*In het hol van de spreeuw

Het is vechten, mensen.

Hoe drukker het in mij is, hoe stiller hier op het log. Geen ruimte om afstand te nemen. Teveel afstand tussen mijn gedachten en mijn vingers. Geen letter op het scherm, een duikelende warboel van woorden in mijn hoofd.

Het is dus vechten. Tegen mezelf, vooral. Op meerdere vlakken. Eén daarvan is dit: België.

Een jaar of vier ben ik nu hier. Mijn huis is mijn thuis. Maar verder dan dat ben ik nog niet gekomen. Binnen deze vier muren ben ik wie ik ben, in al mijn aspecten. Daarbuiten lijk ik elastiekjes aan mijn zijn te hebben hangen. Niet alleen trekken ze mij liefst terug het huis in, ook trekken ze harder naarmate ik me verder van de veilige vier muren begeef. De lokale winkels om de hoek? Met een paar kleine rukjes nog wel te doen. Maar hoe verder ik ga, hoe meer mijn zijn losscheurt en in flarden rond mij wappert. Stap ik door, dan vallen die flarden met iedere pas rond me op de grond, trekken zich terug naar waar het veilig is, mij naakt achterlatend.

Van land wisselen is iets dat je niet zomaar kunt beschrijven aan iemand die het nog nooit gedaan heeft. Er komt een hele set nieuwe ervaringen en gevoelens bij, die niet te vergelijken zijn met verhuizen van de ene kant van je land naar de andere kant. Ik ben een vreemdeling hier. Onbekende grond. Ik ken de gebruiken niet, de onuitgesproken regels, de geschiedenis is niet de mijne, het algemeen gedachtegoed niet bekend. Gewoonten, uitdrukkingen, ongeschreven wetten: ze zijn anders. Beter of slechter, daar heb ik het nog niet eens over. Simpelweg anders.

De mensen. Anders.

Daarbij heb ik mijn angststoornis natuurlijk. Er zijn vast zat mensen die dit zonder problemen doen. Hup hop, en je voelt je weer thuis. Maar voor mij ligt het anders. ‘Sociale en algemene angststoornis.’ Voor het leeuwendeel onder de duim, jazeker. Maar dat laatste restje is nog altijd verstrekkend. Dat helpt zeker niet om hier meer ruimte in te durven nemen. Nog altijd is een deel van mij doordrenkt van de overtuiging dat ik hier niet mag zijn. Dat iedereen mij stom vindt. Dat ik buiten de boot val. Altijd. Overal. Dat ik steeds maar ‘Die Hollander’ ben hier, daar waar ik in Nederland voor altijd ‘De Limburger’ zal zijn. Typisch. Ik probeer eigenhandig álle mogelijke vooroordelen ongegrond te doen blijken. Ik bén niet luidruchtig, ik bén niet onbeleefd, ik bén niet anders, ik bén niet… Ik ben niet. Ik durf hier amper te zijn.

Het is dus vechten, dat durven bestaan hier. Ik wil me graag thuis voelen in dit land. Op een paar plekken lukt me dat, voorzichtig. Maar negentig procent van de tijd die ik buiten mijn huis spendeer, voel ik me een buitenstaander. En dat terwijl ik in Nederland jarenlang met veel plezier mezelf tot buitenbeentje maakte. Was het geen paars haar, dan was het wel onvoorspelbaar zijn. Was het niet in opvallende outfits lopen, dan was het wel een grote mond.

Ik weet nog niet precies hoe het werkt, al ben ik een hoop aan het uitpluizen. Wat ik wel weet is dit: zodra ik de grens over ga naar ‘mijn’ Nederland, staat de oude Wenz op. Zelfverzekerd vecht zij zich een weg door dat wat moeilijk is. Ontspannen wandelt zij door dat wat bekend is, fijn is, mooi is. Hier in België is dat totaal ondenkbaar, tot nu toe. De mooie dingen zie ik niet, omdat ik alle zeilen aan het bijzetten ben om niet overrompeld te worden door angst, door recalcitrantie, door opgeven en wegrennen. De moeilijke dingen ga ik niet eens aan. Daarvoor is het reservoir te leeg.

