtaal om te zetten terwijl hij alweer verder praat.

“Ovv mhoejh werkh?” Ik kijk hem verbaasd aan en antwoord bevestigend, nog steeds in gedachten ontcijferend wat hij zojuist vroeg. “Dahkn jh niemeehè?” Ik begrijp het opeens. Inwendig glimlach ik, wanneer tijdens onze korte ontmoeting is hij omgeslagen? Hij zal het moeilijk hebben, in zijn leven. Maar hij blijft ondanks zijn terugkerende frustraties blijkbaar toch een man als iedere andere man. Met lef zelfs, op een onschuldige manier.

“Nee, ik kan niet met je naar huis lopen, ik moet hier op het werk blijven inderdaad.” zeg ik dan ook met een glimlach. “Jhammh…” reageert hij, terwijl hij stil blijft staan en me doordringend aankijkt. Ik glimlach mijn liefste glimlach naar hem en haal met een ‘tja, het leven is zoals het is’-gebaar mijn schouders op. Er breekt een glimlachje op zijn gezicht door, en hij knikt nog eenmaal voor hij de buitenlucht weer opzoekt. Het kost hem ongeveer twee minuten om de hoek om te verdwijnen. Ik kijk hem met een mengeling aan gevoelens na.

20 Reacties

mjwnz wahumohu tmtun. gmpfdii kahomp bvas nhoch hun kitjuh tsuhru.

Geplaatst op 8 november 2006 om 19:38

Haha, die kans zit er wel in ja. ;) Al zal hij daar lang over doen gok ik. :)

Geplaatst op 8 november 2006 om 20:03

Mooi vind ik dat. Onder alles is hij gewoon een man. Iets moeilijker, iets langzamer, maar nog steeds een man =:~)

Geplaatst op 8 november 2006 om 20:25

Tien verjaardagskaarten… misschien krijg je een uitnodiging?!

Geplaatst op 8 november 2006 om 20:55

Daadkrachtige man, laat zich er door z’n handicap niet onder krijgen. Heeft hij je nog opgewacht of achtervolgd?

Geplaatst op 8 november 2006 om 21:02

Dae, ik denk dat hij gezien zijn mobiliteitsproblemen een voorraadje kocht. :)

Nee Eep, achtervolgen zou niet echt gelukt zijn, tenzij ik ook twee stappen vooruit en één achteruit zou zetten. ;)

Geplaatst op 8 november 2006 om 21:32

…en wéér een logje dat me ervan overtuigt dat het Veluws zo erg nog niet is… :P

Geplaatst op 8 november 2006 om 21:53

Bij zoiets ben ik altijd dankbaar “gezond” te zijn.
En dat onze kinderen en kleinkinderen gezond op de wereld gekomen zijn.

Geplaatst op 9 november 2006 om 07:23
Apekop

Het zijn vaak de “rare” klanten die juist je dag maken (:

Geplaatst op 9 november 2006 om 08:30

Zo zie je maar weer hoe belangrijk het is dat je je talen spreekt als je in een winkel werkt..

Geplaatst op 9 november 2006 om 08:51
joost

Als Limburgse ben je in dergelijke gevallen wel beter geëquipeerd voor dergelijke clientèle…

Geplaatst op 9 november 2006 om 10:14

Gaan we beledigen Joost? :P

Geplaatst op 9 november 2006 om 10:15
joost

Geenszins, Wenz. Hoe meer vreemde talen je beheerst, des te groter wordt de kans dat je iemand verstaat. :)

Geplaatst op 9 november 2006 om 11:29
isaiah

Toch een man… dubbele handicap

Geplaatst op 9 november 2006 om 15:21

Hahaha Joost. :)

Isaiah, haha, ja zijn leven is hard. ;)

Geplaatst op 9 november 2006 om 16:53

Ik moet meteen aan ‘My left foot’ denken met Daniël Lewis. Heb je die gezien? Mooie film hoor, wat een strijd.

Geplaatst op 9 november 2006 om 18:59

Ah, de voetschilder. Ja, die heb ik lang geleden gezien! Inderdaad, mooi te zien dat er mensen zijn die onder iedere omstandigheid blijven strijden. Zet op z’n tijd alles weer in perspectief, in ‘ons makkelijke leventje’.

Geplaatst op 9 november 2006 om 19:03

Ik moet een beetje denken aan het boek “file” van Ben Elton (Aanrader!) Vooral ook dankzij de reactie van Epi “Daadkrachtige man, laat zich er door z’n handicap niet onder krijgen”. We zijn ook geneigd om mensen met een handicap te bekijken anders te beoordelen.
(boek gaat over: hoofdpersoon (spastisch) vindt een benzineloze auto uit welke gelijkwaardig is aan een gewone auto. De benzine-mafia is achter deze uitvinding aan, om deze te vernietigen, en elke keer als ze in contact komen met het hoofdpersoon, nemen ze deze niet voor vol aan. Zo van “die spast kan nooit zoiets uitgevonden hebben”. Levert hilarische momenten op!)

Geplaatst op 15 november 2006 om 11:30

Ik ken het boek niet, maar het klinkt als een opmerkelijke combinatie tussen suspence, maatschappijkritiek en humoristische (zelf)spot. Goede combi lijkt het, aan jouw oordeel te lezen. :D

Geplaatst op 15 november 2006 om 14:56

Zo ver mij bekend is Ben Elton zelf niet spastisch, maar dat kan ik mis hebben. (medeschrijver van o.a. Young Ones, Black Adder etc)

Geplaatst op 15 november 2006 om 15:45