*Zijn meisje III

"Ik zie je vanavond bij de oude molen!" Hij drukte op ‘verzenden’ en sloot snel het scherm van zijn hotmailadres. Twee collega’s liepen langs, hij wenste ze een prettige avond terwijl hij zijn computer afsloot. Hij pakte zijn tas en liep het gebouw uit. Vanavond was het zover. Hij voelde de onrust in zijn lijf. Al weken flirtte hij met een jongedame. Hij wist dat ze eigenlijk iets te jong was, zelfs bijna zijn dochter had kunnen zijn, maar dat deerde hem niet. Ze was zo opwindend, zo geïnteresseerd ook. Hij voelde hoe zijn wangen warm werden als hij aan vanavond dacht.

Toen hij haar profiel had gelezen had hij meteen een e-mailadres aangemaakt. Zijn vrouw hoefde hier uiteraard niets van te weten, dit was iets van hem alleen. ‘Hotmale@hotmail.com’ had hij snel ingetypt. Het adres was nog vrij geweest, en binnen een kwartier was zijn eerste mailtje aan haar verstuurd. Zij had diezelfde dag nog gereageerd. Terwijl hij de voorraad aan het updaten was op zijn computer kwam er een mailtje binnen: ze was enthousiast. Een intensieve, en naarmate de tijd verstreek toch zeker ook opwindende mailwisseling volgde. Zij was blond, slank en zeventien jaar oud. Hij had verzwegen getrouwd te zijn, en een paar jaar van zijn leeftijd afgesnoept.

Hij had het lef gehad een foto van haar borsten te vragen, en het geluk gehad deze ook te hebben gekregen. Ze was fris, haar jonge borstjes leken opgewekt naar de camera te knipogen. Hij voelde de opwinding meteen door zijn bloedbaan razen. Na die foto kon hij aan niets anders meer denken dan aan haar lichaam, haar jonge strakke lijf tegen zich aan voelen, haar hete tong proeven, haar te bezitten.

Hij parkeerde zijn auto voor de deur en wierp nog een blik in de achteruitkijkspiegel. Hij keek zichzelf in de ogen: niets vreemds aan de hand, een doorsnee vrijdagavond. Hij stapte uit en liep richting voordeur. Zijn zoon stond met zijn skateboard kunsten te vertonen op de stoep. Hij groette hem en opende de deur. Zijn vrouw riep hem in het voorbijgaan een goedenavond toe: een typische vrijdagavond dus. Iedereen ging zijn eigen gang, de kinderen waren oud genoeg om zichzelf te vermaken en zijn vrouw ging naar yogales.

Hij zette zijn tas neer, hing zijn jas op en liep door naar de studiekamer. Uit de slaapkamer van zijn dochter klonken opgewekte klanken van de muziekzender die, zoals altijd, keihard aanstond. Hij probeerde over het lawaai heen te schreeuwen, maar ze hoorde hem niet of deed alsof ze hem niet hoorde. Hij startte de computer op het bureau, keek onwillekeurig naar de deur maar er was niemand te zien. Nog eenmaal wilde hij zijn hotmailadres controleren, kijken of ze niet op het laatste moment toch wilde afhaken.

Ze had er zin in, zou hem over anderhalf uur op de afgesproken plek opwachten. Weer voelde hij zijn lichaam gloeien. Hij typte nog snel een antwoord, dat hij er naar uitkeek haar te ontmoeten. Een snel ‘tot straks, hete zoenen van Jonathan’ en hij drukte alweer op de verzendknop. Zijn vrouw riep al dat het eten klaar was, hij haastte zich de trap af. Aan tafel was het chaotisch, zoals iedere avond. Niemand zou zijn spanningen opmerken, en hij hield zich dan ook enigszins afzijdig.

Zijn zoon en dochter trokken, de laatste hap nog wegslikkend, al hun jassen aan en riepen vanuit de hal nog door elkaar pratend waar ze vanavond zouden zijn. Zoals altijd waren ze de deur uit zonder nog een blik te wisselen. "Two down, one to go" dacht hij grinnikend. Zijn vrouw haalde de borden van tafel en riep hem in het voorbijlopen nog iets toe: "Jos, ruim jij de vaatwasser in?". Gedwee liep hij achter haar aan de keuken in, kuste haar op haar wang en wenste haar een rustgevende avond toe. Met een ‘tot straks!’ verliet ook zij het huis.