Van binnen de vier muren bestuur ik mijn leven. Maar wat is dat voor leven? Het is dat ik online besta. Een blog, twitter, mijn webshops. Virtueel durf ik mijn ruimte in te nemen. Ik wist dat ik een hoop achterliet toen ik naar hier vertrok. Ik wist ook dat het doorbijten zou worden. Geen enkele straat heeft betekenis voor mij hier. Geen enkel persoon kent mij nog van jaren geleden. ‘Oh hier was vroeger een platenzaak.’ Nee hoor. Er was hier helemaal geen vroeger. Niet voor mij.

Ik begrijp het. Zeg me niet dat ik mijn eigen geschiedenis moet maken, zeg me niet dat ik gewoon ergens moet beginnen, contacten leggen, straten wijken laten worden en wijken steden, zeg me niet dat ik dit land me eigen moet maken. Ik weet het echt. Ik gooi er zelfs therapie tegenaan, en álle intelligentie die ik in me heb. Ik doe mijn best. In de letterlijke zin van het woord: ik kan niet meer dan dit. Dit is mijn best.

Er zijn dagen dat het verdriet me in stukken scheurt. Er zijn dagen dat ik in een miljard eenzame stappen naar het veilige Nederland zou lopen. Mijn bestaan op mijn rug gebonden, mijn hart in mijn hand. Alles laten voor wat het is hier. Terug naar daar waar ik durf te leven.

Tot nu toe was mijn Lief en zijn Kleine Zij genoeg reden om door te vechten.

Met tranen in mijn ogen schrijf ik op dat het steeds fragieler wordt. Dat er dagen zijn dat ik fantaseer over weggaan. Alles opnieuw creëren, losgerukt van wat ik hier in huis de afgelopen jaren heb opgebouwd. En dat doet pijn. Dat ik dat overweeg. Liever zonder, dan dit leven met. Het schreeuwt en vecht in mij, het jankt en schopt en slaat. Ik moet hier uit zien te komen. Want ik begin op te raken.

Krijg ik mezelf in een positie waarin ik ga durven bestaan hier? Want dat moet. Moet echt heel erg. Anders blijft er geen Wenz meer over. Wanneer is iets vluchten en wanneer aan jezelf denken? Wanneer is iets opgeven en wanneer redden?

Ik ben non-stop in gesprek met mezelf. In gevecht met mezelf. In strijd met mezelf. Ik schreeuw, ik sus. Ik wil iemand anders zijn, ik wil mezelf zijn. Ik wil dit niet willen. Ik wil niets meer willen. I leash out, I give in. De ene dag denk ik ‘ach, zo slecht is het niet, kijk wat ik allemaal doe en durf en waar ik wel van geniet’. De andere dag gilt alles in mij dat ik een loser ben, dat ik het helemaal niet trek. Dan zijn er nog dagen dat ik kan accepteren dat het is zoals het is, dat het na nog eens een half decennium vast heel anders en veel beter zal zijn. En dan zijn er de dagen dat ik treur om wat ik nu mis, al jaren. Dat ik kei- en keihard knok om dat hier te realiseren. Dat het niet snel genoeg gaat. En of dat het wel waard is. Of ik niet over vijftien jaar om me heen kijk en denk: Kut. Dat had ik anders moeten doen.

En daaromheen gaat het leven door. Moeizaam.

Dus.

32 Reacties

Je stelt jezelf de goede vragen, denk ik. Wat moet het intens frustrerend zijn om het antwoord er op (nog) niet te kunnen geven. Heel heftig.

Geplaatst op 29 mei 2011 om 22:35
Lobdozer

Helaas kan ik je geen briljant advies bieden dat alles in één keer oplost. Kon ik dat maar! Ik kan je alleen support bieden. Digitaal. En hopen dat het een beetje helpt!
Ik hoop echt dat je dit voor jezelf kunt oplossen.

Geplaatst op 29 mei 2011 om 22:44

Ik vind je dapper.
Heel dapper.

Geplaatst op 29 mei 2011 om 22:46

Jullie zijn lief. Het is mijn strijd, dat weet ik maar al te goed, maar jullie woorden zijn ruggensteuntjes en die zijn absoluut niet overbodig nu. :)

Geplaatst op 29 mei 2011 om 23:24

*hele stevige knuffel*

Geplaatst op 30 mei 2011 om 00:39

Moeilijk.

