*Copycat

Ik begrijp nu pas waarom het zo heet. Die zwarte hier, die doet dat lapje na. En dat lapje neemt dan weer het een en ander van die zwarte over. Copycats. Een interessant fenomeen hoor.

De zwarte miauwt je horendol als ze aandacht wil. Het lapje hoorde ik gemiddeld twee keer per jaar miauwen als ik het kattenluik eens een keer vergat te openen. Tegenwoordig probeert ook zij een klein verontwaardigd miauwtje als ze dringend behoefte aan een aai heeft, in plaats van gewoon haar neus pontificaal in mijn gezicht te duwen of met haar voorpoten mijn enkels te grijpen wanneer ik langsloop. (Oudhollandsch Katslepen heet dat denk ik, in goed Nederlands.)

De zwarte daarentegen wilde zich op een blauwe maandag met veel moeite nog wel eens verlagen tot een hap in een speeltje, al liggend op de bank. Dat vindt ze al heel wat. Mijn lapje op haar beurt is een uitstekende keeper en tennisser. Ik gooi zevenduizend keer een bal door de kamer en zij vliegt erachteraan, tackelt, mept en ambushed het ding. Iets waar de zwarte dan weer minzaam op toezag. Maar lo and behold: na maanden is ze dan toch gezwicht! Gisteren is ze zowaar vijf minuten lang in volle actie-modus achter een bal aangerend, gesprongen, gebuiteld en gedoken. (Wat nogal wat impact op de houten vloer en meubels heeft: zij is twee keer zo groot en zwaar als mijn lapje. En een brok lomper, wegens weinig oefening. Een heus avontuur dus.)

Wat ik dan weer ietsje minder vind, is dat ze samen ook zo hun nieuwe gewoonten kweken. Na bijna een jaar in één huis wonen zijn ze nog altijd verre van vrienden. Ze tolereren elkaar, en dat is dan alleen op goede dagen. Er wordt dus nog geregeld geblazen en gemept, als een van de twee zich in vijandig territorium waagt of iets anders doet waar de andere kat het helemaal niet mee eens is. Nu hebben ze samen zoiets fijns ontwikkeld! Wanneer een van de twee zich rotgeschrokken is door een aanval van de ander, kotst die betreffende kat haar maaginhoud over de vloer. En daar zijn ze dus héél eensgezind in. Geen uitzonderingen, gewoon altijd, waar je ook bent, wat er ook gebeurt: hoppa, die hele mik ineens eruit.

Ik moedig eendracht toe, begrijp me niet verkeerd. Maar dit vind ik toch een beetje flauw.

Het mooie van dit soort gewoonten is dan wel weer dat ik dingen bijleer. Zo blijk ik zonder veel problemen te kunnen herkennen wiens peristaltiek het af liet weten. De zwarte kauwt haar brokjes, het lapje hapslikt ze in originele staat weg. Dus de brij in mijn atelier is van de zwarte, terwijl de perfecte hoop brokjes in de slaapkamer van het lapje is. Leuk hè, dat heb ik dus voorheen nooit geweten!

Dus.

3 Reacties

Wat ben ik blij dat die twee van mij niet die gezamenlijke gewoonte hebben. Die spelen veel met elkaar. Bij voorkeur ‘s nachts, da’s dan weer wat minder.

Geplaatst op 22 december 2011 om 13:20

Goed om te lezen dat ze dan toch eindelijk eens begint te spelen! En ook dat Kaia wat vocaler wordt, haha.

Wel minder van hun gezamelijk ritueel, maar hopelijk vinden ze daar zelf weer wat op ((:

Geplaatst op 22 december 2011 om 16:15

Dan valt het hier nog best mee, met het om me heen vechten tot ze allebei een stukje van elkaar zo dicht bij me mogelijk in bed liggen.

Hopelijk ontwikkelen ze later nog wat fijnere gezamenlijke gewoontes ;)

Geplaatst op 25 december 2011 om 04:40