Nog een half uur nu, hij rende de trap op, zijn overhemd uittrekkend terwijl hij zich richting douche spoedde. Het hete water wond hem nog meer op, zover dat mogelijk was, en stomend liep hij een kwartier later de deur uit. Hij pakte de fiets uit de schuur, sprong handig op het zadel en maakte vaart. De oude molen was dichtbij, het ding was al jaren verlaten en stond weg te rotten langs het kanaal. Hij vond het een prachtig ontmoetingspunt, spannend en toch een plek waar ze ongestoord hun gang konden gaan.

Zijn fiets gooide hij tegen de gevel, hij kon het nog net opbrengen om hem af te sluiten voor hij met kloppend hart de hoek om liep, de ingang zoekend. De houten deur stond op een kier, hij stapte binnen in de duisternis. Even liet hij zijn ogen wennen, maar veel hielp het niet. Hij stak zijn hand uit en liep voorzichtig op de tast richting de trap die naar boven leidde.  Zijn rechtervoet stond al op de eerste trede toen hij een warme hand tegen zijn buik voelde. Even schrok hij, toen legde hij zijn vingers op haar arm. Ze trok hem naar zich toe, ze stonden nu tegen de muur naast de trap.

Jumpingreaching

Met hese stem fluisterde hij "Sugergirl?", wetende dat dit een overbodige vraag was. Zij hijgde bevestigend, en drukte haar lichaam al tegen hem aan. Zijn lippen zochten in het donker de hare, en zijn hand lag al op haar linkerborst. Hij voelde zijn hart nu in zijn keel kloppen en kon haast niet wachten. Nog even spookte het door zijn hoofd dat dit meisje nog maar drie jaar ouder was dan zijn eigen dochter, maar hij verdrong die gedachte door zijn hand onder haar rokje te laten glijden. Zij kreunde nu zachtjes en deed haar benen iets uit elkaar.

Zijn lichaam leek een grote kloppende massa, zijn vingers trilden toen hij voelde dat zij net zo opgewonden was. Hij greep haar bij haar billen en tilde haar iets op, terwijl zij zijn knoop en rits handig losmaakte. Langzaam liet hij haar omlaag zakken, ze maakte een geluid dat tussen kreunen en een gilletje in zat. Hij hijgde in haar nek terwijl hij voelde hoe ze hem omsloot, hoe hij haar opvulde, hoe ze in elkaar pasten. Ze was strak, hij was geiler dan ooit. Kreunend stootte hij nu in en uit haar, steeds haar jonge lichaam optillend en weer  neerlatend.

Na een paar stoten voelde hij al dat het snel voorbij zou zijn; hij verhoogde het tempo en hijgde dat hij klaar ging komen. Zij likte met haar tong langs zijn nek, net onder zijn oor en humde goedkeurend. Dat was alles wat hij nog nodig had, en schokkend kwam hij klaar. Hij voelde hoe zij nu ook samentrok en kuste haar terwijl hij langzaam uit haar gleed en haar weer op haar benen zette.

Samen hijgden ze nog even na, toen fluisterde ze dat hij moest gaan. Hij legde zijn hand op haar buik en mompelde iets over ‘snel weer mailen’. Ze kuste hem nog eenmaal, duwde hem toen voorzichtig van haar af. Hij liet haar los, twijfelde nog een moment maar liep toen toch richting uitgang: hij vond het toch ook wel spannend om haar niet goed gezien te hebben; gevoeld had hij haar zeker.

Zijn benen trilden nog toen hij de fiets weer in de schuur plaatste en aangekomen in de woonkamer plofte hij dan ook meteen op de bank. Hij legde zijn hand in zijn nek, dacht nog terug aan wat er zojuist gebeurd was. Zijn mouw hing ergens in vast, hij zag nu dat er iets glinsterde op zijn schouder. Voorzichtig haakte hij het dingetje los, het bleek een oorbel. Zilver met twee rode steentjes. Hij glimlachte, een goede reden om snel weer af te spreken. Vrolijk liet hij het dingetje in zijn broekzak glijden.

