*Die twee

De Pink Ribbon in iedere abri en de bijbehorende verhalen in ieder tijdschrift. Borstkanker is de meest voorkomende soort kanker onder vrouwen in Nederland. Maar los van deze woekerziekte: over borsten valt eigenlijk zoveel te vertellen. Dit logje gaat dan ook over borsten. Mijn borsten, welteverstaan.

Wanneer ik ze kreeg weet ik niet eens meer precies. Was ik elf, twaalf, dertien? Ik weet nog dat een vriendinnetje iets eerder was met de eerste tekenen van een zwelling. Dat resulteerde in een spiedend in de gaten houden van mijn eigen ribbenkast wanneer ik onder de douche stond, want achterblijven leek me maar niets. Als meisje heb je geen idee van de vorm die je borsten zullen gaan aannemen, niets verklapt hier iets over tijdens de eerste jaren van je leven. Het is niet te vergelijken met een knie of vinger die vanaf je geboorte al bij je is en alleen maar mee zal groeien. Nee, ontluikende borsten zijn een avontuur!

Toen mijn borsten gingen groeien vond ik het er maar raar uitzien, ik kon niet wachten tot het af was. Opeens dreigden jongens in je buurt ‘tegen je tieten te slaan’ tijdens het stoeien. Wat hier nu precies een dreigement van maakte wist ik pas toen een verdwaalde elleboog een stoot uitdeelde aan mijn tere zwellingen… een van die zeldzame momenten die je niet snel meer vergeet. Na een tijdje wende ik aan die gevoelige cirkels boven mijn middenrif: instinctief ging je ze beschermen met je armen wanneer dat nodig leek.

Of er nu wel of niet tegen gestoten werd, pijn deden ze toch. ‘s Avonds in bed heb ik ze menigmaal uitgescholden, wanneer mijn arm opeens niet meer langs mijn lichaam leek te passen. Al die jaren van onbekommerd liggen waren voorbij: iedere houding leek onhandig en pijnlijk. Ik begreep met mijn jeugdig brein absoluut niet hoe vrouwen overal ter wereld lekker in bed konden liggen! Natuurlijk realiseerde ik me later dat die pijn stopt wanneer je borsten volgroeid zijn, maar de tussenliggende nachten hebben een horizontale acrobaat van mij gemaakt.

Na de eerste groei was het kortstondig rustig, maar op den duur hadden ze een lekker ritme te pakken met z’n tweetjes: de ene maand had mijn linkerborst dienst, de andere maand de rechter. Het positieve hieraan was dat de vlammende steken maar in één borst tegelijk aanwezig waren. Natuurlijk was ik doodsbenauwd dat die twee de tel kwijt zouden raken en ongelijk zouden gaan groeien. Of dat de een gewoon een hardere werker dan de ander zou blijken en ik met een meloen en een mandarijntje rond zou lopen de rest van mijn leven.

Geen enkel paar borsten is precies gelijk natuurlijk, maar ik mocht blij zijn met de inhoudsverdeling. Ik moest nog een beetje wennen aan het effect dat die tweeling op mijn kleding had: al mijn shirtjes hingen opeens vooraan hoger dan achteraan. Ook rennen was er een tijdlang niet meer bij, ze leken zich dan ijverig los te willen scheuren van mijn borstkas. Mijn eerste bh kopen vond ik maar een lamlendige daad: naast mij stonden twee oudere dames hun gerimpelde, enorme voorgevel van nieuw behang te voorzien terwijl ik de op één na kleinste bh ongezien uit het rek probeerde te trekken.

Zo vurig als ik voorheen hoopte op flinke groei, zo blij was ik toen mijn borsten hun natuurlijk evenwicht gevonden leken te hebben. Doodsbenauwd was ik dat ik uit proporties zou raken, het kwam simpelweg niet in mij op dat het hele vrouwelijk lichaam zich vormt en stulpt tot het uit komt op dat wat het altijd al had moeten zijn. Zoals iedere meid die verse borsten heeft was ik onzeker over de naakte waarheid. Waren die tepels niet raar? En moesten ze eigenlijk wel zo gevormd zijn? Hing de een niet nét iets anders dan de ander? En wanneer ik mijn armen strekte, trok ik ze dan niet ernstig uit balans? Om over plat op bed liggen maar niet te spreken, waar bleven ze dan eigenlijk?

