*Geneugten

Hij was laat vandaag. Ze zat in haar rode topje voor het raam, haar tepels waren vaag zichtbaar door het kanten werkje bovenaan. De zon scheen nog, een typisch nazomerzonnetje. Ze wist dat hij ieder moment voor haar neus kon staan, in de afgelopen twee jaar was hij iedere vrijdagmiddag bij haar langsgekomen.

Ze hoorde voetstappen op het trottoir. Even veerde ze op, maar net op tijd besefte ze dat het geluid te zwaar en deftig klonk. Snel trok ze het gordijn een eindje voor haar raam en verschool zich erachter. De voetstappen weerklonken langs haar raam en sloegen de hoek om. Zo, dat was dat. Het was hun vaste tijdstip, niets mocht daar tussen komen vond ze; na al die tijd hadden ze een aardige vriendschappelijke band opgebouwd.

Ze schrok op uit haar mijmeringen toen er met vaste hand op haar raam geklopt werd: onmiskenbaar het geluid van zijn knokkels tegen het glas. Ze stond op en liep naar de deur. Met een glimlach zwaaide ze het houten geval open, haar schouders naar achteren en haar buik ingehouden. "Een goedemiddag maar weer!" sprak ze opgewekt. Daar stond hij: ditmaal strak in het pak, met een even grote glimlach als altijd. Ze liet hem binnen en ging hem voor naar het bed.

Hij vroeg hoe het met haar ging, zij antwoordde naar waarheid. Na al hun afspraken gingen ze bijzonder intiem met elkaar om, ze waren open naar elkaar en hadden geen geheimen meer. Hij kwam soms met vreemde voorstellen, ronduit kinky op z’n tijd, maar ze vertrouwde hem. In al die jaren had hij haar nog nooit pijn gedaan, vervelend behandeld of laten schrikken. Zelf stond ze af en toe verbaasd van de gevoelens die hij in haar opriep. Al was ze al aardig door de wol geverfd, haar seksgerelateerde kennis was in de loop der tijd aardig uitgebreid door hem.

Hij wierp haar op bed en bekeek haar terwijl hij zijn kleding uittrok. In het begin hadden ze zich af en toe ongemakkelijk gevoeld gezien de aard van hun omgang; per slot van rekening was het toch betaalde seks en niet zomaar een uit de hand gelopen vriendschap. Maar tegenwoordig genoten ze met volle teugen van elkaars vrijpostigheid en waren ze al hun remmingen kwijt, iedere vrijdagmiddag. Hij grijnsde en dook bovenop haar, zij giebelde onder zijn verbazingwekkend goedgevormde lijf.

Wat volgde was anderhalf uur vol standjes, lachsalvo’s, kreunen, hijgen en op z’n tijd een schreeuw. Ze kon niet anders dan concluderen dat ze hier allebei van leken te genieten. Ze wist wel dat dit misschien ongewoon was, en de meeste klanten gevoelloos afgehandeld werden, maar in dit geval voelde ze oprechtheid. Ook dat verbaasde haar zo nu en dan. In dit vak kon je zoiets veelal niet verwachten, dat wist ze maar al te goed. Ze telde haar zegeningen dan ook iedere week.

Ze wist dat hij de klok altijd in de gaten hield, en het laatste half uur lagen ze dan ook vaak gewoon gezellig te kletsen en te roken terwijl ze nog even nagenoten. "Wat een droomvent eigenlijk!" verzuchtte ze in gedachten. Hij zag er goed uit, had manieren, een prachtige lach en nog fors gebouwd ook. Ze grinnikte terwijl ze hem aankeek. Hij sloeg zijn arm om haar heen en drukte haar tegen zich aan. "Tijd om op te stappen schoonheid." Hij stond op en begon zijn kleren bij elkaar te rapen. Zij volgde zijn voorbeeld met wankele benen.

Ze liepen gezamenlijk naar de voordeur, zelfs de financiële afwikkeling was al in routine vervallen. Zoals altijd trok hij zijn geldclip uit zijn broekzak terwijl zij haar portemonnee van de plank boven de kapstok pakte. Zwijgend gaf ze hem vierhonderd euro, die hij routineus opborg bij de rest van zijn geld. Na haar scheiding had ze de wereld van de gigolo’s ontdekt, met veel plezier welteverstaan. Ze gaf hem nog een speelse klap op zijn kont terwijl hij de deur opende, en met een warme glimlach namen ze afscheid.