Hij keek op de klok, schrok van de tijd. Zijn vrouw zou zo terug zijn, hij moest nog douchen. Hij sleepte zijn lichaam naar de douche, en voor de tweede keer deze avond stond hij onder het hete water. Terwijl hij zijn joggingpak aantrok hoorde hij beneden al stemmen: een mooie timing, dacht hij voldaan. Ontspannen liep hij de trap af. Niets aan de hand, een gewone vrijdagavond.

In de keuken stonden zijn vrouw en dochter de vaatwasmachine uit te ruimen. Hij liep binnen en zei de twee nonchalant gedag. Zijn vrouw glimlachte naar hem, zijn dochter riep hallo tijdens het stapelen van de borden. Zijn vrouw trok hem dichterbij, kuste hem en vertelde wat ze ditmaal tijdens de yogales gedaan had. Zijn dochter liep naar de tafel en pakte de laatste spullen. Terwijl zijn vrouw uitlegde welke nieuwe houding ze geleerd had stokte zijn adem opeens in zijn keel. Hij slikte moeilijk, liep om zijn dochter heen naar de kraan en sloeg haar afwezig gade.

Terwijl het koude water stroomde en zijn vrouw doorpraatte zag hij het: ze miste een oorbel. Zijn dochter miste een oorbel. In haar andere oor fonkelden twee kleine rode steentjes. Zijn handen trilden, hij voelde hoe zijn maag in opstand kwam. Zonder verder nog op zijn vrouw te letten rende hij de hal in, trok de toiletdeur open en knielde neer terwijl zijn maaginhoud al naar buiten kwam. ‘Eén grote leugen. Eén grote leugen. Eén grote leugen." bonkte het in zijn hoofd, terwijl zijn vrouw en dochter achter hem aan renden en bezorgd vroegen wat er aan de hand was.

40 Reacties

Jou kennende kreeg ik al een vermoeden bij het feit dat hij iets van zijn leeftijd afsnoepte.. en zij uiteraard er iets bij dan (;

Hoewel bizar en voor sommigen misschien net-iets-te, het is een menselijk verhaal, en daardoor zeker een plaatsje op dit log waard.

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 10:10

:) Mooi verwoord, het verhaal is op het randje, maar jij vindt de woorden die het toch logbestaansrecht geven. :)

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 10:26

Ik denk ook dat dit verhaal het moet hebben van de manier waarop het is geschreven, want an sich is het natuurlijk een reeds veelbeproefd thema (net als het leven zelf, dat dan weer wel;)).

Ook wel leuk om te bedenken wat er zou zijn gebeurd als hij die oorbel op zijn schouder niet had opgemerkt en zijn dochter bij thuiskomst wél… :)

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 14:18

op zich had je voor mij de oorbel van de dochter niet hoeven te omschrijven. De link is wel duidelijk, maar het laat dan toch nog tevens in het midden of zij het daadwerkeljk was. Daarmee krijgen zijn woorden “Eén grote leugen” meer lading. Want was ook zijn vrouw wel naar Yoga, wat doet zijn zoon? Doen wij allemaal wel wat we zeggen..
Los daar van mooi verhaal, erotisch genoeg dat je je als lezer ook even lullig voelt.

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 15:43

@Colinda: hij hoort in de serie “zijn meisje” en die gaan alledrie over veelbeschreven onderwerpen. :) En ja, de dochtervariant had ik ook bedacht, maar dat klopte niet in het geheel van de serie, vond ik.

@Sonja: Eigenlijk wel een mooie, om die oorbel niet te beschrijven inderdaad. Maar ik wist niet in hoeverre Epi dan weer zou gaan vragen naar de open vragen die ik achterliet. ;)
Je laatste zin is heel raak verwoord. :D

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 17:29

Getsiejakkie, lekker shockking!
Ik dacht de hele tijd dat er vast iets met die vrouw van hem zou zijn en dan opeens zoiets!
Nou, ik ben weer wakker! Ik ga maar es de afwasmachine uitruimen en de man een ‘hallo’ toeroepen.