Pas na veelvuldig goedkeurend commentaar vanaf het andere hoofdkussen tijdens ontdekkingstochten onder de dekens begon ik te berusten in mijn nieuwe aanwinst. Maar voorlopig was ik nog niet klaar, ik had nog een doel. Wanneer ik zonder bh rechtop zat, moest toch echt onder mijn oksel “zo’n reepje huid naar voren hangen”, dan pas had ik Echte Borsten. Mijn prille schatjes moesten zoveel gewicht en omvang hebben dat ze ook aan de zijkant hun sporen nalieten. In de loop der puberjaren vonden de twee hun weg en zo rond mijn negentiende concludeerde ik dat het karwei geklaard was. Op een verdwaalde steek na hielden ze zich rustig en leerde ik mijn eigen, nieuwe lichaam weer als ík ervaren.

Onderhand zijn er alweer wat jaren verstreken en weet ik niet beter of dit zijn mijn borsten. Een aantal jaren geleden heb ik met opzet een verschil aangebracht: onder de linkerborst en langs mijn linkerzij staat een fijnlijnige tatoeage. Hij hoort bij mij, en bij mijn borst. De dame die hem zette grapte toen al over de beste plaats: vijf centimeter lager zetten was raadzaam, dan kon ik hem over tien jaar ook nog zien. Ik lachte erom en zei de komende tien jaar nog van mijn lichaam te kunnen genieten, daarna zou het plezier toch afnemen. De afgelopen jaren is het stiekem wel een goede graadmeter geweest voor de staat van mijn lichaam: verdwijnt de lijn al onder mijn borst?

Ik ben nog jong, de zwaartekracht die ongetwijfeld zal gaan zegevieren heeft nog geen grip op mij. Maar het blijft een vreemd fenomeen, borsten. Je begint met niets en eindigt met dat wat ooit borsten waren… dus in de tussentijd moet je er vooral van proberen te genieten. De keren dat iemand je borsten en tepels op de juiste manier beroert, het uitgekiende decolleté op z’n tijd, de onverklaarbare aantrekkingskracht van borsten op mannen en vrouwen (ieder op zijn eigen manier), de invloed op je kledingkeuze naargelang je borstvorm, de voorzichtigheid die geboden is, de verschillende functies die ze kunnen vervullen in een vrouwenleven, de beslissing ze wel of niet te vergroten of verkleinen, de lijst is oneindig. Hoe vreemd de weg van borsten ook kan zijn; uiteindelijk koester ik ze, dat zijn ze waard.

47 Reacties

Leuk om te lezen en zo anders dan ik het zelf heb beleefd.
Ik zag er vreselijk tegenop om borsten te krijgen en ik had het grote geluk dat de groei ervan maar kortstondig was en rennen of in bed liggen geen noemenswaardige problemen met zich meebracht. Ik heb ze jarenlang verafschuwd en het genieten is pas laat gekomen. De pijn die je beschrijft als een elleboog het gevoelige deel plet kan ik me nog wel herinneren, maar dat heeft meer te maken met het feit dat dat nog steeds pijnlijk is.
Ik geloof dat ik meer geniet van andere borsten dan die van mezelf. Na het lezen van je logje ga ik maar eens wat meer tijd aan mezelf besteden. ;)

Geplaatst op 18 oktober 2006 om 19:42

Prachtig, deze ode aan de borsten.
Ook ik vond het heel erg toen ik borsten kreeg, maar dat kwam hoofdzakelijk omdat ik vreselijk gepest werd door mijn broer en mijn ooms.
Tevreden ben ik eigenlijk nooit geweest met mijn borsten. Ze zijn nogal groot uitgevallen.
Maar ja ik kon er goed mee leven hoor.
Nu heb ik er nog anderhalf, inderdaad de borstkanker heeft toegeslagen.
Maar nu interesseert het me niet zo erg meer of ze mooi zijn of niet.
Ook met anderhalve borst laat het zich goed leven.

