*In de aanval

Al dagen sloop hij achter me aan. Waar ik links ging, volgde hij mij. Waar ik rechts ging, zat hij mij op de hielen. Liep ik de trap op, dan voelde ik zijn hete adem in mijn nek.

Ik hoorde er soms wel verhalen over, maar ik geloofde er nooit zo in. “Het zal wel aan de persoon liggen.” hield ik me altijd voor. Maar terwijl mijn nieuwe huis gevuld werd, is hij toch ongezien mee naar binnen geslopen.

Ik zag schaduwen rondom mijn voeten dwalen. Stug keek ik voor me, liet me niet afleiden. Zijn hete adem kroop onder mijn haren, zijn grijpgrage klauwen streken langs mijn rug, benen, armen; maar ik ging door. Af en toe voelde ik hoe hij me probeerde tegen te werken, maar ik schudde hem steeds af.

Na een lange avond kon ik voldaan mijn nieuwe huis bekijken: al mijn spullen stonden om mij heen, kropen gezellig bij me, jubelden met me mee: ik was blij. Met een glimlach stapte ik onder de douche, hem grommend tussen de spullen achterlatend.

Nadat ik mijn nachthemd uit een van de dozen gevist had plofte ik op bed. Mijn ogen dwaalden door de ruimte: hoe zou het zijn wanneer alle spullen een plekje hadden gekregen? Vanuit mijn ooghoek zag ik plots onverklaarbare donkere vlekken.

Ik keek eens goed omlaag en schrok. Het moest even tot me doordringen, maar toen sprong ik op en rende de woonkamer in. Snuivend keek ik rond, maar hij was nergens meer te ontwaren. Gefrustreerd moest ik het toegeven:
ongezien had dat vervloekte verhuismonster toch echt zijn klauwen in mij gezet.

“Rotzak!” schreeuwde ik lukraak naar een stapel dozen, maar niets dan stilte volgde.

De etterbak, ik krijg hem nog wel…

15 Reacties

Als er zo’n stilte volgt dan krijg ik altijd zin in schreeuwen.

Geplaatst op 22 september 2006 om 16:56
joost

@Erwin: Schreeuwen is geen remedie – daarop volgt steevast weer een stilte, en wat ben je dan opgeschoten? :)

Geplaatst op 22 september 2006 om 19:03

Hahaha, ik krijg sowieso vaak zin om te schreeuwen de laatste tijd. :P

Morgen probeer ik ergens een computer te confisceren en een rondje te loggen, ik loop hopeloos achter. :( Pfff.

Geplaatst op 22 september 2006 om 20:43

Stof?

Geplaatst op 22 september 2006 om 20:43

ga eerst maar op jacht om de monsters te verbannen voordat je al meteen achter de pc kruipt en bij wil lezen.
Huis lekker in en doe het rustig aan Wenz.
*geluk*
Jacq
xx

Geplaatst op 22 september 2006 om 23:53

Schreeuw maar eens goed Wenz. Scheit aan de buren!
Zal het monster niet verdwijnen door er juist niet op te jagen? Nogmaal succes.

Geplaatst op 23 september 2006 om 00:03

Stofzuiger gebruiken, daar verdwijnt een heleboel ongeziens in =:~)

Geplaatst op 23 september 2006 om 00:31

Het monster is al verdwenen, de blauwe plekken nog niet helemaal. :)

Overigens: stofzuigen is hier een hele klus, het huis is zo groot! :D

Geplaatst op 23 september 2006 om 07:59

Pfff… luxeprobleem!!

Geplaatst op 23 september 2006 om 09:33

Tja, dit verhuismonster, zal best wel een lastig en vervelend iets zijn. Maar het is bij mij 35 jaar geleden dat ik verhuisd ben dus………….alles vergeten.
Zijn dat echt jouw benen met die blauwe plekken?
Vreselijk zeg.

Geplaatst op 23 september 2006 om 09:37

Smurf! :)

Geplaatst op 23 september 2006 om 10:50

hee ben je weer online?

Geplaatst op 23 september 2006 om 19:50

Mieke, dat waren echt mijn benen ja. Nu is het al wat minder hoor. :)

Sonja, nog niet echt. Over een week zal ik weer internet hebben, voor nu behelp ik mij met andermans pc’s. :)

Geplaatst op 24 september 2006 om 07:34

maareh, het verhuizen gaat dus wel goed? :)

Geplaatst op 24 september 2006 om 11:07

Het verhuizen is al achter de rug ja. :)

Geplaatst op 24 september 2006 om 11:27