*Sneu

Het blauw was blauw, de grijze vloer was wit. Opgedroogde sneeuwtroep van een hele dag. Het was laat en een beetje eenzaam. Mijn blik dwaalde naar het zwart achter de ramen. Soms een voorbijflitsend geel. Luidrucht in het gangpad, vier dames die vastbesloten waren de g van gezellig met een hoofdletter te doen vannacht.

Daar lag hij opeens. Volmaakt rond, groen met een hint geel. Ik keek. Te groot om een druif te zijn, te klein, te rond om een limoen te zijn. Waar kwam hij vandaan? Uit een gekreukt plastic zakje van een van de acht dameshanden? Was hij in een bocht de hele coupé doorgerold nadat hij urenlang onder een stoel lag? Was het een stuiterbal van een kind met krullend haar en rubber laarsjes?

Hij lag daar mooi te zijn, op de vieze vloer. Absoluut volmaakt rond en helder. Zo fleurig dat hij zich aan mijn stemming vasthaakte, deze langzaam omhoog trok. Zou hij verder rollen? Zou een schoonmaker hem na middernacht oppakken en in zijn jaszak steken? Zou… zou ik zélf opstaan en hem in de palm van mijn hand rollen, hem bekijken en schoonvegen, hem ergens een plekje geven waar hij tot z’n recht kwam?

Station. De dames hesen hun rumoer op de schouders, wierpen sjaals rond hun nek en verlieten in ganzenpas de trein. Twee paar tiktiktikschoenen, een sloffer en een stille. Ze losten op in de wereld. Stilte nam plaats. De trein trok op, zette koers naar daar waar ik moest zijn. Balletje! Dacht ik. Groen balletje!

Toen zag ik het. Het groen was er nog, maar van balletje restte niets meer. Was het de sloffer? De stille?

Zomaar vertrapt, samen met mijn fantasie. Geen stuiterbal, geen handpalm, geen jaszak. Ik treurde in stilte, probeerde het donker te drinken en nam gepast afscheid.

7 Reacties

Hahaha! Wat heb je dit geweldig neergezet.
Ach het arme… Het kan zomaar verkeren.

Geplaatst op 11 februari 2012 om 15:13

Het is een soort droom- fantasieverhaal.
Ik vind dat leuk dat je dat doet, Wenz. Het is dat stukje kind in je dat je niet bent vergeten.
Zelf bedenk ik van alles bij voorwerpen die op straat liggen; een schoen, een kettinkje, vervrommelde briefjes onder een bank – mezelf inhoudend ze niet te lezen.
Laat het magische denken – bij een kind van ouder dan 12 verdwijnt dat meestal – een open poort zijn in je wondere wereld.

Geplaatst op 12 februari 2012 om 01:36

Geweldig hoe je zo’n treinmoment om weet te zetten naar een verhaal. En natuurlijk ben ik nu doodbenieuwd wat het dan wel geweest was, dat groene…..

Geplaatst op 12 februari 2012 om 13:19

Lenavanka, achteraf denk ik dat het een groene pruim moet zijn geweest. maar zonder pit? Geen idee. :)

Ja Frits, dat magisch denken is zo heerlijk hè. Verfrommelde briefjes, daar zit meteen een hele geschiedenis aan vast, fantastisch toch. Lekker blijven doen inderdaad. :)

Sneu hè Jane. ;)

Geplaatst op 12 februari 2012 om 13:55

Het doet me denken aan een badparel, die zien er ook zo uit als ze geplet en geklapt zijn. Rook je niets?

Geplaatst op 14 februari 2012 om 03:41

Het was een eenzame druif, verloren gelopen in dit hectische leven.

Geplaatst op 14 februari 2012 om 11:07

Verlaten verlopen, overlopen, geplet.
Door grijze massa, ongezien, hun illusie volgend; cola en patatten, iPhone.
De vogel hoort ie niet, hoort niet eens zijn hart; iPhone is zijn leven.. dood plastic met een idee.
Hij houdt haar haar vast, maar ze verdwijnt in e-mail. Hij kan haar niet meer redden ze is slaaf van een duistere religie: Facebook.
Blijf vrij.

Geplaatst op 17 februari 2012 om 15:55