*Ver

Twee  muren waren beschimmeld onderaan, de groene vlekken met zwarte puntjes besloegen bijna de helft van de oppervlakte. Rechts naast haar twee enorme ramen, vuil en grauw. Er viel geen licht doorheen, je kon nog net de oude, bruine, neergelaten rolluiken erachter ontwaren. Die hadden in geen jaren bewogen, aan het stof en de spinrag te zien. Zijzelf zat met haar rug tegen de muur waar de deur was. Ooit moest die deur wit geweest zijn, maar nu paste hij prima bij de rest van deze kamer: ondefinieerbaar grauw vermengd met vettige aanslag.

Ze liet haar blik verder ronddwalen. Boven haar hing een kale peer die een gelig schijnsel gaf: ook deze lamp had een laag vuil  op zijn oppervlakte verzameld. De vochtige schimmellucht die in de kamer hing was haar neusgaten al diep binnengedrongen, ze rook die typische geur al haast niet meer. Op de vloer lag platgelopen vloerbedekking, beige met donkere vlekken. Ze grinnikte: een kale betonnen vloer was stemmiger geweest in dit geheel. Ze bevatte de situatie nog steeds niet helemaal, kon amper geloven dat dit soort kamertjes buiten films ook echt bleken te bestaan.

In de hoek tegenover de deur stond een opgeklapte stretcher, compleet met verroeste poten en een laken met bloemetjesmotief. Ze schoot weer in de lach, dit kon alleen maar een grap zijn. Haar polsen voelden gezwollen, ze kon niet zien wat er precies mee gebeurd was maar ze voelde ruw touw en concludeerde dat de huid nu waarschijnlijk rood en rauw moest zijn van het schuren. Ze wrikte en wiebelde een beetje, maar het enige effect daarvan was dat haar schouders ook pijnlijk voelden. Iemand had het nodig gevonden haar handen op haar rug te binden klaarblijkelijk. Dit was absurd, ze wist niet eens meer hoe ze hier terecht gekomen was.

Met een klap vloog de deur open, de klink botste hard tegen de wand. Ze schrok op, haar ademhaling versnelde, maar meteen probeerde ze zichzelf onder controle te krijgen en schijnbaar onbewogen te blijven. Er stond iemand voor haar, hij leek heel groot vanaf haar plek op de vloer. Dat het een man was, was overduidelijk, maar door zijn bivakmuts had ze geen idee wie dit kon zijn. Een zenuwachtige lach ontsnapte uit haar keel: een bivakmuts? Dit ging echt te ver, het was leuk geweest maar nu wilde ze echt weten wat er aan de hand was.

"Tijd om deze B-film te stoppen kerel, denk je ook niet?"  sprak ze zo zelfverzekerd mogelijk. "Leg me nu maar uit wat er aan de hand is en maak mijn polsen los." Ze keek omhoog naar zijn gezicht, probeerde brutaal zijn blik te vangen. Hij greep haar bovenarm en trok haar ruw omhoog. "Hee zeg, rustig aan daar!" snauwde ze terwijl ze haar evenwicht probeerde te vinden. Voor ze goed en wel op haar voeten stond trok hij haar naar de andere kant van de kamer. Met één hand duwde hij de stretcher omlaag en met een voet klapte hij het ding helemaal uit. Ze probeerde haar arm los te rukken, dit beviel haar helemaal niet.

Hij verstrakte zijn grip op haar arm en duwde haar hoofd omlaag terwijl hij haar op haar knieën dwong. Ze probeerde zijn gestalte in haar op te nemen, kende ze deze persoon? Hij plaatste zijn hand op haar rug en dwong haar bovenlichaam op de dunne matras. Ze kreeg de kans niet hem goed te bekijken en raakte nu toch aardig in paniek. Ze schopte wild naar achteren terwijl ze haar lichaam probeerde om te draaien, maar hij leek er niet van onder de indruk en duwde haar schijnbaar zonder al te veel krachtinspanning weer op bed.

