*Ledig

Hij weet het niet meer. Ik zie het. Hij verbergt het, maar te zichtbaar – iets met z’n blik, en gemeenplaatsen. Verbazing, van beider kant. Dat er iets niet in hem is opgeslagen, dat glashelder in mij verankerd ligt. En dan de beslissing wat daarvan te vinden.

Nee, óf daar iets van te vinden. Maar het gaat vanzelf, sterker dan de logica. Er gewicht aan hangen, zien hoe de herinnering een vale tint krijgt, inzakt, doffe krassen maakt. De wetenschap dat het voor hem niet was wat het al die tijd wel voor mij… Gekoesterd en met fluwelen handschoenen aangepakt als verplaatsing nodig was. Plots zie ik dat er groezelige glazen vol ongelijk stonden. En dat ene ritme te vaak op repeat. Dat het naar binnen stormde, dat mijn lach te hard was. Dat we ergens anders bleken, dat het muf rook, en de muren. Dat het eenzaam was, al die tijd.

Het is al gebeurd voor ik er iets aan kan doen. En dan die spijt. Had ik het maar niet. Zonder zijn realiteit was het overeind gebleven. Nee, dat is nog niet eens het ergste, al valt afscheid zwaar. Maar dat hij nu denkt – dat de posities veranderen, daar tijdens die verbazing. Dat het ineens omgekeerd… Dat ik nu met opengescheurd torso voor hem leeg sta te bloeden. Dat het al die tijd misschien gedraaid in elkaar stak, dat niet hij. Niet hij maar ik. Mijn knokkels wit van het klampen, maar achter mijn rug, onzichtbaar. Dat zijn jarendiepe wonde vliegensvlug sluit, heelt, enkel nog een litteken – meer niet.

Hoe hij ineens aan de overkant staat, in plaats van naast mij. Hoe nieuw we ons daarbij voelen. Anders. Dan schurkt hij zich tegen die wetenschap. Dit bevalt hem. Ik schuifel naar achteren, de ongeziene verdwijning pogend. Hij trekt aan mijn arm, blijf. Dit voelt vreemd machtig. Blijf en schenk dit mij. Gun het mij, na al die jaren van geslotenheid. Ik weiger. Wil het breken, verbreken, kapot maken desnoods. Alles beter dan. Dan hoe dit voelt.

Ik sla. In het wilde weg, overal waar ik kan raken. Hij grijpt, vingers om pols. Te strak. Dat ik niet hoef te schreeuwen, dat het niet erg is. Ik schreeuw niet, gil ik. Ik sla niet, stomp ik. Ik wil niet, vraag ik. Het brandt. Het baant zich een weg langs mijn bestaan, sleurt roodgloeiend weggekropen besef mee, trekt oude deuren open en grist wat het kan grijpen, wat niet te begrijpen viel tot nu.

Daar ligt het, torenhoog fragiel. Smerig en glashelder. Ik tril, wend mijn blik af. Is er nog iets over? Ik zoek houvast, vind alleen zijn greep op mij. Hij ziet het, zijn blik vol met dit moment. Het is niet erg, meent hij. Het breekt niet, beweert hij. Ik huil zijn ongelijk. Verpulver tot pijn. Hij trekt me tegen zich aan: voel hoe ik nog sta. Voel. Trek dan conclusies. Ik voel het, maar dat is het niet, dat helpt niet, dat maakt het niet zoals het behoort te zijn.

Nee, blikt hij. Dat ik het niet snap, ademt hij. Hij rijgt me overeind, knoopt mijn tranen tot een ruggengraat. Staat stil te wachten. Zacht, ijzersterk. En dan begint het begrijpen. Voorzichtig, ik werp alleen een tersluikse blik, maar het daagt. Het daagt en in de verte denk ik te zien hoe het kan. Of dit: hoe het niet anders kan, en hoe ik dat nooit heb gezien. Heb durven zien.

9 Reacties

Dit stukje raakt me weer omdat ik er, raar genoeg, iets van mijn verhaal in herken.

Geplaatst op 28 februari 2012 om 17:49

Dat was zeer fijn om te lezen, hoe zwaar het ook klinkt.
Fijn als je, dat wat je leest, kunt vertalen naar een herkenningspunt in jezelf.

Geplaatst op 29 februari 2012 om 20:09

Intrigerend!

Geplaatst op 1 maart 2012 om 10:49

Mooi! (heb er even geen andere woorden voor)

Geplaatst op 1 maart 2012 om 19:23

Pfoe, zo blij dat er licht en lucht doorbreekt. Wat intens geschreven!

Geplaatst op 1 maart 2012 om 22:48

XXXX

Geplaatst op 6 maart 2012 om 12:37

*Huivert* Sterkte. Of zwakte, dat mag ook.

Geplaatst op 8 maart 2012 om 00:15
Gerhard

Indrukwekkend…

Geplaatst op 8 maart 2012 om 13:11

Niet raar tijdtussendoor, juist heel logisch. Als je er iets in herkent, is dat omdat je invoelt waar het om gaat.

Realadesign, licht en lucht is er altijd, uiteindelijk. Hoe fragiel ook.

Marie, die woorden vind ik ontroerend. ‘Sterkte. Of zwakte, dat mag ook.’ Zo waar dat ik er overheen kijk als ik niet uitkijk.

Dankjewel allemaal.

Geplaatst op 9 maart 2012 om 16:27