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 17:38

Haha Annis, als jij echt een vergelijkbare rol hebt als in dit verhaaltje, dan zou ik me ernstig zorgen gaan maken over je gezin als ik jou was. :P

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 18:40

Mooi geschreven en ik had de wending pas laat zien aankomen. Ben wel benieuwd naar hoe dit gaat aflopen.

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 18:59

Bloedschennend verhaal met een prachtig opgevoerde spanning! Ik had het wel voelen aankomen. Want mijn degelijke moeder schreef dit soort spannende verhalen indertijd voor het tijdschrift De Lach, alleen mocht het toen nog niet zo excpliciet geil zijn.Ze had er een aardige bijverdienste aan. Waar ze dan een nieuwe traploper of gordijnen van kocht, want ze was een huiselijk tiep.

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 20:08

Ook een vaatwasser? ;) Of was dat voor haar tijd? :) Dankjewel voor de complimenten overigens. :)

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 20:40

Ieks, wat een nare afloop. Ik werd er bijna ook misselijk van, leefde helemaal mee met de man.
Haha, geef mij maar de schuld van die beschreven oorbel.;) Die beschrijving is inderdaad een beetje overdone, ik moest zelfs even teruglezen of ‘zijn’ oorbel ook rode steentjes had. Ik was dat detail al vergeten.
Maar ik heb nog wel een andere vraag: gebruikt de dochter de pil of heeft ze een spiraaltje? Of komt er een vervolg?

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 22:25

Mooi verhaal, en leuke passende plaatjes. Wat een intrigerende foto bovenaan trouwens! Ik zit er iedere keer weer naar te kijken.

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 22:41

Zou ze zijn stem niet herkend hebben?

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 22:45

Ik kan haast niet wachten tot je de day after plaatst…

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 23:08

Ik dacht eerst dat het de kant van die broer/zus TV-reclame, die voor de gevaren van internet waarschuwt uitging, maar je zette mij op het verkeerde been. Broeierig verhaaltje, pijnlijk slot.

Geplaatst op 29 augustus 2006 om 01:20

Eep en Yo, het verhaal krijgt geen vervolg. Net zoals de stalker en de verkrachter ook geen vervolg kregen. :) Bij deze is de ‘Zijn meisje´serie volbracht. :)
En volgens mij is al dan niet zwanger zijn eigenlijk een detail in het geheel, het feit seks met je eigen dochter gehad te hebben overschaduwt alles hoop ik toch…

Luna, die foto is een ijzeren minisleufje van ongeveer een halve cm, in een balk aan het water. Net mooie hoek waardoor hij vreemd wordt. :)

Wouwter, als je goed leest zeggen ze beiden niets met hun ‘normale’ stem. Ze mompelen, hijgen, kreunen-> allemaal intonaties die ze niet van elkaar kennen. :)

Cloud Nine, verkeerde benen hebben mijn voorkeur. ;) :)

Geplaatst op 29 augustus 2006 om 07:07

ik moet zeggen, dat ik het verhaaltje ook meerdere malen heb doorspit om te kijken of je niet ergens een steekje had laten vallen. Maar het was idd overal donker en overal werden vervormde stemmen gebruikt..:P

Geplaatst op 29 augustus 2006 om 10:26

Grinnik, ja, ik denk wel na over wat ik schrijf. ;)

Geplaatst op 29 augustus 2006 om 12:29

mooie background, hoe had je dat gedaan?

Geplaatst op 29 augustus 2006 om 14:57

Hier kun je het een en ander erover vinden. Je moet wel je nieuw aangemaakte typelist bij je instellingen aanvinken, anders komt hij niet in beeld. Knutsel maar even. :)

Geplaatst op 29 augustus 2006 om 15:21

Volgens mij herken je zelfs dan elkaars stem nog wel hoor ;)

Geplaatst op 29 augustus 2006 om 16:27

In the heat of the moment? Ik betwijfel het Wouwter… Je bent op dat moment met heel andere dingen bezig in je hoofd, en daarnaast verwacht je het niet, dus hoor je het niet.