Koortsachtig dacht ze na, dit kon toch niet gebeuren? Ze had werkelijk geen idee waar ze was, en met wie, en wat er ging gebeuren en waarom. Tranen brandden nu achter haar ogen, maar ze beet op haar onderlip. Ze zou hem niet laten merken dat ze bang was. Hij legde zijn arm dwars over haar schouders en hield haar zo in bedwang. De adrenaline raasde nu door haar lijf, ze spiedde rond, in de hoop iets te vinden dat haar zou kunnen helpen haar hier uit te worstelen. Niets, werkelijk niets behalve de stretcher stond in deze kamer, en zijn gewicht drukte zwaar op haar.

Zijn andere arm greep onder haar en hij ontknoopte met geroutineerde snelheid haar broek. Terwijl hij deze in één ruk van haar heupen trok begon ze te gillen. Ze gooide al haar gewicht in de strijd om zich om te draaien maar hij dook alweer bovenop haar. Ze hoorde hem hijgen, zijn adem voelde heet rond haar oor. "Waarom doe je dit?!" piepte ze, haar tranen weer wegslikkend. Hij streelde haar dijen terwijl hij zijn grip op haar schouders iets liet verslappen. Met zijn vingertoppen trok hij een baan langs de rand van haar string.

"Heb ik je iets misdaan?!" schreeuwde ze met overslaande stem. Voor het eerst hoorde ze hem grinniken. Hij pakte haar zacht bij de schouders en hielp haar rechtop. Ze zaten nu beide voor het bed op hun knieën, met hun gezichten naar de muur. Hij trok haar naar zich toe en ademde diep in. Ze probeerde naar voren te hellen om zijn adem niet te hoeven voelen, maar hij belette haar iedere beweging. "Rustig nou maar Elisa, je weet toch dat ik het ben?" Ze schrok op bij het horen van haar naam, hij draaide haar een slag en keek haar aan. "Meisje, ik dacht dat je het wel wist…" hij keek haar afwachtend aan.

Terwijl haar ademhaling iets rustiger werd liet ze alles tot haar door dringen. Deze stem kende ze maar al te goed. Ze keek hem aan en herkende hem nu ook. Hoe kon ze dat nu niet gemerkt hebben? De paniek moest haar overmand hebben, ze had niet meer helder kunnen denken. "We hadden toch afgesproken dat ik ditmaal iets spannends mocht bedenken?" Na ruim zeven jaar een relatie met elkaar te hebben, hadden ze een tijd geleden afgesproken ‘de boel op te frissen in bed’. Hij trok zijn muts van zijn hoofd en keek haar onderzoekend aan. "Ik wilde je niet het idee geven… ik bedoel, ik dacht dat je wel zou begrijpen dat ik…"

Met een afwachtende en tegelijkertijd verontschuldigende blik keek hij haar aan. "Maak me los André." Als door een bij gestoken kwam hij in actie. "Ja. Ja, natuurlijk. Sorry, ik eh…" Hij rommelde met het touw en al snel voelde ze de spanning uit haar armen wegvloeien. Ze bracht haar handen naar voren en bewoog haar schouders heen en weer, dat voelde goed. Ze staarde hem aan, probeerde het afgelopen half uur te bevatten. Wezenloos leken ze daar tegenover elkaar te zitten. Hij bracht voorzichtig zijn hand naar haar gezicht, probeerde een lok uit haar ogen te strijken.

Ze trok met een ruk haar hoofd terug, voelde de angst nog in haar lijf zitten. "Misschien moeten we elkaar een tijdje niet zien, André…" zei ze met onvaste stem terwijl ze opstond en haar broek weer omhoog hees en dichtknoopte. "Ik… Sorry…" stamelde hij. Ze schudde haar hoofd terwijl ze verdoofd de uitgang van het huis zocht, hem in de smerige kamer achterlatend. Met een klap liet ze de buitendeur in het slot vallen terwijl ze rondkeek naar waar ze zich nu eigenlijk bevond. Ze oriënteerde zich en begon te lopen. Starend, nietsziend, liep ze door de straten naar de dichtstbijzijnde bushalte. Ze nam plaats op het ijzeren bankje en sloeg haar armen om haar lichaam. Toen barstte ze in tranen uit.

28 Reacties

Spelletjes kunnen best leuk zijn, maar dan wel met wederzijds goed vinden.

Geplaatst op 10 oktober 2006 om 18:49

Pfff, gelukkig staat er “praatjes” onder..

