*Verdoemenis tussen vier muren

“Godverdomme.”
“Godverdomme!”
“Dat gezeik altijd.”
“Gore kuthoer.”
“Ga nou niet janken zeg.”

Ik vang flarden van de ruzie van mijn onderburen op. Hun plafond is te dun voor het aantal decibel waarmee ze gesprekken voeren. Mijn oren zijn slecht, haar stem te hoog: geen woord versta ik van haar. Zijn bastonen ontcijfer ik zelfs zonder het te willen.

Scheldwoorden horen niet thuis in een relatie. De dag dat hij mij kutwijf noemde was de dag dat hij vertrok. Iemand die zijn woede zo slecht kan kanaliseren dat er alleen nog modder uit zijn keel komt, is mijn energie niet waard. Schreeuwen mag, met deuren gooien lucht op. Een andere ex leerde mij de kunst van het ruziën: je zegje doen en de deur achter je dichttrekken valt niet onder ruzie, dat valt onder egotrip. Geef de ander de kans op jouw verwijten te reageren. Goed punt, ik sloeg het op.

Ze ruziën veel, onder mijn voeten. De rode draad bereikt mijn oren nooit, de woede wel. Eerst vis ik uit of een van de twee de ander lichamelijk kwetst, dat lijkt niet het geval. Hij blijft schreeuwen en met spullen gooien, zij blijft krijsen en huilen. Wanneer hij haar sloeg zou ze stiller zijn, wanneer zij hem regelmatig met een pan zou bewerken zou hij timide ruziën. Dan probeer ik vast te stellen wie de schuld bij wie legt, ook dat blijft vaag. Ik neig ernaar te denken dat zij hem dingen verwijt, en hij daar niet tegen kan. Door zijn opmerking niet te gaan huilen vermoed ik dat zij de ruzie begon.

Ruzie zoeken zit in mijn aard. In de loop der jaren al afgezwakt, maar in tijden van nood ben ik de eerste die de stem verheft. Tegenover mij diversiteit in reacties gehad. De stille, de onderdanige, de losse handjes, de exploderende, de redenerende, de goedprater. Meestal achteraf pas enige bezinning. Terugkomend onderwerp: dat ik mensen overspoelde met een woordenstroom van redenaties, verbanden en verwijten waar geen speld tussen te krijgen was totdat de storm overwaaide en er ruimte voor gedachten kwam. Om dan te concluderen dat mijn verhaal ijzersterk was, maar niets te maken had met de beginruzie. Goed punt, ik sloeg het op.

Hij lijkt me een beetje dom: zijn vocabulaire is beperkt, zijn oogopslag niet de helderste. Aardig wel, behulpzaam ook. Leuke lach. Bij haar kon er geen glimlach af, de eerste keer dat we elkaar in het trappenhuis zagen. De tweede keer ook niet, hij deed het woord, zij keek zuur. Typisch geval van ‘alle andere vrouwen zijn een bedreiging voor mij’. Prima, dan niet. Waar halen ze de energie vandaan zo vaak zo veel te ruziën? Geen van tweeën verlaat het huis, dat dan weer wel. Ze gaan door tot het stil is. Om dan weer te beginnen.

Waarom zo leven? Sluipt het erin? Zet desnoods muziek op als je zo vaak ruzie zoekt, de buren bestaan ook. Ik krijg zin om in het trappenhuis te wachten op een van beiden en dan te vragen of het gezellig is daarbinnen. Hopende op een ‘bemoei je met je eigen zaken’ opmerking. Om dan van wal te kunnen steken dat ze dan maar minder hard moeten schreeuwen. Nee ruziezoeker, houd je in. Of dat ze zich dan ongemakkelijk voelen als je op hun geschreeuw zinspeelt. Daar kan ik dan van genieten. Ik ben niet harteloos, maar na zeven knallende ruzies in drie weken tijd vraag ik me af of ze werkelijk niet kunnen bedenken dat ik moet meeluisteren. Of vragen of ze het normaal vinden elkaar gore kuthoer te noemen, of dat ook onder liefde valt.

Ik houd me afzijdig, maar het zet me wel aan het denken. Ruziën, echt goed ruziën, is een kunst. Die beheers ikzelf ook nog niet goed. Wat de onderburen betreft: lekkere relatie tussen die twee. Ik geloof er niet meer in. Benieuwd hoe lang zij dat wel nog doen.