Ik zou bijna zeggen probeer het maar uit… :P ;)

Geplaatst op 29 augustus 2006 om 17:07

Blèh, Wenz, wat een dom advies, hahaha.
Is het niet de kunst om tijdens die momenten juist niet in je hoofd bezig te zijn? ;) Soms moeilijk, vind ik, maar vader en dochter hadden er geen moeite mee en daarom herkenden ze elkaar niet.

Seks met je eigen dochter is natuurlijk al erg genoeg, maar als je dan samen een kind krijgt vind ik dat toch iets meer dan een detail. Maar het doet hier eigenlijk niet terzake, ik had liever een taalfout ontdekt. ;)
Applaus voor de hele serie ‘Zijn meisje’.:D

Geplaatst op 29 augustus 2006 om 19:39

Wat een ongeïnspireerde applaudiseerders. :P

Geplaatst op 29 augustus 2006 om 19:45

Zo beter dan? Die klapte wel heel erg enthousiast.

Geplaatst op 29 augustus 2006 om 22:01
kattenmeisje

Het zou meer dan een detail zijn als het een waargebeurd verhaal is, ja. Maar in deze context is het mooier om de na-weëen van de gebeurtenis open te laten.

Geplaatst op 29 augustus 2006 om 22:25

Hahahahahahaahahahaa Epi! :D Ik lach me scheel, hahaahaha!

Kattenmeisje: jij begrijpt het! :D

Geplaatst op 29 augustus 2006 om 23:01

dank voor de link, ‘t is gelukt, voor nu dan

Geplaatst op 29 augustus 2006 om 23:22

Ja! Graag gedaan. Ziet er mooi uit! :)

Geplaatst op 30 augustus 2006 om 07:00

Jaaaa, ik zag hem aankomen ^_^

Geplaatst op 30 augustus 2006 om 19:50

IJselijk gruwelgenietend gelezen, je hebt de haren als stekels uit mijn huid geschreven. Ik trek langzaam weer in vorm.

Geplaatst op 30 augustus 2006 om 23:36

He, Wenz als ‘pornograaf’. En interessant is natuurlijk dat de degelijk beschreven gebeurtenissen voor de personages erg opwindend zijn, terwijl de lezers zich slechts bezig lijken te houden met de literaire merites van het verhaal. Maar als die laatste twee alinea’s er nu eens niet waren geweest?

Geplaatst op 31 augustus 2006 om 20:45

Haha Daedalus, inderdaad. Sonja zegt er wel iets over, sommigen stippen het even aan, maar het merendeel kan denk ik die laatste twee alinea’s niet zomaar meer wegdenken uiteindelijk. ;)

Geplaatst op 1 september 2006 om 08:16

Hetwas idd al vrij snel duidelijk wat het einde ging zijn…..zeker gezien jouw stijl van schrijven, maar toch lees ik verder natuurlijk omdat het goed geschreven is en de stiekume hoop dat het einde me toch zal verassen.

En die link gaan ik ook eens bekijken.Dankzij Sonja heb ik deze tip, fijn!

Geplaatst op 2 september 2006 om 12:44

Mijn complimenten, zeker om uit het perspectief van de man te schrijven. I.t.t. eerdere reageerders vind ik de oorbel wel essentieel. Het versterkt de pointe op het eind.

Geplaatst op 3 september 2006 om 16:27

Die mening deel ik met je, daarom heb ik het oorbelstuk ook laten staan. Ik vind het iets toevoegen, het is het gereedschap aan de hand waarvan je de clou duidelijk kunt maken. :)

Geplaatst op 3 september 2006 om 20:25

Klik eens hier Wenz ;)

Geplaatst op 14 september 2006 om 17:45

Die is goed zeg, Wouwter! Het is niet de vader, maar ok, het komt in de buurt. :P Ieuw.

Geplaatst op 14 september 2006 om 20:05

Ja, inderdaad, ik moest meteen aan dit log denken. >:-D

Geplaatst op 14 september 2006 om 21:37

Oei, die is ook erg!

Geplaatst op 15 september 2006 om 22:16