*Zelfkwelling

Voorzichtig trekt ze haar trui uit. Wat onwennig neemt ze plaats op de stoel en wacht op wat komen gaat. Ze bekijkt de dertien in een dozijn afbeelding die boven het bureau hangt, geflankeerd door twee close-up foto’s van uit de kluiten gewassen moedervlekken. Ze gruwelt een beetje, onderdrukt de neiging haar trui weer aan te trekken en naar buiten te sluipen om daar hard weg te rennen.

De deur zwaait open, de arts stapt binnen met een karretje vol glimmende dingen. “Zo mevrouwtje, daar ben ik weer hoor.” spreekt hij monotoon terwijl hij het plastic ding voortduwt naar de andere kant van de ruimte. “Volgt u even?” hoort ze hem zeggen wanneer hij achter de tussenwand verdwijnt. Mompelend staat ze op en loopt achter hem aan. Dit deel van de kamer is vooral heel wit, op de logge groene stoel na die daar op haar staat te wachten.

“Oké. Laten we maar eens kijken dan.” Hij zit roerloos op een krukje naast de stoel, en kijkt haar uitdrukkingsloos aan. “Uh ja, nou. Ja, ik weet niet of het ernstig is hoor, maar ik dacht, laat het toch maar even nakijken. Ik bedoel, ja, je weet het nooit hè.” Ze stopt niet met praten terwijl ze zenuwachtig  haar shirtje uitdoet en op de stoel gaat zitten. “Laat u mij daar maar over oordelen mevrouwtje, dat is tenslotte mijn vak.” Het voelt als een berisping en ze haast zich om zich te verontschuldigen. “Ja nee, natuurlijk, ja, u zult het beter weten dan ik uiteraard.”

Ze probeert haar buik in te houden nu ze daar ontkleed zit, maar realiseert zich tegelijkertijd dat deze man totaal niet geïnteresseerd is in de mens in zijn spreekkamer, en er niet om zal malen of haar eenenveertigjarige lijf er goed of slecht uitziet.  Maar ja, nu zit ze daar al, met ingehouden buik. Het is stom om nu opeens te ontspannen. Ze voelt zich met de seconde ongemakkelijker worden. Zal haar leven veranderen wanneer ze een of andere zeldzame aandoening blijkt te hebben?

“Nou kijk, hier dus. En hier.” Ze trekt haar bh een beetje omlaag om hem een blik op de rode vlekjes te gunnen. “Doe die ook maar even uit mevrouwtje, dit is onhandig.” De arts verroert nog steeds geen vin, buigt zich niet eens voorover om te kijken, hij knikt alleen even richting haar bh. “Hij lijkt er alles aan te doen om het mij zo vervelend mogelijk te maken”, denkt ze mokkend terwijl ze probeert haar borsten af te schermen wanneer ze de bandjes van haar schouders laat glijden.

Ze kijkt naar de vloer wanneer hij eindelijk in beweging komt. Hij op zijn beurt kijkt naar de vlekken, beweegt zijn hoofd iets naar achteren. Zijn koude vingers raken haar huid, hij duwt met zijn duimen op de geïrriteerde gebieden. Dan pakt hij haar hand van haar borsten en legt deze naast haar neer. “Laat me er eens even bij mevrouwtje.” Bijna zegt ze sorry, uit automatisme, maar ze slikt het in. Wat nou ‘sorry’? De norse man tegenover haar zou zich eigenlijk moeten verontschuldigen! Hij neemt haar linkerborst in zijn hand, tilt hem min of meer op en trekt zo de rode vlekjes aan de zijkant strak.

Weer duwt hij met zijn vingers op haar huid, ze blijft roerloos naar de vloer kijken en laat hem zijn gang gaan. Het duurt nu wel erg lang, het zal toch niets ernstigs zijn? Ze slikt moeilijk, maar vraagt niets. Hij krast een beetje met zijn nagel over de vlekjes, maar echt irriterend is het niet: zijn rubber handschoen houdt de eventueel scherpe nagels in bedwang. “Hmhm. Juist.” Wat heeft dat nu weer te betekenen? Ze voelt haar hart sneller kloppen. Ze zal toch geen huidkanker hebben? Gespannen wacht ze zijn oordeel af.

