*Ukkel

Er was eens…

Een hele grote brug. En een heel klein meisje. Ukkel, heette ze. Ze had een kort spijkerbroekje aan met paarse sokken eronder, en een turquoise pet op. Ze was vijf jaar. En heel stoer. Ze kon alles al zelf. De brug was echt een hele grote brug. Normaal fietste iedereen altijd over het midden van die brug naar de overkant. Ukkel en haar mama ook.

Maar vandaag waren er allemaal meneren in oranje pakken op de brug aan het werken. Het was heel druk, want alle mensen moesten nu door een klein smal pad aan de linkerkant de steile brug over. Eerst was Ukkel naar het midden gefietst, maar de mannen lieten haar er niet door. Toen moest ze opeens haar mini-fiets met zijwieltjes naar de zijkant zien te krijgen. Mama liep met de fiets aan de hand heel erg druk te bellen. Haar zilveren naaldhakken klakten al bovenaan het steilste stuk van de opgang van de brug. Opschieten dus!

Ukkel wiebelde en wabbelde een beetje, en ze ging ook niet zo snel, want dat was moeilijk op de kinderkopjes. Ze wiebelde middenin de loopgang, een grote meneer kwam hard aangefietst en kon nog net op tijd remmen voor Ukkel. Maar dat deerde haar niet, ze stapte af en duwde haar fietsje naar de opgang van de brug. Mama was nu nog verder weg, en er was een hele hoge drempel. Ukkel duwde heel hard tegen haar fiets. Maar het lukte niet. Toen duwde ze keihard tegen haar fiets. Maar het lukte niet. Toen duwde ze echt heel erg enorm keihard, en lukte het bijna maar toen viel ze toch een beetje om.

Toen kwam er een mevrouw met rode haren voorbij. Ze zei ‘Kom maar, ik help je wel’  en pakte het stuur van het fietsje mee vast en duwde de wielen de grote drempel over. Ukkel was blij, want mama was nu al mega ver weg. Ze duwde, zo snel haar beentjes haar konden verplaatsen, de fiets over de brug naar het andere eind, en haalde haar mama, die nog altijd druk liep te bellen, toch weer in.

Toen moesten ze het steile stuk brug aan de andere kant af. Ukkel liep naast haar mama, ze kneep heel hard in het stuur maar de fiets wilde toch echt veel sneller naar beneden dan zijzelf wilde. Ze rende half struikelend naast haar fietsje en probeerde heel hard om de wielen af te remmen. Het was ook zo steil! Ze haalde haar mama ongewild in. Steeds sneller ging de fiets nu, en hoe harder Ukkel probeerde om hem af te remmen, hoe schuiner ze struikelrende, en opeens was daar de ijzeren afscheiding tussen het wandelgedeelte en het wegenwerkengedeelte.

Ze viel er hard tegenaan, haar fiets schoof onderuit, de trappers tegen haar blote kuiten, haar lijfje tegen de ijzeren afscheiding. Ze moest bijna huilen maar daar kwam dan toch mama langsgelopen, en die trok aan de fiets en die trok aan haar arm en die zei met de telefoon aan haar oor ‘Je moet ook rustig lopen!’  en toen gingen ze samen verder en slikte ze heel hard en hoefde ze toch net niet te huilen.

Onderaan de brug stapten ze allebei op hun fietsen, en terwijl de mevrouw met de rode haren hen boos en verdrietig nastaarde, was haar mama alweer zes meter vooruit gefietst, en ploeterde Ukkel snel koelbloedig tussen de medeweggebruikers door op haar roze zijwieltjesfiets.

Want ze was vijf jaar.

En heel stoer. Ze kon alles al zelf.

Of toch bijna alles. Ze moest wel…

 

9 Reacties

Han

Ik zie het voor me, och erm Ukkeltje. Plaatsvervangende schaamte.

Geplaatst op 16 september 2011 om 17:30

*brult*
De dag dat ik mijn telefoon belangrijker vind dan mijn kind, wil je me dan even een rotschop verkopen? Fijn dat je Ukkel de drempel over hielp.

Geplaatst op 16 september 2011 om 17:42

Ja, het was echt heel treurig en beschamend. Die moeder heeft geen enkele keer ook maar omgekeken naar haar dochter. Alsof ze haar totaal vergat.

Ik had nog wel meer willen doen dan Ukkeltje de drempel over helpen. Die moeder in de Maas gooien bijvoorbeeld. Pff. :(

Geplaatst op 16 september 2011 om 18:08

Je nam niet alleen Ukkel, maar ook mij mee in dit verhaal. Prachtig.

Geplaatst op 17 september 2011 om 09:34

Tja, wat wil je met zilveren naaldhakken!!!

Hard hopen dat er eentje afbreekt???? ;-)

Je hebt het zo goed omschreven dat ik nu achter mijn laptopje verontwaardigd zit te zijn!

Geplaatst op 17 september 2011 om 16:28

Was het maar echt een sprookje. Dan hadden we de slechte moeder van de brug afgeduwd het water in, met haar fiets om haar nek gebonden.
En Ukkeltje was met de mevrouw met de rode haren meegegaan en ze leefden nog lang en gelukkig.

Geplaatst op 18 september 2011 om 01:01

Wat knap opgesxhreven, en wat zielig voor het meisje.

Geplaatst op 18 september 2011 om 21:40
Yellow

*slik* Ik voel me op de brug staan, kijkend naar Ukkel, haar moederloeder en jou.. Mooi geschreven!

Geplaatst op 22 september 2011 om 13:22

Dapper Ukkeltje.. Hopelijk gaat ze nooit op haar moeder lijken.

Geplaatst op 28 september 2011 om 12:38