Geplaatst op 30 mei 2011 om 07:07

Jemig, Wenz. Daar heb ik niet een blogcommentboxreactie voor paraat. Wel een knuffel, virtueel.

Geplaatst op 30 mei 2011 om 07:14

Een flinke knuffel lijkt me wel op z’n plaats. Bij deze: *knuffelt*.

Geplaatst op 30 mei 2011 om 08:04

Je hebt het heel knap en ook mooi uitgelegd, ik kan me er wel wat bij voorstellen, denk ik.

Ik zou de gok ook wel durven wagen maar merk zelfs al na een korte en leuke vakantie toch ook altijd weer een zekere opluchting dat alles weer gewoon is, dat je alles herkent zoals jij het beschrijft. Dus misschien zou ik ook zo’n probleem krijgen.

Mijn Schotse schoonzus kon b.v. ook niet wennen in Nederland. Mijn broer wel in Schotland, maar zelfs hij vertelde mij wel eens dat het verbazingwekkend is hoe anders alles is als je er echt gaat leven, tot in de kleinste details.

Tjee…en je zou nog wel zeggen dat een Limburgse, zo’n beetje tussen de Hollanders en de Belgen in, zou moeten kunnen aansluiten.

Tjonge, ik wou dat ik iets nuttigs wist te adviseren, maar ik zou misschien wel hetzelfde als jij reageren, ik stap ook niet zomaar overal op af en naar binnen.

Geplaatst op 30 mei 2011 om 08:43

Als het niet mogelijk is om samen met hen een plek te vinden om te wonen waar iedereen gelukkig kan zijn. En als het ook niet mogelijk is om het af te wisselen (dus ook een plekje in Nederland), dan zou ik teruggaan, want wat na 4 jaar niet lukt gaat nooit lukken.
Maar dat is mijn mening maar hoor.

Geplaatst op 30 mei 2011 om 10:32

Raad geven is natuurlijk totaal overbodig bij dit gegeven..
Ik wens je vooral veel kracht x

Geplaatst op 30 mei 2011 om 11:44

Mijn situatie is helemaal anders, maar bij momenten lijkt die er sterk op. Dat zijn kutmomenten. Liefs.

Geplaatst op 30 mei 2011 om 19:21

Ik ben slechts van het midden van het land naar het zuiden des lands getrokken. Toch herken ik het wel. En nu bijna achttien jaar later, voel ik me nog steeds niet echt op mijn plek.

Aan de andere kant, zou ik me inmiddels ook niet meer op mijn plek voelen in de plaats waar ik vandaan ben gekomen. Ik mis niet de plaats, ik mis de plaats zoals die toen voor mij was. Ik mis eigenlijk mijn verleden.

Jij lijkt ook in die paradox te zitten. Je fantaseert soms over elders opnieuw beginnen, maar dit is al een opnieuw beginnen waar je midden in zit. Is het misschien dat je terug zou willen naar de tijd dat je zonder angststoornis was die al het nieuwe zo moeilijk maakt?

Hoe dan ook is het hartverscheurend moeilijk. Zou willen dat ik een prachtig advies had, maar helaas. Heel, heel veel sterkte, wat je ook zal doen en besluiten.

Geplaatst op 31 mei 2011 om 01:29

Cinner, ik snap wat je bedoelt, dat is een legitieme vraag die ik mezelf ook al gesteld heb. Toch ben ik tot de conclusie gekomen dat dat niet het geval is. Enerzijds omdat ik – nu bezien – eigenlijk nooit angstvrij ben geweest, het is altijd al aanwezig geweest alleen kon ik er nog deels omheen leven. Naar die tijd wil ik dus niet terug. Ook heb ik niet het idee dat ik mijn oude leven terug wil. Zoals het was, zo ben ik niet meer. (Tot laat in de kroeg hangen enz.) Wat ik wel wil, is me ergens op mijn gemak voelen, durven te bestaan. Dat is wat ik nú voel als ik in NL ben. Er valt iets van me af, en nee, daar is ook absoluut niet alles geweldig – verre van. Maar daar lijk ik wel het vertrouwen en de vechtlust te kunnen aanboren om me door dingen heen te slaan.

Het liefst wil ik die dingen hier kunnen aanspreken in mezelf. Maar of dat lukt is de vraag. Ik probeer het iedere dag.

Poelekie, Kouw, Zezunja, tijdtussendoor, dankjulliewel.

