*Samen uit…

Ze haalt haar haren door het elastiekje, trekt gehaast met haar nagels banen vanaf haar voorhoofd naar de staart. Ze buigt haar gezicht naar de spiegel, strijkt met haar wijsvingers langs haar  wenkbrauwen en knippert met haar oogleden. “Ok, we kunnen gaan!” roept ze opgewekt terwijl ze haar jasje van de kapstok grist. Ze steekt haar handen in de mouwen, strekt haar armen en schokt tweemaal kort met haar schouders. Een kort rukje aan haar kraag en dan snel een pirouette voor de spiegel terwijl ze zichzelf keurend bekijkt.

Ze steekt haar hand in haar tas, tast op de bodem. “Oh shit, mijn telefoon. Wil jij die even pakken? Hij ligt op tafel geloof ik.” Ze steekt haar handen in haar zakken. Links komt een aansteker tevoorschijn, rechts twee muntstukken. Ze laat alles in haar tas glijden en kijkt op. “Dank je.” Ze pakt de telefoon aan en laat ook die in haar tas verdwijnen, ritst dan met een geroutineerd gebaar de buidel dicht.  Nog een laatste blik in de spiegel, ze trekt haar jas omlaag en maakt een scherpe draai op haar hielen.

“Heb ik alles?” vraagt ze overbodig. Dan zet ze koers richting buitendeur. “We moeten opschieten hoor, het is al begonnen denk ik!” Ze opent de deur en stapt over de drempel. “Oh jee, staat de verwarming uit?” Ze rent weer naar binnen en verdwijnt de hoek om. “Ik doe de ramen maar vast dicht, we zullen pas laat terug komen vrees ik…” klinkt het vanuit de woonkamer. Dan loopt ze weer de hal in, kijkt vanuit haar ooghoeken naar de spiegel en drukt op de lichtknop. “Ok, we kunnen hoor!”

Met een klap valt de deur in het slot, de sleutels rinkelen in haar hand. In een flink tempo beent ze naar de auto, haar staart zwaait heen en weer bij iedere pas. “Balen!” Ze kijkt door de achterruit de auto in, de achterbank ligt bezaaid met papieren, tassen en andere spullen. “Dat moet ik echt even binnen leggen hoor, zo kan ik hem echt niet in het centrum zetten…” Ze zucht en opent de autodeur. Snel graait ze de spullen van de zitting, stapelt ze rommelig op. Bij de voordeur balanceert de stapel op haar arm, terwijl ze met één hand de deur weer opent. “Ik schiet op hoor!” klinkt het nog voor ze wederom uit het zicht is.

Vanuit het huis klinkt lawaai, overstemd door een vloek. “Zul je altijd zien!” klinkt het geïrriteerd, terwijl spullen weer worden opgestapeld. “Ik kom er zo aan hoor! Nog even de wasmachine uitzetten!” de keuken wordt verlicht, dan de badkamer. Ik kijk naar links, de straat is uitgestorven. Aan het einde van de weg ligt het bos. Ik sluit de autodeur, trek terwijl ik langs het huis loop ook haar voordeur weer in het slot en versnel mijn pas. Ik hoor nog gesmoorde klanken vanachter het raam, er gaat weer ergens in huis een lamp aan.

Voor mij strekt de straat zich uit, mijn voetstappen weerklinken op de stoep. Ik begin te rennen, steeds sneller. Ver achter me hoor ik nog net een deur dichtslaan, juist voor ik de boomgrens bereik. Ik duik de duisternis in en blijf rennen tot ik niet meer kan. Dan sta ik stil, adem diep in en uit. Ik plof neer op de koude grond, sla mijn armen om mijn opgetrokken benen. Langzaam ontspant mijn lichaam weer, ik geniet van de stilte. Hier kan ik nog uren zitten. Glimlachend bedenk ik dat ik straks weer iets uit te leggen heb.

28 Reacties

Oww, wat herkenbaar, andersom was ik gewoon met de auto weggereden en had even de telefoon uit gezet. :)

Geplaatst op 2 september 2006 om 18:58

wat kan je toch prettig schrijven Wenz!

Geplaatst op 2 september 2006 om 19:03

Ook als het jouw auto niet was geweest Fride? ;)

Dat hoor ik graag Dive. :)

Geplaatst op 2 september 2006 om 19:04

uhmm, en ik dus de bijrijder zou blijven.. tja. dan denk ik dat ik hetzelfde als jij had gedaan.