"Bedankt weer hè!" zei ze stralend. "Graag schoonheid, graag!" knipoogde hij. Ze sloot de deur en liep naar haar keukenraam, schoof het gordijn weer de hoek in en zwaaide nog eenmaal naar hem alvorens hij om de hoek verdween. Aan de overkant van het plein zag ze het gordijn bij de pinnige overbuurvrouw bewegen. Ze glimlachte, het kon haar niets schelen, zij genoot iedere vrijdag met volle teugen van het leven. Met een huppeltje liep ze naar haar badkamer.

32 Reacties

Tja, dat eindigt een beetje anders als gedacht.
Maar waarom niet he? Gelijke rechten voor alle.
Maar jeetje 400 euro, iedere week? Verdient zij het geld op de zelfde manier?

Geplaatst op 30 september 2006 om 11:42

Mooie plaatjes trouwens.

Geplaatst op 30 september 2006 om 11:43

Hahahahaha, Wenz, dat kan toch niet zomaar!:D
Dit was weer een heerlijk geval van op het verkeerde been gezet worden; wie speelt welke rol.
Er wordt niet gezoend, dus het zal kloppen dat dat niet mag onder het werk (heb ik via-via gehoord).
*denkt na over een andere baan*

Geplaatst op 30 september 2006 om 11:57

hhmmm met het verkeerde been uit het juiste bed gestapt, verrassend! :)
het begin deed me sterk denken aan Maria uit Elf minuten.
Wel duur overigens zeg!
*telt haar centjes en grijpt verzuchtend naar de Tarzan* ;)

Geplaatst op 30 september 2006 om 12:27

wat zijn dit voor een schilderijen Wenz?

en een verrassend einde inderdaad, je verwacht dat het andersom is, omdat zij voor het raam zit met ene kanten topje…gaaf!

Geplaatst op 30 september 2006 om 13:56

Haha Mieke, ze zal vast aan de scheiding een hoop geld hebben overgehouden. ;)

Epi, dat kan zomaar wel! :P Naakte vrouwen op je site etaleren kan daarentegen niet… ;)

Jackie*, hihi, Tarzan zal in 99% van de gevallen de hoofdrol in bed spelen ipv een gigolo. ;)

Gobboe, ik heb de plaatjes naar de site gelinkt, even klikken dus. :)

Geplaatst op 30 september 2006 om 14:35

Gna, op de helft had ik het door =:~D
Waarschijnlijk omdat ik er ook wel eens aan gedacht heb… ‘zucht’

Geplaatst op 30 september 2006 om 15:49

Ze zeggen wel eens dat in ieders schrijven altijd wel een gedeelte van de schrijver in terug te vinden is. Ik ga niet zoeken.

Echter nog wel één ding: de betaling vind altijd vooraf plaats, want stel dat de klant niet meer wil. Er zit echter een goede wending in.

Geplaatst op 30 september 2006 om 16:28
kronkel

leuk verhaal, mooi hoe ze gelooft dat zij meer betekent dan de andere klanten…hoe een beetje persoonlijke aandacht je in de macht kan houden.

ik ga denk ik eens met mijn werkgever praten over óf loonsverhoging óf omscholingsmogelijkheden ;-)
op naar vrijdag maar weer

@Erwin: valt het neerpennen van reacties op logs ook onder ‘ieders schrijven’ ?

Geplaatst op 30 september 2006 om 16:48

Marijne, foei. :P

Erwin, na twee jaar vaste klant zijn lijkt me dat een overbodige actie hoor. :)

Kronkel, omscholing dus? Wanneer ik je advertentie in de krant zie weet ik dat je geslaagd bent. ;) :P

Geplaatst op 30 september 2006 om 17:04

Wenz,

een eerlijk antwoord? Waarschijnlijk wel. Ik was ooit bezig met een toneelstuk te schrijven over een alcoholist die een relatie aanging met een prosituee. Daarvoor heb ik wat interviews gedaan met de dames van plezier. Het grappige daaraan was dat ik het interview buiten met ze moest doen, want zodra ik mee naar binnen zou gaan dan kostte dat geld. Ook als het alleen maar bij praten zou blijven.