Geplaatst op 10 oktober 2006 om 19:03

Sjonge, het zal je maar gebeuren! Arme kerel. De verkrachtingsfantasie iets te ver doorgevoerd. Wel vreemd dat hij er een plekje voor had, en zo geroutineerd overkwam. Misschien deed hij het wel vaker, maar dan met onbekende meisjes?

Geplaatst op 10 oktober 2006 om 22:09

“men” (wie dat ook moge wezen) zegt opgedrongen sex een van de fantasieën is van een vrouw. Ik weet niet of dat daadwerkelijk zo is, maar dan moet fantasie wel fantasie blijven.
Zo heeft ooit een ex-vriendje ook een geprobeerd het sex-leven meer pit te geven. Enkel kwam ik daar pas achter toen het reeds uit was, en ik achter zijn bank de handboeien ed tegen kwam. Hij heeft het hele verhaal met schaamrood op de kaken aan me opgebiecht. Hij durfde het niet in uitvoering te brengen.

Geplaatst op 10 oktober 2006 om 22:58

Oef! Ik dacht even ” ‘Wenz, nu ook in thrillers’, als dat maar goed afloopt”, maar ‘t was een sociaal/psychologisch drama.
Elisa leeft gelukkig nog, een illusie armer en een ex rijker. Dat komt ervan als je teveel naar die tv-programma’s als ‘Beter in bed’ kijkt.

Geplaatst op 10 oktober 2006 om 23:05

Hoop niet dat het autobiografisch is. Maar je schrijft als een trein!

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 07:46

Haha Martine, inderdaad: het zijn praatjes hoor. :) (Dus Thirty, niks aan de hand.)

Sonja, hahahaha ochut, wat zal hij vaak hebben zitten dubben ‘zal ik? zal ik niet?’ :D En dan wanneer het uit is er nog achterkomen, helemaal pijnlijk voor hem, hihi.

Eep, grinnik, maak je geen zorgen. En ja, ze zal absoluut een illusie armer zijn. :) Zoals Dré ook al zegt: het is prettiger als ze er allebei vanaf weten. :D

Marijne, dat viel mij ook al op ja… zou hij het al eerder gedaan hebben? ;)

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 08:01

ohohohoh…sneu zeg ten eerste is het sneu voor haar, want zoiets kan natuurlijk erg traumatiserend werken (ook al had zij het afgesproken met hem en was ze het door de stress vergeten) en sneu voor hem want (zoals iemand al eerder schreef) hij heeft zijn verkrachtingsfantasie te ver doorgevoerd en nu heeft hij geen relatie meer (‘een tijdje niet zien’…jaja) ;)

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 09:18

Spannend verhaal, heel komisch hoe de man eerst als stoere macho overweldigende dinges pal staat en later als sukkelige tweety of mickey mouse op zijn knietjes zit te stamelen.
Maareh, eerst zag ik alleen het onderste plaatje, erg mooi. Nu zie ik ook het bovenste plaatje, prachtig!! gewoon. Dus ik ben eigenlijk wel retenieuwsgierig naar het middelste plaatje.

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 09:21

Oh jee.
Mocht hier niet.
Bips.
Bipsnieuwsgierig.
Goeie grutten.

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 09:22

Wat de werkelijke vraag is, is natuurlijk hoe een kont nu eigenlijk nieuwsgierig kan zijn. :P

(Ja plaatjes laden af en toe wat traag, even geduld dus. :))

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 09:27

Hoe een kont nieuwsgierig kan zijn.
Hopelijk niet door zijn grote bruine oog wagenwijd open te sperren. Ja zeg getverderrie, moet je me nu echt op zo’n gedachtenspoor zetten?
Hahahahah.
Ik laat het even open staan hier.
Kijken of het wil laden.
En anders moet ik wellicht weer een dag wachten. Eén plaatje per dag. :) Het kan zo maar.

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 10:07

Pompompiedompompom..

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 10:12

Hahahahaahahaha, gaat lekker begrijp ik al. :P

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 10:13

Oh, ik moet je waarschuwen: het tweede plaatje is de lelijkste. Ik vind de eerste en derde veel mooier, andere stijl ook, de tweede is te gelikt. Wacht maar niet te lang dus. ;)

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 10:17

Prachtig en beangstigend tegelijk. Ik heb er altijd moeite mee om te accepteren dat er mensen zijn die dit soort seksuele praktijken opwindend vinden.
Maar het verhaal is (weer) schitterend geschreven.