Absoluut Ape. En Nova, dat is mijn grootste angst nu inderdaad: als het na 4 jaar niet lukt, gaat het dan nog wel lukken. Een pijnlijk en lastig vraagstuk.

Ook op Twitter kreeg ik van verschillende kanten te horen dat zoiets inderdaad ook zonder angststoornis al niet makkelijk is: je ergens in een vreemd land thuisvoelen. Zoals jij ook zegt Laurent: de een lukt het wel, de ander niet.

En haha ja, je zou verwachten dat een Limburger makkelijker in Vlaanderen aardt, maar volgens mij bestaat De Limburger, De Vlaming of De Nederlander niet eens. Vooral beeldvorming denk ik, uiteindelijk zijn we allemaal individuen en moeten we er zelf uit zien te raken. Wat ik probeer te zeggen is dat het zo anders voelt, dit land, in grote en kleine dingen, en dat dat hard knokken is om daarbinnen je draai te vinden. Op een heel basic level ‘pas’ je automatisch in de maatschappij waar je opgegroeid bent, en is het ‘omdenken’ in een nieuwe samenleving iets waar veel energie in gaat zitten.

Geplaatst op 31 mei 2011 om 07:38
vlaamse gaai

als vlaming in limburgs nederland lijkt mij dat de nederlandse bodem gevuld is met ” visie’s” en de vlaamse met “structuren”….
Jij vertegenwoordigt die diepgaande nederlandse visie en of je die nu kan aarden in vlaamse bodem wordt wel duidelijk …
Het is de omgekeerde zijde van dezelfde boterham volgens mijn beleving…
Meisje-lief! Het smijt je hele leven overhoop en zoiets is totaal diepgaand…maar tegelijk is het ook machtig dat jij dat alles niet uit de weg gaat! Veel respect ervoor! Jou te mogen ervaren als geopend hart maakt jou nog mooier en kwetsbaarder…
Wat je ook doet, altijd welkom op de wijze zoals het kan voor jou….
Liefs!!

Geplaatst op 31 mei 2011 om 10:29

Als persoon met het “Oops Wrong Planet Syndrome” (Asperger), kan ik me wel iets voorstellen van wat je schrijft.
Voor mij is ieder kontakt met de omgeving een gevecht, relaties al helemaal. Ik vind het knap dat je doorvecht. Ik heb twee keer geprobeerd om samen te wonen, maar ben in beide gevallen na 1½ maand gillend weggelopen; ik kon het niet opbrengen, raakte mezelf en mijn energie kwijt en liep als een zombie over straat.
Het alleen wonen bevalt me prima. Ik kan gewoon slecht tegen de energie van anderen om me heen.
Succes, Wenz.

Geplaatst op 31 mei 2011 om 20:27

@Wenz: Ja okee, snap denk ik wel wat je bedoeld.

Meestal als je uit een angststoornis probeert te komen, ga je met kleine stapjes steeds iets verder uit je comfort zone. Jij hebt het eigenlijk andersom gedaan, de eerste de beste stap was een reuzenstap zo ver mogelijk weg van je comfort zone af. Misschien dat je daarom merkt dat je in Nederland wel vertrouwen en vechtlust kan aanboren, waar je dat in België niet kan?

Vraag me af, wat is de reden dat je in België wil aarden. Is dat uitsluitend vanwege Lief en zijn Kleine? Of is er iets wat je in België wel aan zou kunnen spreken ten opzichte van Nederland? Als het uitsluitend vanwege Lief en Kleine is en er verder weinig is wat je in belgië specifiek aanspreekt, dan wordt het ontzettend moeilijk denk ik. Omdat je dan eigenlijk niet alleen uit je angststoornis probeert te komen, maar ook je gevoel over de plek waar je woont moet negeren.

Geplaatst op 1 juni 2011 om 03:12
Tjerk Zweers

He Wenz, ik ken je verder niet, alleen van je mooie filmpjes op Vimeo. Nu zie ik dat je ook een blog hebt, heel persoonlijk. Dat is mooi … niet verdrietig zijn hoor, one step at the time.

Geplaatst op 1 juni 2011 om 21:37

Hee meis, ik wist dat niet, van je angststoornis. Uit ervaring weet ik dat dat een harde dobber is. Ik hoop dat je een beslissing maakt die goed aanvoelt. Je lijkt me een prachtig, mooi en integer mens waar de wereld een stukje mooier van wordt.