Wat de situatie nog vreemder maakte was dat één van mijn buurvrouwen naar buiten zag lopen, die dus zojuist was afgewerkt.

(dit is trouwens voor het eerst dat “afgewerkt” in de goede context wordt geplaatst)

Geplaatst op 30 september 2006 om 18:21

Natuurlijk, en in jouw geval helemaal: een wildvreemde die niet eens seks wil en dus niet gaat betalen. Maar na jaren vaste dag/vaste klant weet je wel waar je aan toe bent hoor, lijkt me.

Daarnaast is het een gigolo aan huis, geen dame in een peeshokje. Ik denk dat het absurd is te verwachten dat je na zo’n tijd niet een ander level van omgang hebt bereikt.

Dus al vind jij het niet logisch, ik wel. :)

Geplaatst op 30 september 2006 om 18:27
Cynthia

Vind ik ook logisch, Wenz.
en Erwin, waarom concludeer jij dat de buurvrouw is afgewerkt? misschien is de desbetreffende hoer wel haar zus of beste vriendin is ze gezellig even tussen de klanten door langsgekomen om een kop koffie samen te drinken op de werkvloer? of ..eeeh..is de buurvrouw de werkster die tussendoor even de boel gereinigd heeft? of eeh…is de buurvrouw een medewerker van de belastingdienst die de boeken komt controleren.. nou ja, zoveel andere conclusies te maken dan de ene die jij maakt.
Leuk veldwerk trouwens, is er nog wel tijd overgebleven voor het opzetten van de verhaallijn van de roman?

Geplaatst op 30 september 2006 om 18:43
Cynthia

oh sorry.. geen roman maar toneelstuk dus, lees ik net.

Geplaatst op 30 september 2006 om 18:44

Dan zou die buurbvrouw dus uitgewerkt zijn in plaats van afgewerkt. Maar werken de dames van lichte zeden überhaupt seksegenoten af? Nooit van gehoord, maar dat kan aan mij liggen.

Ik vraag me nu af waarom de vrolijke vrouw naar de badkamer huppelt. Toch niet om zijn geuren en sporen af/uit te spoelen? Misschien om te zien hoeveel mooier ze nu is geworden.

Opvallend: Er komt in de reacties behoorlijk wat damesleed naar boven. Daar ligt een gat in de markt.

Geplaatst op 30 september 2006 om 23:50

Haha Eepje toch. Erwin impliceerde dat de buurvrouw zelf een hoer was, niet dat ze net een goede beurt van een hoer gehad had. :D

Damesleed te over ja, dus ik zou zeggen: omscholen en een man van lichte zeden worden Eep? ;) Gat in de markt weet je. Gewoon je prijs niet te hoog maken, dan kun je een eind komen volgens mij. :P

Geplaatst op 1 oktober 2006 om 08:16

..maar niet zoenen Epi, niet zoenen..

Geplaatst op 1 oktober 2006 om 10:29

mooie artwork (ik ben net naar de site geweest) het lijkt een beetje op een kruising tussen dali en alan parker (de tekenaar die de artwork voor pink floyd’s the wall heeft gemaakt)

wat overigens nog grappig is aan jouw stuk is dat hij altijd de klok in de gaten hield, maar dat zij wel nog denkt dat het speciaal is…hoe kun je jezelf voor de gek houden.

Geplaatst op 1 oktober 2006 om 12:59

Whahaha!! Inderdaad Epi: letterlijk een gat in de markt. Maar wel flink oefenen eerst, hè? Geen geld vragen voor drie minuten op en neer =:~}

Geplaatst op 1 oktober 2006 om 13:27

P.S. En voor de minder bedeelden onder ons een bijstandstariefje? Ahum. ‘gaat maar weer eens koffie zetten’