Geplaatst op 18 oktober 2006 om 20:08

Borsten. Ik vind het altijd zo’n raar woord om te zeggen. Net of het dan iets is wat niet bij mij hoort. Maar tieten is ook weer zo wat, dat is zo plat, ook al hoeven ze dat niet te zijn, Mijn dochter noemt ze borstels en een tepel is een theepot. Ik laat dat maar zo. Het klinkt zo gezellig. :)

Geplaatst op 18 oktober 2006 om 21:17

hahahahaha, oww, die is leuk Carol, een theepot! die houden we erin ;)

Geplaatst op 18 oktober 2006 om 21:19

Hahahahahaha die is geweldig! Klinkt ook veel gezelliger inderdaad. Dat blijkt overigens ook al zo’n issue te zijn, hoe noemen we onze borsten en vagina nu eigenlijk? Borstels met theepotten vind ik in ieder geval heel lieflijk. :D

Geplaatst op 18 oktober 2006 om 21:22

Everything you always wanted to know about breasts, but were afraid to ask. Daar lijkt je log op. *Bloost een beetje.* Erg leerzaam, en vermakelijk. Dat wist ik niet; hoe borsten groeien, hoe het voelt (voor jezelf), de twijfels.
Ik heb geen zusjes en ik was er ‘niet zo vroeg bij’. Toen er dames in mijn leven verschenen zaten die borsten er al lang aan. Ik heb ze (die dames) nooit durven vragen over hoe dat nou ging. Maar nou weet ik het, bedankt!
Gravity always wins, dat zal zo zijn (ook volgens Radiohead). Handig hoor, zo’n vervalmeter onder je borst. Niet teveel naar kijken, anders wordt het een soort self fullfilling prophecy. ;)
Ja, koester je borsten, dat lijkt me een juiste conclusie.
(Heb ik toch mooi weten te voorkomen dat ik om een foto van het onderwerp vraag of scabreuze voorstellen lanceer.)

Geplaatst op 18 oktober 2006 om 21:30

Hahahaha Eep! Die tussen haakjeszin is erg, hahaha. :P Radiohead snapt het helemaal in ieder geval. ;)

Geplaatst op 18 oktober 2006 om 22:10

Mag ik betekenis toekennen aan het feit dat je opent met een Modigliani? ;)

Geplaatst op 18 oktober 2006 om 22:26

Ik vind het een prachtige ontboezeming, Wenz.

Ik kan mij herinneren dat het tijdens de middelbare school welhaast een soort ‘wedstrijd’leek welke het hardst en het grootst groeiden. Meisjes liepen toen vaak in van die extra lange truien om ze goed te kunnen verbergen….

Geplaatst op 18 oktober 2006 om 22:58

“Ik heb geen zusjes en ik was er ‘niet zo vroeg bij’.”

Hahahaha. Ik heb wel zusjes, maar ik ga ze niet echt vragen hoe het er nou mee staat. :P

Dus ook namens mij bedankt, Wenz. ;)

Geplaatst op 19 oktober 2006 om 01:25

Hahahaha Wouwter. Vraag je zusje toch gewoon eens naar haar wel en wee! :P

Hihi Yo, ontboezeming. :D

Dae, de mooiste staat bovenaan natuurlijk. Verder dan dat gaat het niet hoor. :P

Geplaatst op 19 oktober 2006 om 06:59

(Ja hoor Wouwter, zou ik ook gedaan hebben. Draagt toch bij tot een beter begrip van de andere sekse?)

Geplaatst op 19 oktober 2006 om 09:03

O…

Geplaatst op 19 oktober 2006 om 13:05

Het schint dat veel mannen fantaseren over hoe eht zou zijn om een vrouw te zijn voor 1 dag. Je hebt het raadsel iets kleiner gemaakt met je logje :)

MAar als nieuwsgierig aagje *bloost* die tattoo onder je borst, wat stelt die voor? Wat is de betekenis voor jou? Je hoeft het niet te zeggen hoor ;) *kruipt snel blozend weg achter een dik boek*

Geplaatst op 19 oktober 2006 om 15:45

Goh, wat leuk! Een stukje over borsten =:~) Dan zal ik ook maar even. Ik was lekker één van de eersten op de basisschool (ja, bij ons was het inderdaad ook een wedstrijd) en hoopte dat ik daardoor minder gepest zou worden. Het oogcontact werd wel minder =:~p Ik ben zeer tevreden met ze, hoewel ze wat gelijker mogen zijn in afmeting, rechts is beduidend groter.
Toch mag ik niet klagen, ik ben 31 en ik kom er gemakkelijk mee weg om zonder bh rond te lopen (maar niet te vaak anders gaan ze hangen).
“Als ik een vrouw was, zat ik iedere dag aan m’n borsten.” Dat hoor je kerels wel eens zeggen (nou ja, op tv dan). En inderdaad, soms leg ik ze op m’n hand om ze te belanceren, dat is grappig en lekker zacht, hehehe!
Als laatste een voldane opmerking over die ene speciale bh waar m’n borsten wel pornotieten in lijken. Cup C is dan ineens Worldcup ‘grijns’, zo eentje zou iedere vrouw moeten hebben =:~)