Geplaatst op 1 juni 2011 om 23:16

Cin, die dingen zijn dus ook precies waar ik nu over na moet denken. Niet makkelijk, maar ik wroet en duw en trek flink. :)

Hallo Tjerk, wat leuk dat je mijn blog vond. :) Het is niet altijd even persoonlijk hoor, maar soms kan het wel een kijkje in mijn ziel en geest zijn ja. Woei, blij dat je mijn filmpjes weet te waarderen! En dankjewel: one step at the time inderdaad. Ik doe mijn best. :)

Ik heb er ook weinig over gelogd Esther, het komt zo dichtbij dat het vaak te moeilijk is om er woorden aan te geven. Soms lukt het een beetje. Jij zelf of iemand dichtbij ook van de angsten aan elkaar gehangen? (Las op je log wel een stuk over je altijd voor anderen leven en nooit voor jezelf, en hoe je daar nu zo ijzersterk bovenop bent gekomen.) Dankjewel voor je lieve woorden, die neem ik mee. :)

Geplaatst op 2 juni 2011 om 09:18

Heej Wenz, een dagje Antwerpen is heel iets anders dan een leven, maar ik help je graag de mooie plekken ontdekken binnenkort. Samen naar het MAS?
En je bent ook welkom om Nederlandse lucht op te snuiven, als je belooft ‘t niet in te houden als je teruggaat.
Dikke knufz

Geplaatst op 2 juni 2011 om 09:51

Ach jee Wenz.
Arme jij.
Heel veel sterkte, kracht en wijsheid.
*knuffel*

..
hmm
..

*stompt*
Kom op Wenz!
Waar ben je.
Kom naar buiten. Kom buiten spelen. :)

Geplaatst op 2 juni 2011 om 09:57

@Wenz: dan wens ik je heel veel succes met zoeken naar antwoorden. Ook af en toe wat ontspanning er tussen stoppen he!

Geplaatst op 2 juni 2011 om 22:39
Kwik

lieve Wenz,

Lees al tijden, niet echt veel lef in mijn donder om daadwerkelijk te reageren….

Ik verhuisde mijn hele leven. Keer op keer. Kwam in steden waar ik doodongelukkig was. Het ligt niet enkel aan de omgeving, ik nam al mijn stoornissen even vrolijk mee naar de volgende woonplek, maar sommige steden zouden nooit van mij gaan worden.

Tot ik een keertje bleef. Ik ben hier nu een paar jaar. Kan niet zeggen dat ik werkelijk gelukkig ben, mis zoveel fundament. Ik heb wel een paar van die dingen van ‘weet je nog dat gebouw’ omdat deze stad zoveel afbreekt en vernieuwd heeft maar het woord ‘thuis’ blijft een woord.

Met als verschil naar jou toe, dat jij wel ergens een thuis lijkt te kunnen voelen….
Misschien kun je langzaam maar zeker bedenken wat voor jou de definitie is van ‘thuis’ van ‘jouw plek’. Wat maakt dat je de vrijheid of zelfstandigheid op plek A kan voelen en niet in land B.
Dat doe je ook vast al, en ik vind het loos om te gaan beweren dat je moet zoeken naar de positieve dingen want dat zul je ook al wel proberen en soms wegen die niet op tegen geen thuis, geen grond.

Liefde is iets moois maar jij bent ook even mooi en kostbaar. (wat n stomme zin hè?)
En hoe lief je Lief ook is, jij moet ook met jezelf kunnen zijn en je er redelijk bij kunnen voelen. Ik hoop dat dat in land B gaat kunnen, maar het is geen schande en geen verlies, moest het uiteindelijk niet zo zijn. Je kunt niet zeggen dat je het niet geprobeerd hebt…

Geplaatst op 4 juni 2011 om 11:01

Oei, lieve kwetsbare Wenz.. het was hier inderdaad al even errug stil. Geen advies van mij, wel een virtuele hug, of twee. Of zo veel als je er gebruiken kan.