Hij staat op van zijn kruk en gaat recht voor haar staan. In beide handen neemt hij haar borsten en duwt ze richting elkaar. Wat krijgen we nu? Ze kijkt  hem aan, maar hij heeft zijn blik strak op haar borstkas gericht en wiegt zijn bovenlichaam enigszins van links naar rechts. Hij tilt beide borsten op, laat ze dan weer los. “Trek uw bh eens aan mevrouwtje.” hij doet een stap naar achter, blijft zijn blik strak op haar borsten gericht houden. Vragend bekijkt ze hem terwijl ze haar bh weer omhoog hijst. “Wat denkt u, is het…” voor ze haar zin kan afmaken onderbreekt hij haar. “Doe nu eerst even die bh aan, mevrouwtje.”

Ze snapt er niets meer van, doet zwijgend wat hij haar opdraagt. Wanneer haar borsten opgeborgen zijn legt hij zijn handen weer op dezelfde plekken als zojuist. Hij duwt en trekt wederom aan haar, onderwijl knikkend. “Het lijkt me duidelijk mevrouwtje.” Triomfantelijk trekt hij zijn handschoenen uit en gooit ze weg. Ze durft niets te vragen, trekt zwijgend haar shirtje weer aan. Ze hoopt dat ze geen enge ziekte heeft, of erger: iets ongeneeslijks. Ze kijkt op in een poging zijn gezichtsuitdrukking te peilen maar hij is alweer naar de andere kant van de ruimte gelopen.

Ze volgt hem richting bureau, waar ze haar trui weer aantrekt en met trillende handen op de stoel tegenover hem gaat zitten. Ze kijkt hem aan en wacht af. “Bent u recentelijk bijgekomen of afgevallen?” Gewichtsverlies, duidt dat op iets ernstigs? Ze denkt even na, ze is iets bijgekomen juist, gelukkig. “Een kilo of twee erbij dokter, maar ik heb verder nergens last van hoor.” Hij kijkt haar minzaam aan. “Toch wel mevrouwtje. Door uw gewichtstoename zit uw bh net iets te strak. De beugels irriteren zodoende de huid aan de zijkant van uw borsten. Mijn advies: ga een dagje winkelen. Laat u een goed passende bh aanmeten, en probeer niet teveel in gewicht te schommelen.”

Ze voelt haar wangen rood worden. Hij zit te strak? Dat is alles? Ze voelt zich dom, ziet in flitsen het onderzoek van zojuist voorbijkomen en realiseert zich dat ze haarzelf dit bezoekje had kunnen besparen. Geen huidkanker, niets onoverkomelijks, gewoon domweg de verkeerde maat bh. “Oh ok, ja. Goed, ja, dat zal ik doen.” Ze grijpt haar tas en weet niet hoe snel ze uit deze kamer weg wil komen. “Goedemiddag mevrouwtje. En graag gedaan hoor.” Ze kijkt om terwijl ze de deurklink in haar hand heeft. “Uh ja, dank u wel ja. Nou dag.”

Ze stormt haast de wachtkamer in, struikelt bijna over de drempel. Zonder op of om te kijken beent ze naar de uitgang. “Oen!” sist ze zichzelf toe terwijl ze beschaamd het gebouw uit loopt. Gehaast stapt ze in haar auto, start met trillende handen het gevaarte en koerst de hoek om; niet meer in de gelegenheid om de dokter door het raam te zien zitten achter zijn bureau, grijnzend.

18 Reacties

Hahahaha zie je nou wel dat BH’s slecht zijn voor mensen. Ik wist het wel! Ik wist het!

Geplaatst op 4 november 2006 om 19:22
kronkel

dat mevrouwtje is wel irritant…

oh en ik bedoel niet de dame zelf, maar de manier waarop de man spreekt. De dame zelf lijkt me redelijk normaal, of in ieder geval qua twijfels dicht bij mezelf staan ;-)

Geplaatst op 4 november 2006 om 19:37

Hah! Super cool geschreven, mevrouwtje Zus (;

Geplaatst op 4 november 2006 om 22:05

Al die ‘mevrouwtjes’ liggen er wel een beetje te dik op, vind ik…

Geplaatst op 4 november 2006 om 22:27

Ja en? :) Zo was het ook bedoeld Dae, gezien de allerlaatste regel van het verhaaltje… het was min of meer opzet van de arts.