20 Reacties

mij lijkt een opmerking als ‘gezellig daarbinnen?’ nogal averechts te werken.
maar wat weet ik als ruzie-vermijder, negeerder en ontwijker. nee, de kunst van het ruzieën heb ik zeker niet onder de knie.
bij mij komt ruzie er als teleurstelling uit heb ik het idee. och ja, ik heb ook nog niet zoveel gehad om mee te oefenen. :-)

Geplaatst op 5 november 2006 om 17:57

volgens mij bestaat er geen voorbeeldig model om ruzie te maken.
Heftig opkomende emoties zijn niet te kanaliseren. Mij lijkt het beter om te werken aan een goede communicatie en dat men elkaar verstaat. Ben je het dan toch oneens dan hoeft dit niet meteen uit de barsten in verbaal geweld.

Geplaatst op 5 november 2006 om 18:42

De enigen die bij familieruzies luisteren naar beide partijen zijn de buren.

Geplaatst op 5 november 2006 om 21:00

Ik geef Jackie niet graag gelijk, dus ik doe iets wat ik niet graag doe. Ruzie is ruzie. Bij ruzie hóren buiten de oevers getreden emoties. Overigens: ligt er niet een mooie taak voor je weggelegd als mediator, ook in je eigen belang?

Geplaatst op 5 november 2006 om 21:30

Zenz, eh Wenz, en de kunst van het ruziemaken.
De punten die je noemt inzake die kunst (geen modder, niet weglopen) lijken me voor een enigszins hanteerbare en op te lossen ruzie noodzakelijk. Ik hoop niet dat je je kwaliteiten op dat vlak nog vaak moet tonen. Beter van niet, dan maar geen volleerde ruziemaker.
‘In tijden van nood’ is het misschien juist goed om tijdig een ruzie te beginnen, maar verder? Zocht je dan ook ‘zo maar’ ruzie?
Als ik een van je onderburen was zou ik allang gekapt hebben. Misschien kunnen ze elkaar om de een of andere reden toch niet missen, is het dus een haat-liefdeverhouding. Of ze durven domweg de de stap niet aan.
Zelf ben ik net als kRonkel. Liever vermijden. En áls, dan knalt het nog aardig beheerst. Met argumenten waar de ander steeds harder schreeuwt en dreigt.

Geplaatst op 5 november 2006 om 23:00

Als je zoals ik 34 jaar getrouwd bent,
zijn er verschillende ruzie’s in deze jaren geweest.
Maar elkaar uitschelden voor hoer ed. is wel het punt waar ik zou zeggen adieu ik ga.
Het is voor de buren niet aangenaam om dat alles te horen, maar wat zou je zeggen als die twee bij ieder liefdesspel vreselijke herrie zouden maken? Veel gegil en gesteun.
Het is puur het tegenovergesteld, ik weet het, maar dat is ook niet aangenaam om te horen.
Ik ben een mens die, als ik denk dat ik verkeerd behandelt word, zeer zeker ruzie maak, maar het moet wel binnen de grenzen (muren) blijven.

Geplaatst op 6 november 2006 om 08:12

Natuurlijk blijft ruziemaken een emotionele aangelegenheid, waar uitschieters voorkomen. Maar elkaar voor rotte vis uitschelden en gewoon maar blijven krijsen zonder ergens heen te gaan, iets uit te praten of verder te komen is toch echt slecht ruziën.

Eep, ik hoop niet teveel ruzie te maken haha. En nee, ik zocht niet zomaar ruzie, maar als iets me dwars zat kon ik wel opeens door alles geïrriteerd raken en in die zin ruzie over iets anders beginnen te maken.

Mieke, klopt, gillende bedscenes zijn ook niet fijn. Maar om eerlijk te zijn: liever positieve geluiden horen dan dit woeste gegooi met spullen en uit de onderbuik geschreeuw hoor.

Hihi, Isaiah, inderdaad. :D

Geplaatst op 6 november 2006 om 08:18

Mooi met dat grijs. Ik hou van grijs.