Geplaatst op 19 oktober 2006 om 23:44

*rolt borstel op met de theepot naar binnen om eventueel ook iets spannends te ontdekken daaronder*
Even 120 reacties terug naar de vraag hoe noemen we onze dingesen en vagina.
Ook daar heeft mijn dochter een woord voor. Eigenlijk twee. Een VOORKONT en als het heel damesachtig moet in gezelschap is het VOORBIPS.
BH’s dragen doe ik niet. Zeer zelden tot nooit. Nooit gedaan ook. Vreselijke ondingen, dat geplet en gehannes met die wurgmartelwerktuigen. Ach met een cupje B hoeft dat ook niet. Maar kleine borsten zijn wel supersexy vind ik dus ik ben ook heel tevreden met wat ik heb.

@Gobboe – Ik vraag me ook wel eens af hoe het zou zijn, of voelen, om een man te zijn. Het lijkt me echt zooooo onhandig lopen met zo’n zwengelende frits tussen je benen. En wat ik me ook wel eens afvraag, als de ballen zo gevoelig zijn bij een man, zijn ze dan nooit bang om er bovenop te gaan zitten? Hoe hou je dat bungelende zaakje aan de voorkant als je je billen richting stoel laat ploffen?
En heb jij ook tattoos verborgen onder al dan niet hangende ledematen?

Geplaatst op 20 oktober 2006 om 02:56

Dae, wat had jij dan in gedachten? :D

Gob, hahaha! Carols vragen wil ik ook wel graag beantwoord zien… :D En wat die tattoo betreft, hij stelt niet “iets voor”. Evenals de ander die ik heb zijn ze opgebouwd uit fijne lijnen, door mij ontworpen. Ze staan wel symbool voor twee mijlpalen in mijn innerlijk leven zeg maar, ik heb ze laten zetten na bepaalde fases (of overwinningen zo je wil) in mijn leven. Duidelijker dan dit wordt het niet. :D

Marijne, haha, ook jij bent dus wel tevreden met je borsten. :D En precies, de juiste bh onder het juiste truitje kan een soort 3D-effect opleveren. ;)

Carol, je hoort wel vaker dat sommige vrouwen bh’s echt als ondingen ervaren. Ik ben er altijd heel blij mee geweest, ze geven steun bij het lopen en zoals Marijne al zei, soms levert het zelfs een extra mooi effect op. :D Of borsten nu groot of klein zijn, ik vind altijd dat ze bij het geheel moeten passen, en de vrouw in kwestie zich er happy bij moet voelen, dan straalt dat ook uit. :)

Geplaatst op 20 oktober 2006 om 07:26

Haha en trouwens, ‘voorkont’ roept dan toch wel een enigszins gehandicapt beeld in me op. :P

Geplaatst op 20 oktober 2006 om 07:27

Nah, ik weet niet, het klinkt als een deftige voorkant. Eigenlijk wel logisch.

Geplaatst op 20 oktober 2006 om 11:25

Hahaha, het gaat hier echt steeds meer lijken op een wat-je-altijd-al-hebt- willen-weten-over…rubriek.
Als ik als man Carols vragen aan GobboE mag beantwoorden (had ‘ie maar eerder moeten komen;)): Het went, die ‘frits’ tussen de benen. Eigenlijk weet je (lees: ik) niet anders. Een degelijke onderbroek houden de kroonjuwelen bij elkaar, er zwengelt niets meer. Het is dat we er zo af en toe zonder zeer aan denken, (jullie nog meer!) anders zouden we vergeten dat ‘daar’ wat zit.
Ik kan niet oordelen over het klokkenspel van GobboE, maar bij mij is het onmogelijk om op er op te gaan zitten. Als je degelijk gekleed bent houdt die kleding de boel op z’n plek. Maar ook bij ongekleed gaan zitten geschiedt er geen groot onheil. *Ontbloot nu onderlichaam en gaat zitten.* De beweging richting zitplek is niet loodrecht omlaag maar schuin naar achteren. Daardoor vlijt het zaakje zich netjes tussen de benen. Nare ongelukjes zijn eigenlijk uitgesloten, of je moet dikke bovenbenen en/of een zeer royale danwel uitgezakte balzak hebben.
Overigens zo gevoelig voor pijntjes is dat ding met kostbare inhoud nu ook weer niet. Ja, als je er een voetbal of een knietje tegenkrijgt of met een fietsmanoeuvre op de framebuis belandt, dan piepen we wel even.