Geplaatst op 4 november 2006 om 22:29

Haha! Ik denk dat dit soort verhalen bij dokters wel herkenbaar zijn…

Geplaatst op 5 november 2006 om 00:20

Weet je Wenz, je bent geen oen hoor.
Beter een keer te vaak bij de dokter met zulke klachten als een keer te laat.

Geplaatst op 5 november 2006 om 07:23

Mieke, haha, je weet toch dat ik twee soorten logjes schrijf? Klik hier voor de uitleg. (Dit bovenstaande verhaal is volledig uit mijn duim gezogen.)

Zach, ja ik vraag me dat soms af, of er veel van dat soort schijngevallen zijn tijdens een spreekuur. :)

Geplaatst op 5 november 2006 om 08:37

Gelukkig, een happy end!
Haha Wenz, je duim doet ‘t goed hoor. Ik liet me ook even op het verkeerde been zetten. Maar toen ik ‘je’ leeftijd las (:s) checkte ik eerst de categorie. Gerustgesteld dat er in ieder geval met jou niets aan de hand is las ik verder. (En schoot in de lach om Carols reactie.)

Geplaatst op 5 november 2006 om 10:43

Mijn duim? Ja Eep, ik zuig wat af hier. ;)

Hahaha ja door Carol’s woorden kon ik bij mij een grijns ook niet onderdrukken. :D

Geplaatst op 5 november 2006 om 11:54

Een teken te meer dat de verhalen goed zijn als ik al niet meer merk dat je ze verzonnen hebt.
Het had dus kunnen zijn, dat dit echt gebeurd was.
Ook dit “mevrouwtje”, hoeveel artsen zijn niet vreselijk uit de hoogte als je er bent voor behandeling.

Geplaatst op 5 november 2006 om 14:35

Klopt Mieke, vreemd eigenlijk dat artsen zo ongeïnteresseerd en ongeduldig kunnen zijn. Het zou zo heerlijk zijn om dat doodleuk te zeggen: “Wat? Jij niet lief? Loop ik toch naar een andere dokter. Tss.” Iets meer vraag- en aanbodgericht, zodat ze niks zouden verdienen als ze niet aardig waren.

Geplaatst op 5 november 2006 om 15:30

Leuk eind! Iets anders dan waar het verhaal heen leek te gaan. Maar er zit wel veel waarheid in, denk ik, het ongemakkelijk voelen als je je intiems moeten laten zien aan een dokter, en tevens de manier waarop veel doktoren laten weten dat zij de waarheid in pacht hebben, en dat je dus maar hun oordeel moet afwachten.

Geplaatst op 6 november 2006 om 14:48

Vreemd eigenlijk: bij de huisarts mijn kont/borsten ofzo laten zien zou ik wel ongemakkelijk vinden, maar bij de gynaecoloog de beentjes wijd kan me werkelijk niets interesseren. (Misschien omdat die laatste van een zeldzaam relaxed en humoristisch pluimage is?) :)

Geplaatst op 6 november 2006 om 18:01

Ja vreemd is dat. Bij de ene arts gooi je zonder enige gêne je hele hebben en houwen bloot, bij de ander voel je je vanaf tel één ongemakkelijk. Dat moet haast wel met persoonlijkheid te maken hebben.
Mijn vroegere huisarts zei altijd “we”, als hij mij bedoelde: “Dan gaan we ons nu even uitkleden.” Als ik hem dan vroeg, zijn kleren toch maar aan te houden, keek hij me aan of hij water zag branden.

Geplaatst op 6 november 2006 om 20:18

Hahahahahahahaha Martine! :D Ik zou hartelijk hebben gelachen als arts zijnde hoor. :D

Geplaatst op 6 november 2006 om 21:57

Het kan ook andersom. Ik moest voor een onderzoek eens uit de broek. De arts kijkt bezorgt naar mijn benen, voelt even en vraagt dan “Heb je altijd zo’n blauwe huid?” Ik schrik, denk, link en los op: “Nee, maar ik heb net een nieuwe spijkerbroek aan.”

Geplaatst op 16 november 2006 om 21:28

Hahahahahahaa. :P

Geplaatst op 17 november 2006 om 09:27