Geplaatst op 5 juni 2011 om 11:29

Jeehee…
Alles zo moeilijk.
Als kind was ik al ‘raa’. Het is dat men toem nog geen ritalin en risperdal had ander was ik er mee dood gespoten.. Mijn wijlen opa zij..Kids.. die hebben gewoon suiker in de kont, laat ze razen, niks mis mee” En daar heeft hij wel een punt.
Laat kids gewoon zijn..
Laat mensen gewoon zijn en prop ze niet in een sociaal-maatschappelijk-zombie jasje zodat ze makkelijk te sturen zijn…

Moi

Geplaatst op 5 juni 2011 om 16:39
Smiek

Hai,
Even een dikke pluim, voor wat je hebt geschreven..
Je gevoelens naar de buiten wereld storten, en aan iedereen laten zien..
Angst is niet zomaar weg, uit ervaring.. Je moet er mee dealen of je wilt of niet.. Ik hoop dat je ooit je draai vind, en zo niet dan maar die maffe Limburger met haar eigen kwaliteiten..! So be it! Hoop dat je met vriend en dame een basis kunt vinden, meer basis dan je nu hebt..
Je was stil, maar je hebt vrienden waar je terecht kan! Ook bij die van mij..
Liefs uit Nederland

Geplaatst op 5 juni 2011 om 17:10

Eerste keer dat ik hier meelees en meteen onder de indruk. Dit overkomt me echt niet vaak. Vallen me meteen op: kwetsbaarheid, authenticiteit en bakken schrijftalent. Ik hou van mensen die het verdriet van zich durven afschrijven zoals jij, van mensen die durven stilstaan bij het leven zoals jij, van mensen die voortdurend denken niet dát maar omdát ze wijs zijn. Laat me dit even bezinken. Ik kom terug. Iedereen, ook jij, is een pluisje op de rok van het universum. Maar van sommige pluisjes wil ik niet dat ze in het vuilblik belanden.

Geplaatst op 14 juni 2011 om 19:24

Tweede keer gelezen en een gevoel van verbondenheid. Beiden zandkorrels in de wind, terwijl je zo graag een rotsblok zou willen zijn.
Je hoeft geen Nederlander te zijn om je hier in België niet thuis te voelen. Ik voel me hier ook allerminst thuis. Vanuit een zeppelin bekeken zou ik mij de vraag stellen of ik mij als ‘mens’ thuisvoel op deze ‘planeet’.

Geplaatst op 14 juni 2011 om 23:30

Meiske toch…

Geplaatst op 18 juni 2011 om 22:30

Mijn zusje woont al acht jaar in Italië en ervaart gelijkaardige dingen. In het buitenland gaan wonen is voor een stuk ontworteld worden, dat is gewoon in een andere stad gaan wonen eigenlijk ook al. Mijn zusje heeft jaren het gevoel gehad niet zichzelf te zijn in Italië, het gevoel dat ze haar leven liet leiden, maar dat is de laatste tijd veranderd. Ze heeft de moeite gevonden om haar eigen weg te gaan, in Italië. Gemakkelijk is dat niet, ze mist haar taal, haar familie, de Vlaamse humor, maar het lukt haar steeds beter. Hopelijk kan jij dit ook, en anders: jezelf laten kapotgaan, moet je nooit doen. Niets is het dat waard. Dan ga je maar terug naar Nederland, alleen, maar Wenz moet Wenz kunnen blijven. Veel sterkte!!

Geplaatst op 20 juni 2011 om 16:29
Han

Hee lieve Wenz,

Spuit elf is nu pas aan je blogs begonnen en deze trof me in het hart. Ik heb zelden verscheurdheid zo goed onder woorden gebracht zien worden en het lef om jezelf te analyseren en je ziel te beschrijven vind ik mooi, zowel esthetisch als emotioneel. Ik heb nou niet bepaald de wijsheid in pacht als het om de psyche gaat – as you should know – maar toch dit dan. (In het kader van niet geschoten altijd mis :)) Trek je op aan de mensen om je heen. Laat de vertrouwdheid die je nu ontbeert van hen komen. Profiteer van de nabijheid van Nederland en ga er geregeld een ‘rehab’ doen. Op een gegeven moment loop je misschien door de stad alsof het jouw stad is.

Dit blog is al bijna twee maanden oud en ik hoop dat je er nu op terug kan kijken als iets uit een mindere periode dan nu.

Liefs,
Han

Geplaatst op 21 juli 2011 om 23:52