Geeft die uitleg me het recht om wat tegenvragen te stellen? Hoe zit het met een bandje van een schoudertas dat over een borst valt, of de veiligheidsgordel van een auto? Als borsten zo gevoelig zijn, hoe voelt dat dan? Zitten vrouwen vaak met hun arm onder borsten op tafel geleund omdat dat lekker voelt? En met de benen strak over elkaar? (In die houding wil er bij ‘ons’ wel eens een bal naar binnen schieten).:P

Geplaatst op 20 oktober 2006 om 14:14

haha… Epi, nouw mijn eerlijk antwoord,
het lekkerste en zachtste plekje van mijn lichaam in de onderzijde van mijn borst. ik vind het idd lekker om daar aan te zitten, niet als sexueel gevoel, maar gewoon omdat het zacht en warm is (een soort baby-huidje).
Zo’n schouderband van een tas, schuift vanzelf naar de plek van de minste weerstand, dus tussen de borsten of naar de zijkant. Halve dat ik het tussen de borsten een lullig gezicht vindt (ik draag geen tuigjes (zo noem ik bh’s), omdat ik “gezegend”ben met trashy “little tits who stand up and say hai”

Geplaatst op 20 oktober 2006 om 16:10

Drie maal negen maanden heb ik er kinderen mee gevoed. Dat geeft weer een heel andere band.

Geplaatst op 20 oktober 2006 om 17:27

Wenz, doe nou eens, al is het maar voor één keer, luisteren naar mij en stuur dit eens op naar Pink Ribbon of een ander vakblad. Dit is toch beter als wat Viva en Flair te melden hebben. Dit is écht. Dit geeft inzicht. Tevens voor mannen en voor vrouwen geeft het herkenbaarheid en misschien haalt het bij jonge meisjes een beetje de onzekerheid weg. Daarbij is het goed omschreven en beschreven. Menig men heeft hier iets aan.

Over jouw borsten kan ik niets melden. Misschien een helaas.

Geplaatst op 20 oktober 2006 om 17:41

Heel apart en lichtelijk jaloersmakend om te lezen dat het bij jou allemaal wat sneller (en groter) ;) ging dan bij mij. Ik ben laat met alles en bij mij zijn ze in 2 fasen gegaan. Yay voor die laatste die er toch nog wat van maakte! :P wat trouwens rond mn 20e/21e was ofzo?

Geplaatst op 20 oktober 2006 om 19:30

Epi dank je wel voor je verhelderende uitleg. Ik bekijk het zaakje nu anders.
Gordels zijn absoluut borstonvriendelijk en het makkelijkst tussenin te plaatsen wanneer je geen bh draagt. De band van een tas hou ik meestal met één hand in bedwang. Het met de borsten leunen op de tafel dat weet ik eigenlijk niet. Zoveel invloed heeft Gravity nog niet op me gehad. Hahah. De benen strak over elkaar geklemd houden heeft niet zoveel invloed. Behalve soms bij een heel strakke spijkerbroek waarbij dan de middennaad ehm…nou….deze speel ik even door.

Geplaatst op 20 oktober 2006 om 21:48

Hihi Sonja, dat zijn nou net de details die ‘t ‘m doen. :P Maar jij ook bedankt voor de uitleg. Dankzij Wenz’ log worden M/V een stuk wijzer. Nog even en die Mannen komen van Mars etc. boekjes kunnen bij het oud-papier.

Geplaatst op 21 oktober 2006 om 00:16

Autogordels zijn onhandig, tassen hangen prima, op tafel leunen lijkt me een typisch geval van decoleté willen creëeren ;), benen over elkaar klemmen komt door de heupstand van vrouwen maar is extreem slecht voor de bloedsomloop in de benen en de een ervaart een bh als last terwijl de ander hem als steun ervaart.

