*Verrassing

Zo komt er een dag dat je in het bos wandelt en in een vervelende bui bent. Je probeert degene naast je (die je overigens goed kent, het is geen toevallige voorbijganger) te laten struikelen. Gewoon zomaar, natuurlijk. Dit probeer je ettelijke malen. Uiteraard zorg je er steeds voor de ander tijdig bij de schouders te grijpen om zodoende het slachtoffer niet daadwerkelijk te kwetsen. Zo wandel je een eindje door het bos, de ander in spanning latend of er nu wel of niet gestruikeld zal gaan worden.

Op een door de kosmos ingegeven moment (toevalligerwijze bij een korstmos bevattende plaats in het bos) voer je je toneelstukje nogmaals op. Om een of andere onverklaarbare reden zet het slachtoffer juist op dat moment haar ene voet achter de ander, precies wanneer jij je eigen been voor het slachtoffer geplaatst hebt. Dit resulteert in een niet mis te verstane val van het slachtoffer, zonder de mogelijkheid diegene nog bij de schouders te grijpen gezien het plotse karakter van deze reactie. Terwijl de ander neerwaarts gaat sla je je handen al verontschuldigend voor de mond om de opkomende lachbui subtiel te verhullen.

Al vallende bereikt het slachtoffer haar symbolische hoogtepunt wanneer het lichaam ongecontroleerd op de grond klapt. De ogen wijd opengesperd wordt er met ellebogen en handen nog snel geprobeerd de val te breken. Helaas, dit levert niets op gezien de snelheid en onvoorzienheid van de beweging. Met een bons belandt je slachtoffer zijwaarts op de drassige grond. Wanneer de blikken elkaar kruisen staat de dader te grijnzen terwijl het slachtoffer beduusd de wenkbrauw optrekt. Daar, op dat moment, worden de memorabele woorden zeurderig vanaf de vloer gesproken.
“Wèheeenz, ik viel èhecht!”

Overbodig te melden dat de eerdergenoemde grijns exact na de laatste meelijwekkende klank overgaat in een schaterlach; onderwijl de ander uiteraard de helpende hand toestekend, dat moge duidelijk zijn. Over elkaar struikelend en lachend vervolg je verontschuldigend je weg, spontaan genezen van de vervelende bui. Jazeker dames en heren, een wandeling in het bos kan zo enerverend zijn.

16 Reacties

Ik neem je nooit mee!

Geplaatst op 31 oktober 2006 om 10:14

Mooi beschreven Wenz! Het is ook een belangrijk issue: de heilzame werking van ‘stoeien’ op het eigen gemoed én op relaties wordt zwaar onderschat. Waarom hoor je dáár Den Haag nu nooit eens over.

Geplaatst op 31 oktober 2006 om 11:24

Ik wandel wel eens in m’n uppie door het bos, zou ik dit ook kunnen riskeren bij toevallige passanten?

Geplaatst op 31 oktober 2006 om 11:36

Hier schiet mijn inlevingsvermogen toch te kort…

Geplaatst op 31 oktober 2006 om 15:41

Wat schrijf je mooi, heb echt even genoten op je weblog en die foto van het bos doet me terug denken aan mijn boswandeling van afgelopen zondag.

Geplaatst op 31 oktober 2006 om 17:31

Wandelingen in het bos gaan wel. :P Ga eens met mij mee, dan zal jij wel in het stof (lees: natte bladeren) bijten. :’)

Geplaatst op 31 oktober 2006 om 18:09
kronkel

de vervelende bui is dus niet overgeslagen naar het slachtoffer?

overigenz nog gefeliciteerd met je nieuwe lay-out. een koopje zo op het eerste oog.
ik zou het nog mooier vinden ik als de bovenste witte balk óf rood óf zwartwitgekrabbeld zou zijn, met voorkeur voor de laatste optie.
(geen idee of het kan overigens, aangezien ik zelf niet met een log experimenteer)

Geplaatst op 31 oktober 2006 om 18:34

(Kronkel, dat is ook mijn doorn in het oog. Nee, dat kun je dus niet veranderen. Die balk is sowieso debiel, daar vraag je helemaal niet om en toch krijg je hem. Ik heb ergens op een van de web-loghulpdingesen wel eens een trucje gelezen om dat ding te omzeilen, maar dan moet ik eens goed gaan zoeken waar dat te lezen was. :))

Stoeien in Den Haag? Dat zou pas stemmen trekken. :D

Thirty, gewoon doen. :P

Dae, het is toch echt écht gebeurd. :)

Heerlijk terugdenken aan boswandelingen is lekker, jij niemand laten struikelen zondag Cyn? ;)

Wouwter, daag je me uit? :P

Geplaatst op 31 oktober 2006 om 18:45

Hihi, leuk dit! En goed om te weten dat ik niet de enige ben die raar doet in het bos. :P

Geplaatst op 31 oktober 2006 om 19:58

Gos Wenz, ik wist niet dat je zo wreed was. En dan nog lachen ook. Het slachtoffer was zeker een stuk kleiner dan jij, dan durf je wel hè? ;)

Geplaatst op 31 oktober 2006 om 20:03

Nietus! Ik durf bij iedereen. 8)

Geplaatst op 31 oktober 2006 om 20:05

foei Wenz, pootje haken is niet ongevaarlijk hoor!;)

Geplaatst op 31 oktober 2006 om 21:08

Ik zou daar niet eens opkomen om dat te doen.

Geplaatst op 31 oktober 2006 om 22:38

Oh, wat hebben wij dat vroeger vaak gedaan, dat struikelen laten.
Bij de partner en later bij de kinderen toen die groot genoeg waren.
Ik ben heel wat keertjes “op mijn bek” gegaan.
Het was altijd lachen.

Geplaatst op 1 november 2006 om 06:43

Ha Mieke, jij bent ook nog van het authentieke pootjehaken, haha! Leuk toch? :D

Geplaatst op 1 november 2006 om 07:09

Ik zou ook maar weer eens een fikse wandeling in het bos hierachter gaan maken, misschien haalt het de spinewebben uit m’n hoofd…

Geplaatst op 6 november 2006 om 14:38