Geplaatst op 1 oktober 2006 om 13:28

Hahahahaha:D :P
Martine, maar ik moet juist wel zoenen hoor!
Nee Wenz, Marijne en andere dames; het is geen beroep voor mij. Als er niet genoeg echte gevoelens in het spel zijn wil ik er nog wel eens moeilijkheden mee hebben. Het zou geen succesnummer worden.
Ik kan natuurlijk wel oefenen om die gevoelens te bevorderen, dat zou helpen. De prijs? Betaal maar in natura; de stortbak van de wc repareren, ramen lappen etcetera.
(Hier in de regio werkt een klusjesman. Hij klust bij (meestal) alleenstaande vrouwen en mag ze daana ook nog eens op een andere manier aan hun gerief laten komen. Dus die vrouwen besparen zich de kosten van een gigolo en krijgen bovendien gratis een klus gedaan. Echt waar! In de plaatselijke krant stond een interview met deze ‘Henk’. Hij werkt het liefst bij/met wat rijpere vrouwen want die doen niet zo gehaast.)

De buuf was liggend aan het werk? Ow :S (Cynthia begreep het duidelijk ook anders.)
Van Dale zegt over afwerken:
1 geheel afmaken => afhandelen
2 de laatste hand leggen aan
3 totaal gebruiken

Vooral betekenis 2 past dus in Erwins context.

*Gaat maar eens verder, gevleid door de aandacht.*

Geplaatst op 1 oktober 2006 om 14:04

In een interview?! Er dus ook nog voor uitkomen?! Whahaha. Zo weet dus iedere ‘buurvrouw-van’ dat die man écht niet alleen voor een nieuwe stofzuigerslang bij de buren langs kwam… :P Wat een wereldstad is dat toch daar. :D

Geplaatst op 1 oktober 2006 om 14:48

Ja Gobboe, Kronkel haalde het ook al aan, dat was ook een beetje de grap. Dat zij denkt dat het speciaal is, terwijl het natuurlijk altijd een klant zal blijven, niet meer en niet minder. Leuk dat het je opviel. :)

Geplaatst op 1 oktober 2006 om 14:49

Brr… wat een enge plaatjes. Wel een leuke wending!

Geplaatst op 1 oktober 2006 om 17:32

ohlala!

Geplaatst op 1 oktober 2006 om 20:44

Fris logtekstje met een prettig verrassende wending. Wanneer er betaal wordt doet niets af aan de tekst. Ik lees liever een feitelijk niet geheel juiste, maar lekker lopende tekst dan een feilteljim perfecte teskt die leest als een gebruiksaanwijzing van een eeuh …Tarzan bijvoorbeeld
(of is dat nu net het slechtste voorbeeld?) :-)

Geplaatst op 1 oktober 2006 om 21:12

Alweerzoeentje: “…feilteljim perfecte teskt” -> ik kan een hoop interpreteren, maar het woord dat je daar typt?! :D

Geplaatst op 2 oktober 2006 om 08:14

Ook dit vind ik weer een lekker verhaal. Inderdaad, lekker ja. Want ook net als met andere zaken vind ik de verpakking wel leuk, maar dan ook alleen omdat die de inhoud tot een verrassing maakt. Wild scheuren of tergend langzaam uitpakken; het gaat mij gewoon om de inhoud, en die mag er weer zijn. (Als het me niet om de verpakking te doen is heb ik het er wel veel over, zo in één reactie…)

Geplaatst op 2 oktober 2006 om 21:11

Ik vermoedde een andere wending, geen gigolo maar een loverboy die thuis komt eten. Knap.

Geplaatst op 2 oktober 2006 om 21:39

Dré, haha, ik zou bijna vermoeden dat het om de verpakking ging zeg. ;)

Semtex, een loverboy die thuis komt eten… dat was ook wel een mooie geweest. :)

Geplaatst op 3 oktober 2006 om 08:03

Een onverwachte wending. Het leuke van dit soort verhaaltjes is dat ik er nooit op gekomen zou zijn, noch lukt het me de afloop te voorzien. Hierdoor zet je me iedere keer weer totaal op het verkeerde been, en dat is geweldig! Ga zo door, het lezen van jouw verhalen blijft een feest, iedere keer weer! Bedankt.

Geplaatst op 3 oktober 2006 om 10:40

Youri, bedankt voor dit compliment. :)

Geplaatst op 3 oktober 2006 om 11:31