Wen., die tweede groeispurt heb je dankbaar ontvangen begrijp ik? :) Een soort verrassingsborsten dus, die je eerst voor de gek houden. :D

Aargh, precies: dat is ook een van de functies die borsten kunnen vervullen. Ze zijn zo heerlijk multifunctioneel. ;)

Erwin, er zitten echt teveel vissen in die zee wat mij betreft. Ik houd het bij mijn web-log, vergeef mij. :) Maar dankjewel voor het compliment.

Even mijn dank voor iedereen, jullie zijn allemaal solidair in jullie openheid. Leuk om alle verschillende belevingen te lezen! :)

Geplaatst op 21 oktober 2006 om 08:24

Inderdaad, my body’s weird like that.. wist niet eens dat het mogelijk was :P Ik heb een paar weken geleden trouwens ook geleerd dat een cupmaat ook met de omvang te maken heeft. Als je omvang 70 is dan is cup C kleiner dan bij een omvang 85 ofzo.. wist jij dat? Of ben je niet zo into BH’s? ;)

Geplaatst op 21 oktober 2006 om 09:29

Ja dat was mij ook al eens opgevallen! Vreemd eigenlijk he, zo kun je bijna nooit de ideale bh vinden. (Overigens zei mijn nichtje ooit “Ik kan behalve 75C ook 80C aan!” in de overtuiging dat het getal aangaf hoe groot je borsten zijn, ipv hoe breed je rug is. Hihi. :D)

Geplaatst op 21 oktober 2006 om 09:31

Wat een heerlijk artikel. :)

Geplaatst op 21 oktober 2006 om 14:36
Olief

Wenz, dit is echt een van je leukste stukjes en al het commentaar erop maakt het helemaal af.
Ik voel me ineens een stuk minder vreemd. ;)

En ik zorg er altijd voor dat ik extra mooi ondergoed draag. Om m’n borsten te bedanken dat ze toch nog “gekomen” zijn. Doet bovendien echt wonderen voor je zelfvertrouwen. :)

Geplaatst op 21 oktober 2006 om 17:17

Ze kwamen laat, heel laat, en ze werden een ‘gewone’ B-cup. Pas nu ik half in de dertig ben zie ik daar absoluut de voordelen van in; ze stellen zich jeugdig op en zijn bovendien leuk in de omgang. Een heel enkele keer (als ze jarig zijn ofzo) mogen ze daarom iets van Marlies Dekkers aan. Worden ze blij van, en ik ook. ;-)

Geplaatst op 21 oktober 2006 om 17:28

Dat van die cupmaten wist ik zelfs. *trots*

Overigens is de borsttevredenheid bij de loglezeressen hier beduidend hoger dan het landelijk gemiddelde. Zou daar een statistisch verantwoorde conclusie uit te trekken zijn? Vrouwen met een positieve blik op hun boezem hebben vaker een weblog, zoiets.

Geplaatst op 21 oktober 2006 om 18:41

(als ze jarig zijn ofzo).. Dré, heel, heel erg goed!

Epi, wat ze zeggen waar mannen mee denken, is misschien bij de vrouwen het geval met de borsten?!

Geplaatst op 21 oktober 2006 om 20:33

Epi, even piepen? Als een van die dingen gebeurt kan ik best lang gaan piepen hoor… :’(

Geplaatst op 21 oktober 2006 om 23:07

Geweldig en al helemaal alle comments alhier! Ik weet er niets meer van dat de borsten groeiden, wanneer en hoe en hoe lang en van pijnen weet ik ook niets. Blijkbaar maakte het niet veel indruk. Evenals vele andere dames heb ik jaren geen bh gedragen, om precies dezelfde reden dat ik het ondingen vond. Het zat K&T en gedoe allom. Het was ook niet nodig dus waarom zou ik? Nu draag ik ze al weer een jaar of 5, niet altijd maar wel bijna….en het lijkt dat ze door de bh’s juist meer in gevecht gekomen zijn met de zwaartekracht, maar dat zal ook aan leeftijd liggen ;-).

Ik heb ook nog jaren de behoefte gehad ze te laten liften, wat mensen om mij heen niet begrepen….en nu zie ik ook wel in waarom ze dat niet begrepen, maar toen niet.

En epi; de autogordel doe ik bijna altijd onder mijn arm, om precies die reden, die jij vraagt! en ik heb ook maar een b-tje, dus aan de grote ligt het niet.