Geplaatst op 2 september 2006 om 19:36

Hetzelfde als de ik-persoon dan toch. :) (Klassieke fout maar weer eens maken? Alles wat geschreven staat is waar? :P)

Geplaatst op 2 september 2006 om 19:41

Hahahaha, je hebt gelijk!

Geplaatst op 2 september 2006 om 19:43

Gek, tot aan de laatste alinea had ik het idee dat het verhaaltje over een heel eenzaam iemand ging. Die d.m.v. praten tegen haarzelf en het spiegelbeeld een illusie creëerde van gezelschap. Nadat ik de laatste alinea had gelezen en de “ik” persoon ontmoette heb ik verhaaltje nog maar eens over gelezen. Nog steeds blijft het een eenzaam persoon, en begrijp ik dat de ik-persoon even de benen nam..

Geplaatst op 2 september 2006 om 22:09

Het is waar, want het staat geschreven. Maar of je het zelf heb meegemaakt of dat je weer eens perfect in de huid van een ander kroop (nogal een controlfreak), daar kan over gediscussieerd worden.;)
Hoe prettig de ‘ik’ daar ook zit; ik zou haar toch adviseren niet te lang op de koude grond te blijven zitten.

Geplaatst op 2 september 2006 om 22:20

@ Sonja: Dat dacht ik ook even, dat iemand in zichzelf aan het praten was. Maar de telefoon werd toch echt aangegeven, dus daar viel die gedachte in duigen.
Volgens mij treed ergens vanaf de auto een perspectiefwisseling in. Terwijl de eerste ‘ik’ inmiddels snel de was ophangt zit de tweede ‘ik’ in het bos een blaasonsteking op te lopen.

Geplaatst op 2 september 2006 om 22:30

Wat een goed idee! Als iemand zich weer eens aan mijn getreuzel ergert, zal ik diegene voortaan zeggen dat hij of zij gewoon even naar het bos moet lopen (en dat is hiervandaan een flinke wandeling; kan ik intussen op m’n gemak verdertreuzelen.;))

Geplaatst op 2 september 2006 om 22:39

Het wachten op iemand is heel vermoeiend. Er zijn altijd mensen, die overal te laat komen of andere mensen laten wachten.
Dit wachten heb ik al lang geleden opgegeven.
Ik doe het niet meer. Ook ik zou weglopen, mischien niet wegrennen, maar toch weggaan.
Of als ik iemand moet ophalen met de auto en ze zijn niet klaar, rij ik weg. Ze moeten dan maar zien hoe ze er komen.

Geplaatst op 3 september 2006 om 06:27

Haha Eep, als het echt gebeurd zou zijn, dan was de ik-persoon dus niet de controlfreak, maar juist de ander. :)
Wat die koude vloer betreft: ik wist toen ik het schreef dat jij zou gaan zeggen daar geen uren te moeten blijven zitten, hahaha. :D (De ik-persoon kan ook een man zijn, die houden het langer vol. :P)

Sonja, eenzaam of niet, ik zou zwaar geïrriteerd raken van zo iemand. Zoals Mieke ook al zegt is zo’n persoon heel vervelend voor de omgeving.

Colinda, jij herkent je duidelijk meer in de ander dan in de ik-persoon. :D

(Sonja en Eep: er is geen perspectiefwisseling, de eerste alinea’s zijn in de ze-vorm, en pas aan het eind komt de -ik- in actie. Maar die -ik- is er al de hele tijd, die slaat de -ze- gade namelijk.)

Geplaatst op 3 september 2006 om 09:01

Haha, word ik zo voorspelbaar?:(
Mannen lopen niet zo gauw op zo’n manier weg voor de beschreven situatie. Het was dus een vrouw (punt).;)

Geplaatst op 3 september 2006 om 11:11

dag Wenz!
ik geniet van je heerlijke schrijfstijl!
* zwaait cath*se zwaai naar Wenz *

Geplaatst op 3 september 2006 om 11:29

*Springt vrolijk op en neer en wappert met hand* Haaj Cath*! Op jouw site is het ook aangenaam toeven! :D

Geplaatst op 3 september 2006 om 11:37

Lekker herkenbaar verhaal. Helaas moet ik toegeven dat mijn spiegel de “ze” laat zien. Ik zou om die reden af en toe van mezelf weg willen rennen. Maar ja, dan moet ik eerst mijn sleutels nog zoeken, het gas en het koffie-apparaat checken, het licht uit, tóch nog een andere sjaal om…
Goeie foto ook!