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 10:17

Wenz! Wat denk je wat? Ik zie nu voor het eerst dat hele mooi plaatje onder je beginstukje, je welkomsttekst zeg maar. Mooi met open boek maar toch zo ge(ver)draaid dat de bladzijden niet leesbaar zijn.
Aan de andere kant, de voor de kijkers linkerkant zeg maar, zijn handje e, handje n en handje z nu kruisjes geworden.
En plaatje 2 de lelijkste blijft vooralsnog onzichtbaar voor mij. :)
Jaaaaaaa, gaat lekker. :D

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 11:07

De vader de wenz van de gedachte? Vastbinden lijkt me best spannend. Uiteindelijk een triest einde. Alles is geoorloofd als twee mensen het maar willen. Een misinterpretatie van wat spannend heet te zijn. Hieruit blijkt maar dat verrassingen niet altijd aankomen zoals gewenst.
Mooi geschreven!

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 11:39

Hm, ik vind het wat luguber. In tegenstelling tot je andere stukjes, die ik steeds met veel plezier lees. Maar erg vlot geschreven, dat wel. :)

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 15:31

Spanning in de relatie is iets heel leuks.
Tenminste, als het langzaam opgevoerd word.
Maar niet, als je zoals hij van 0 op 100% gaat.
Spanning in de relatie kan heel rustgevend en mooi zijn, dat zegt deze 56 jarige vrouw, die al heel wat spannende uurtjes verbracht heeft.

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 15:32

Ik wacht nu al een tijdje Wenz, maar je tweede plaatje geeft bij mij toch echt nog steeds een rood kruis.

Buiten dat: chapeau (maar dat had ik al gezegd, ik moet je wat minder complimenten gaan geven anders ga je nog naast je schoenen lopen) :)

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 15:57

wat een prachtige nieuwe kop foto, Wenz. Maar die link naar die zakelijke mededeling.. is die echt nodig ? (zo ja, treurig eigenlijk)

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 18:44

Het tweede plaatje laat het afweten, ik heb hem moeten vervangen. Vergeef mij. :)

De foto van dat boek bovenaan heb ik inderdaad vandaag pas neergezet, en bij mij doet Wenz in gebarentaal het wel nog gewoon?

Sanderijn, ook lugubere verhalen komen veelvuldig op dit log voor, hopelijk genoeg afgewisseld met andere genres. :)

De jongeman in dit verhaal heeft klaarblijkelijk niet echt rekening gehouden met de dame in kwestie, en inderdaad: het zal toch echt van twee kanten moeten komen. Je kunt zoals gezegd zo ver gaan als je wilt, maar dan wel in overeenstemming met elkaar; dat was duidelijk niet het geval hier. :)

En Sonja, helaas is die link wel nodig ja. Liever dat, dan misverstanden of eeuwig dezelfde vragen moeten beantwoorden.

Geplaatst op 11 oktober 2006 om 19:01

Ik vind het trouwens weer een lekker te lezen verhaal. Het gaat je goed af (net als dat verhaal van de geheime ontoeting tussen vader en dochter (mijn meisje III, geloof ik) de vertellingen over de taboe-sexualiteit. Zonder waarde oordeel over de mensen in het verhaal werk je prachtig toe naar een emotioneel eind-conflict. Terwijl gedurende het verhaal je als lezer geboeit blijft. Knap hoor!

Geplaatst op 12 oktober 2006 om 06:58

Wenz, ik hoorde over een blogwedstrijd. Misschien heb je zin om mee te doen? Kan via http://cgi.bnn.nl/cgi-bin/bnn//hollandse_nieuwe.cgi/. Volgens mij ben je heel goed als blogger.

Geplaatst op 12 oktober 2006 om 14:33

Dan is dit net iets meer luguber dan de rest. Brr… Maar no worries: ik kom terug! :D

Geplaatst op 12 oktober 2006 om 15:42

Een spelleke spelen, altijd fijn….maar ja, wanneer vind een ander het wel fo niet fijn en wanneer weet je dit zeker. Nu ja stopwoorden afspreken is een effectief middel en vertrouwen hebben in elkaar.

Geplaatst op 12 oktober 2006 om 16:40

Wie is er nu verkracht, vraag ik me na afloop af…

Geplaatst op 14 oktober 2006 om 14:35