Geplaatst op 22 oktober 2006 om 10:56

Maar Search, misschien worden A/B-borsten in een bh teveel verwend en verdwijnen de spieren die voor stevigheid moeten zorgen.
Wouwter: Dat ligt aan de leeftijd. Als je ouder wordt worden ze ongevoeliger.;)
Sonja, mannen denken toch met hun hersens? Bij vrouwen ga ik er nu aan twijfelen.;)

Geplaatst op 22 oktober 2006 om 12:51

Ah, ben je al blauwe pilletjes aan het slikken, Epi?

Geplaatst op 22 oktober 2006 om 14:24

Speciaal voor Epi… ;)

Geplaatst op 22 oktober 2006 om 18:12

Kriesus!
Hahhaahahaaaaa, ja sorry, ik weet wel dat er speciaal voor Epi staat maar ik was gewoon echt razend nieuwsgierig dus ik MOEST wel klikken, kon mezelf niet bedwingen. Daar heb ik dan nu wel spijt van. :D

Geplaatst op 22 oktober 2006 om 20:06

Ghahahaha ja valt tegen hè Carol? :P

Geplaatst op 22 oktober 2006 om 20:30

Holy shit, is dat mijn voorland? :(
Woehahaha, wat een prachtig filmpje, kan zo op Telsell. Bedankt Wenz, maar ik doe het nog even zonder ballenbra.

Geplaatst op 22 oktober 2006 om 21:28

@ Wenz >dank je wel voor je reaktie ;)

en Carol en Wenz > nee ik heb geen tattoo’s, dus ook niet onder mijn edele delen en mijn balzak is gelukkig niet zo groot dat ik er met mijn bibs boven op ga zitten :) .

Geplaatst op 23 oktober 2006 om 09:45

Heel leuk verhaal Wenz,

en bedankt nog voor de tip die je op mijn site achterliet. Van dat embedden. Ik had het al een paar keer halfslachtig geprobeerd, maar toen het niet lukte nam ik verder genoegen met de linkjes.

Aan dit liedje deed me je verhaal denken.

Als een jongen wordt geboren,
is zijn lichaam kant en klaar.
Alles moet alleen nog groeien.
Hier en daar komt nog wat haar.
Als een meisje wordt geboren,
Is het een moeilijker geval:
Niemand kan haar nog vertellen
hoe haar voorkant worden zal.

Rond of spits of groot of klein,
dat zal een verrassing zijn.
Net zoveel als Beatrix
of misschien bijna niks.
Ach, de tijd zal moeten leren
of het op appels lijkt of peren.

(Willem Wilmink)

Geplaatst op 23 oktober 2006 om 12:52

Graag gedaan! Dat gedicht (en lied, veelvuldig gezongen ook al) is een waarheid als een koe. :D

Geplaatst op 24 oktober 2006 om 07:44

ach zo anders bij mij. Niks had ik. Twee erwtjes-op-een-plankie ja. Tot ruim in de dertig geloofde ik dat ik niks had. Tot ik in de binnenstad van Amsterdam nagestaard werd. Die heeft niks aan onder haar amerikaanse “tuinbroek” aan! Dat hoefde m.i. niet want ik had toch niks. De laatste jaren hoor ik opeens van vriendinnen, maar ook van de dochters van vriendinnen, dat ik zulke mooie borsten heb. Ik begrijp er niks van. Kijk in de spiegel en zie het gewoon niet. Vriendje heeft me eindelijk overtuigd. Ik heb wel wat. En ze zijn mooi.
Over je schrijfstijl: natuurlijk, zonder al te ingewikkelde denkkronkels. Prettig om te lezen.

Geplaatst op 18 december 2006 om 21:37
sofie

Leuke late ontdekking, deze borstenrubriek… Ook bij mij verliep het vreemd. Ik heb een klein B-cupje en schaamde me lange tijd wat om mijn onopvallende boezem. Ik droeg pushups en gevulde beha’s om het toch wat meer te laten lijken. Tot ik besloot geen beha meer te dragen (waarom ook eigenlijk?)en ik mijn tepels lekker laat priemen onder een spannend topje of strak bloesje. Sindsdien krijg ik vaak lovende opmerkingen over mijn mooie borsten. Mijn kleine schattige borstjes: ik ben er trots op!

Geplaatst op 30 april 2007 om 11:00