Geplaatst op 3 september 2006 om 12:31

Hahahahaha, oww, Ruwina, je reactie is echt leuk! En wij laten je nog staan ook. Het leven is niet eerlijk. :)

Geplaatst op 3 september 2006 om 13:31

En zo ontstaat hier gaandeweg een aardige staalkaart van neuroses en andere stoornissen van de (moderne) mens.
Een beetje zorgwekkende verzameling…

Geplaatst op 3 september 2006 om 15:04

Daedalus, als je de verhalen zorgwekkend vind, zal de realiteit nog erger voor je zijn. ;) Het zijn maar verhalen en observaties, waarin een hoop mensen zichzelf op een of andere manier herkennen, en ik mijzelf ook natuurlijk. Of mensen in mijn omgeving, maar dan uitvergroot. Ieder mens heeft zo zijn rare trekjes, dat zorgwekkend noemen lijkt me hopeloos. :)

Ruwina: hahahahaahahaaha! :D

Geplaatst op 3 september 2006 om 20:23

Mensen die haperen, aarzelen en zich eindeloos laten afleiden helpen me soms iets minder efficient te zijn. Daar ben ik wel blij mee. Maar het lijkt me wel shit om daarvoor een voorstelling te moeten missen.

Geplaatst op 3 september 2006 om 23:19

Nee, het zijn toch niet de verhalen die ik zorgwekkend vind; het is het gezelschap van personages, elk met zijn meer of minder ernstige ‘tic’, dat niet geruststelt.

Geplaatst op 4 september 2006 om 00:02

Daedalus, dat maakt het voor mij interessant om over te schrijven geloof ik. :)

Geplaatst op 4 september 2006 om 07:28
kronkel

Dat zijn toch juist de karakters waar het om draait, Daedalus? Het zit er vol mee. Dat ze op dit log samenkomen en achter elkaar gezet zijn (of onder elkaar) laat de mensheid in onbalans zien, maar ik zou niet durven stellen dat het een minderheid is.

Ikzelf ben bijna altijd wel te vroeg, maar zit dan vol twijfels of ik wel alles gedaan heb wat ik moest doen. Maar tijden en afspraken zijn onverbitterlijk, dus die gaan voor zekerheden. :-)

Geplaatst op 4 september 2006 om 15:32

hahahaha… ik heb dit vaak zien gebeuren. :)

(even stoken hoor)
vrouwen kunnen toch ook echt niet opschieten

Geplaatst op 4 september 2006 om 16:58

Kronkel: onverbitterlijk? :) Onverbiddelijk hoop ik toch… :P

Gobboe: in dat geval ben ik geen vrouw! Alweer niet haha, ik val er iets te vaak buiten om nog tot het doorsnee vrouwelijk ras gerekend te worden vrees ik… :(

Geplaatst op 4 september 2006 om 19:10
joost

Ieder ras bestaat uit vrouwelijke én mannelijke exemplaren, anders was het na één generatie uitgestorven… Dus een vrouwelijk ras, doorsnee of niet, is ehm… larie. :)

Geplaatst op 5 september 2006 om 09:56

Joost, dank voor de uiteenzetting, het is me helemaal duidelijk dat ik onzin kletste. :D
Waar ik de laatste tijd goed in lijk te zijn overigens, teveel aan mijn hoofd, zoveel dat ik zelfs “ik houdt” typte. :P

(Maar af en toe inhoudelijk op een log reageren zou ook leuk zijn, dat verdiept het beeld van wie Joost is namelijk verder dan – hij beheerst de taal tot in de puntjes en – hij heeft een hekel aan popmuziek. :))

Geplaatst op 5 september 2006 om 17:54

Ja Joost, kom eens op man!

Wenz en Gobboe; helaas pindaboter is het wel een gegeven dat vrouwen veelal meer treuzelen dan meneren, niet dat daarmee alle westerse vrouwen dat doen, maar in verhoduing wel veeeeel meer vrouwen dan meneren…

Hangt ervan af, wat mijn relatie met deze ik persoon is en hoe vaakdit gegeven voorvalt of ik blijf, wegren, vertrek of boos word.

Geplaatst op 7 september 2006 om 18:20