Ik denk dat als je zo geirriteerd en gefrustreerd raakt van het geschreeuw van je onderbuikburen dat je maar eens lekker terug moet schreeuwen als het weer eens zover is.
Knielend met je blote knietjes op de kale plankenvloer (desnoods haal je je vers gelegde spiksplinernieuwe nog volop pluizige vloerkleed even weg, het is voor een goed doel) voorover gebogen met kromme rug en de handen voor je uitgestrekt als een kommetje. In dan kommetje brul je dan op je aller- aller- allerhardst: GODSGLOEIENDEKRIESUSKOLERE !! (herhaal dit naar behoefte) DAT GEZEIK OOK ALTIJD !!! HOU VERDOMME EEN KEER JULLIE SCHREEUWBEKKEN DICHT !!! POKKETOKKIES !!!! (zie hoe de uitroeptekens oplopen gelijk aan de daarme gepaard gaande decibellen).
Zo. Wenzke. Dat gaat helemaal goed komen.
Jij niet meer frustie vanwege het geblehr van beneden. De onderbuikburen zullen van schrik stil worden en hoogst waarschijnlijk (eerst heel stiekem en zachtjes maar steeds harder) in de lach schieten en jij ook. Want plotsklaps zie je jezelf daar zitten/liggen/hangen op de vloer in een houding waarin je liever niet zonder sokken gevonden wilt worden en bezig met iets dat …..nou ja….. enzovoorts!
Komt goed.
Toch?

Geplaatst op 6 november 2006 om 08:42

*Valt van de stoel van het lachen* WHAHAHAHAAHAHAAHAHAHAAA Carol, je flikt het weer hoor. :P Wat een superidee! Veel beter dan bemiddelaar spelen en des te doeltreffender. :D

Pokketokkies?! Hahahahahaaa, ik lach me een ongeluk hier. :D

Geplaatst op 6 november 2006 om 09:42

Nou ja, je kan het maar kwijt zijn he? Gooi het eruit.
Waarom moet ik steeds maar weer van alles en nogwat invullen? Naam enzo. Dat was eerst niet zo…

Geplaatst op 6 november 2006 om 11:47

Hahahahahaahha
Dat is inderdaad een goeie Carol.
Ik denk dat het daar gelijk stil is.

Geplaatst op 6 november 2006 om 12:31

Mooie afsluiter!

Geplaatst op 6 november 2006 om 12:40

Ja dat zag ik ook al Carol, sinds de crash op web-log twee dagen geleden onthoudt ‘ie hier geen namen meer. Zucht, laat ik straks maar eens gaan klungelen met instellingen, misschien krijg ik het teruggetoverd. :)

Geplaatst op 6 november 2006 om 15:58

Vergeet het maar. Ik heb maar een mailtje gestuurd, hopelijk hebben zij het verlossende antwoord. Maar na de verhuizing van web-log hebben meerdere logs dit probleem gehad, en daar kregen ze een vaag antwoord op dat niet werkte, maar goed, ik blijf optimistisch. :) Tot die tijd maar even snel de naam invoeren, zucht. :)

Geplaatst op 6 november 2006 om 16:22

@Roer: zoek je ruzie?

Geplaatst op 6 november 2006 om 17:03

Hij heeft een kort lontje.

Geplaatst op 6 november 2006 om 19:19

Vreselijk, zulke buren. Vooral doordat je zoveel energie verspilt met het moeten denken over ‘wie, hoe, waarom’ en over het bepalen van je eigen ‘strategie’ om een eind te maken aan de last die je ervan hebt.
Sterkte

Geplaatst op 6 november 2006 om 21:06

Wat een zonde van de energie, die mensen hebben het niet helemaal door. Het leven en de liefde verdiend het om geleefd te worden, wat zij doen is respectloos naar elkaar en zichzelf.
Trieste lui

Geplaatst op 7 november 2006 om 10:21

Misschien zijn ze familie van de pokketokkies naast mij, maar dan achter(lijke) neef en nicht, want ‘die van mij’ brullen drie keer per dag, gooien met zware voorwerpen en mishandelen en passant ook nog de hond. Ik ben totaal niet geïnteresseerd in het waarom van hun ruzies.
Zelf heb ik ook zulke ruzies gehad, er was nogal wat woede uit te werken vrees ik. Nu niet meer gelukkig, nu ben ik echt heel lief =:~) Stemverheffing, dat kan, maar is ook snel weer over.
Mooi trouwens, het grijs en de kriebeltjes. Ik houd van kriebeltjes.

Geplaatst op 8 november 2006 om 00:23

Haha oei, die buren klinken nog veel erger! Dae en Tante hebben gelijk, wat een onzin eigenlijk he. Ruziën is maar niks. :)

Ik vind mijn nieuw behangetje ook heel leuk. :D

Geplaatst op 8 november 2006 om 08:05