*Bel ons dag en nacht

Ik wacht bij de uitgang, staar naar het bord vol advertenties boven de inpaktafels. Een foto van een nest golden retrievers: ‘Labradorpups gratis af te komen halen.’ ‘Tafel nog in heel goede staat, na zes uur.’ ‘Het sieradenhoekje voor al u oorbellen, komt graag aan huis.’ Af en toe werp ik een blik richting kassa’s, maar ze is nog nergens te bekennen. Naast me komt een vrouw staan, haar aankopen legt ze op tafel terwijl ze zelf half in haar boodschappentrolley verdwijnt. Ik kijk naar haar gekromde rug, onder haar jas steekt een klein stukje van haar blouse uit. Dezelfde blauwe bloemen als waarmee haar rok bezaaid is. Ze komt met een zucht overeind, heeft nu een zorgvuldig opgevouwen plastic zak in haar hand. Ze kijkt me aan, glimlacht. Haar bovenste rij tanden is kaarsrecht en wit, in haar onderkaak zitten zo op het eerste zicht nog pakweg zeven vergeelde stompjes. Op haar bovenlip een paar stugge haren, eentje steekt eigenwijs recht vooruit.

De vrouw schraapt haar keel, ik knik bemoedigend. Ze kijkt me nog even aan, draait dan haar hoofd bruusk naar haar boodschappen. Ik kijk toe hoe ze haar plastic tassen vult. Pakken melk, onderop natuurlijk. Dan de appels, de bak druiven, het gehakt en de reepjes kip, de koekjes. Bovenop plaatst ze voorzichtig de eieren. Dan laat ze het geheel in de trolley zakken. Ze moffelt nog wat aan de klep van het ding voor ze zich een weg baant tussen mij en de tafels door naar buiten. De schuifdeuren reageren net iets te traag, waardoor ze een ongemakkelijk tussenhupje moet maken om niet tegen het glas te botsen. Ik draai me nogmaals om naar de kassa’s. Zie dat ze nu achteraan in de rij is aangesloten, ongeduldig om haar volle kar uit te laden op de band. Ik steek mijn arm hoog boven mijn hoofd, geef twee ferme zwaaien. Ze glimlacht vermoeid naar me. In één soepele beweging laat ik mijn arm weer zakken terwijl ik me terugdraai naar de tafels.

Waar was ik gebleven? Ik speur de advertenties af. ‘Voor hulp bij het brieven schrijven bel tussen tien en vier.’ Het kaartje is vergeeld. Ernaast een kleurenfoto van een bankje in het park, geplakt op een stuk papier. Fletse kleuren en de wereld lijkt een beetje scheef te staan. De begeleidende woorden erboven bieden een cursus fotografie aan. Afscheurbare stripjes met een telefoonnummer, net onder het fletse bankje. Drie, nee vier verdwenen strookjes. Mensen die graag de cursus willen volgen, waarbij ze minstens zulke schitterende resultaten mogen verwachten. ‘Koopt op, alle inboedels.’ ‘Last van ongediertes? Bel ons dag en nacht.’ ‘Hebt u toevallig een bruin met rode sjaal gevonden hier vorige week, mail dan naar.’ Er staat geen datum bij. Ik vraag me af of iemand zich wekelijks over deze borden ontfermt. Dat lijkt me wel een prettige baan. Zou je dan de vrijheid mogen nemen om met een rode pen de spelfouten te verbeteren? Of misschien een zwarte en een blauwe pen gebruiken, om subtiel veranderingen aan te brengen. Ja, dat is eigenlijk beter, onopvallend de advertenties verbeteren.

‘Johan.’ Ze staat al achter me, een hand op de volle kar aan haar zijde. ‘Kom je?’ Ze aait over mijn arm. ‘Heb je aan de peren voor je vader gedacht?’ vraag ik, terwijl ik een vluchtige blik in de kar werp. ‘Ja hoor, twaalf stuks.’ Ik knik. Ze begint de kar naar de deuren te duwen. ‘Is er iemand die iedere maandag hier de advertentieborden opschoont?’ Ze draait zich om, gaapt kort. ‘Dat weet ik niet. Het zou kunnen. Het zou wel handig zijn, denk ik.’ Ik knik. ‘Of misschien iedere dinsdag. Na de markt. Dat zou ook nog kunnen.’ Ze glimlacht, haakt dan haar arm in de mijne en trekt me zacht mee naar de uitgang.

9 Reacties

Hier is het ook markt op dinsdag. En het bord hangt er ook, met de versleten kinderwagen, het nest kittens, de oude tv en het verschoten dressoir… Zou dat geen truuk van het warenhuis zijn om zich iets menselijks aan te meten? Weer fijn geregistreerd en heerlijk weergegeven Wenz!

Geplaatst op 12 maart 2011 om 15:07
Yellow

Mooi!! Zo knap hoe jij zelf over iets alledaags als een advertentiebord in een supermarkt, waaraan velen voorbij lopen, een juweel kunt schrijven. Klasse!

Geplaatst op 13 maart 2011 om 13:49

Ik ben niet iemand die snel schrijfsels uitlegt, maar vroeg me hier toch af in hoeverre de subtiele aanpak hier ervoor zorgt dat een hoop verloren gaat. Dus toch enige achtergrond: de ik-persoon is op het autistische af socially awkward – hij staart de dame met de trolley de hele tijd aan, zelfs wanneer zij zich ongemakkelijk voelt en kucht om hem tot de orde te roepen, hij merkt er niks van, denkt dat ze iets wil zeggen ofzo, dan draait de dame zich maar boos om, hij staart rustig verder. Terwijl zijn vrouw/moeder/vriendin/begeleider – wie het ook maar kan zijn een hele berg boodschappen doet, staat hij gewoon de hele tijd bij de uitgang te wachten zonder te helpen. Hij zwaait uiteindelijk zeer uitbundig naar haar, zij lijkt eraan gewend dat hij niet echt meehelpt, en socially awkward is. Hij roept wel of ze aan dit en dat heeft gedacht, zonder zelf mee te gaan. Wanneer hij vraagt of op maandag het bord schoon wordt gemaakt, is zij niet echt in de stemming en wil gewoon met die boodschappen thuis raken. Hij vraagt zich serieus af of het ook op een dinsdag kan zijn, een detail dat natuurlijk eigenlijk niet ertoe doet in zijn initiële vraag.

Het is ‘onderschreven’ zonder ergens nadrukkelijk ongemakkelijk te worden neergezet, maar eigenlijk is het allemaal best ongemakkelijk, en kon ik – me hem voorstellend – er danig om glimlachen. :)

Tot zover de voetnoot, vroeg me af of het erin gelezen werd, of dat het verloren ging, en na wat rondvraag bleek dat het inderdaad een point-of-view is die makkelijk aan de lezer voorbij kan gaan. Dus toch even uitleggen wat mijn achterliggende insteek was. :)

Geplaatst op 14 maart 2011 om 09:40
Nova

Mijn conclusie was dat ‘Johan’ dan wel een soort koosnaampje voor jou zou zijn. Door die behoefte de spelfouten uit de advertenties te halen dacht ik aan jou als hoofdpersoon, omdat bloggers vaak als taalpuristen bekend staan.
Dus ik heb het nog maar eens gelezen :-)

Geplaatst op 14 maart 2011 om 12:43

Liefste Wenz

Dit is geen reactie op je logje (goed geschreven trouwens), maar wel een vraag (ik vond geen emailadres terug): maak jij ook kleren op maat? Ik heb ‘the perfect dress’ in gedachten maar vind hem nergens terug…Misschien kan jij mij helpen? Ik ben ook op zoek naar een specifieke broek (kan jou foto opsturen van mijn oude exemplaar die helaas aan flarden is) en een zwart rokje… Bedankt:-).

Geplaatst op 15 maart 2011 om 18:58

Moet zeggen dat ik het er wel uitgehaald had. Maar moet er dan bij bekennen dat ik zo’n stel ken. Zij is dan niet zijn begeleider maar zijn vrouw, al begeleid ze net zo goed natuurlijk. Ben ik dan helemaal eerlijk, had ik hete r uitgehaald om vervolgens te denken dat ik waarschijnlijk de crux van je verhaal had gemist :)

Geplaatst op 16 maart 2011 om 02:53

Ik geniet altijd van je manier waarop je je leven bekijkt.
Ik heb zelf asperger en weet hoe het is het leven te bezien vanuit een ‘eigen’ wereld..
Ik lees je verslagen graag.

Moi

Geplaatst op 25 maart 2011 om 20:04

Mooi gedetailleerd beschreven.
Vriendelijke groet.

Geplaatst op 3 april 2011 om 07:32

Oh jeetje Elise, ik denk dat ik jouw vraag gemist heb. Mijn excuses. Stom. Drie maanden te laat, pff. (Overigens, mocht je iets willen mailen dan kun je altijd in het zijmenu op ‘u fluistert’ klikken.)

Geplaatst op 29 juni 2011 om 16:48