*Ga er even voor zitten

U kent ze wel: die avonden, die iets anders dan gepland uitpakken. Zo’n avond had ik gisteren. Het begon allemaal nog overzichtelijk, ik zou naar een openluchtvoorstelling gaan maar voelde me te moe om in de avondkilte buiten te vertoeven. Overleg leverde een mooi idee op: we schakelen anderen in om de entreebewijzen te benutten. Ieder jaar tijdens het cultureel festival hier in de buurt wil iedereen de opening meemaken. Dit jaar had de organisatie iets nieuws bedacht: we verplaatsen de openingsavond van het centrum naar een groot bedrijventerrein verderop. De informatiesite leerde ons dat dit terrein via openbaar vervoer niet te bereiken was; we boden dus nietsvermoedend aan om de kaartjesovernemers even een lift te geven.

Tot zover leek het een prima plan. Maar schijn bedroog. Terwijl we om negen uur de snelweg opreden zagen we dat het kwaad al was geschied: file, zover het oog kon reiken. Een slakkengangetje zat er niet eens meer in, we zaten gewoon vast. De tijd kroop voorbij terwijl we traag, héél traag, vorderingen maakten. Wanneer u een bord ziet met de tekst ‘afslag na 300 meter’, en die afslag pas ruim een half uur later waargenomen kan worden, dan raakt uw pakje sigaretten snel leeg. Leuk detail, maar ondertussen stonden we nog steeds vast. Irritatie onder automobilisten begon op te zetten. Kruipers, knijpers, duwers en sluipers werden boos ontvangen, agenten probeerden de vluchtstrook weer vrij te krijgen, iedere vijf minuten keek men geïrriteerder op de klok.

Gelukkig komt aan alles een einde: ruim anderhalf uur na vertrek kwamen we op het eindpunt van onze (volgens de routeplanner 10 minuten durende) rit. Hordes mensen liepen daar tussen de geparkeerde auto’s door, en gelukkig waren we nog helder genoeg om te vragen of iedereen op weg naar de opening was, of juist weer terug naar de auto liep. Hysterisch gelach klonk op uit onze auto toen we vernamen dat het net afgelopen was. Terug naar huis dus! We zagen direct een bordje met links een of ander dorp vermeld, en rechts ‘overige richtingen’. Wonende in overige richtingen draaiden wij het stuur een eindje rechts.

We konden zowaar enkele meters rijden, om vervolgens op een rotonde terecht te komen die naar alle kanten afgesloten werd door oranjegeveste mannetjes met een walkie-talkie. Alle richtingen behalve, u raadt het al, de weg terug richting dorp. Ik bespaar u verdere details, de terugweg bleek dus identiek aan de heenweg, ware het in tegengestelde richting en met nog meer irritatie van medeweggebruikers. (En, ik geef toe, een korte stop om onze dorst te stillen.) Doorgezeten kwamen wij uiteindelijk aan in onze straat. Drie uur waren verstreken. Gelukkig bleken we in staat de humor van dit alles in te zien, en met stroeve benen liepen we richting ons appartementencomplex. Deur openen, trap op, sleutel graaien, tweede deur openen, omkijken, twee benen over de volgende trap zien bungelen.

U begrijpt onze verbazing. Direct bestegen wij de treden om poolshoogte te nemen. Daar lag ze: in een diepe roes, haar gezicht vol bloed, haar enkels dik. We kregen haar pratende, of iets wat daarvoor door moest gaan. Ze had geen idee meer hoe ze daar terechtgekomen was, laat staan hoe lang ze er al lag. Dit kon door de val op haar hoofd komen, maar alcohol speelde er zeker een grote rol in. Natuurlijk belde ik een ambulance. Op serieuze toon werd mij gemeld dat er momenteel geen ambulances beschikbaar waren, en of wij wellicht een half uurtje de tijd hadden om op een arts te wachten. Met een glimlach meldde ik haar dat zij er (aan het gestolde bloed te zien) toch al een tijdje lag, en dat wij ook niet meer vreemd opkeken van een half uur meer of minder. Goed. We hielden haar aan de praat, ondersteunden haar hoofd, trokken haar schoenen uit en wisselden af en toe een blik met elkaar.

Na een tijdje kwam de arts. Hoewel hij professioneel was, miste hij menselijkheid. Dichterbij dan de lichtbundel van zijn meegebrachte zaklamp kwam hij niet, en hartelijkheid was ver te zoeken. Alcoholisten nam hij klaarblijkelijk niet meer serieus als mens. Gelukkig kon hij niet anders dan concluderen dat zij toch echt naar het ziekenhuis moest: haar kaak kon gebroken zijn, en haar enkel was te gezwollen om nog iets van te verwachten. Uiteraard moest de arts een ambulance oproepen, en uiteraard moest hij zelf door naar andere hulpbehoevenden. Of wij nog even bij haar konden blijven. Natuurlijk weken wij niet van haar zijde.

Anderhalf uur na het parkeren van onze auto kwam de ambulance dan toch de hoek om. Twee vrolijke mannen met een brancard stapten hulpvaardig de auto uit. Na nogmaals ons verhaal te doen namen zij haar mee richting ziekenhuis, ditmaal wél met de nodige menselijkheid. Opgelucht keken wij het drietal nog na, liepen toen verdwaasd naar binnen. Handen wassen, de avond als absurd bestempelen, even de spanning weglachen en een blik op de klok werpen.
Kwart voor twee: slaap zacht.

22 Reacties

Ehhhh, Wenz is dit nu echt of ook een verhaalske…of doet dat er niet toe?

Geplaatst op 26 augustus 2006 om 11:55

Dit staat in de categorie ‘gedachte’ en niet in ‘praatjes’, die laatste is mijn verhaaltjescategorie, dus dit is gisteravond echt gebeurd ja. :)

Geplaatst op 26 augustus 2006 om 11:56

Bizar…die avonden ken ik niet eigenlijk ;-)

Geplaatst op 26 augustus 2006 om 13:17

Had je vooral gisteren mee moeten gaan. :P

Geplaatst op 26 augustus 2006 om 13:18

Erg genoeg kan ik mij ook zulke avonden herinneren. Doe maar even lekker bijkomen.

Geplaatst op 26 augustus 2006 om 14:02

I’ll take a raincheck hihi! Bedankt voor de link trouwens, het is gelukt! Ik zal ook het reacties aanpassen zodat html mogelijk is, goeie tip.

Geplaatst op 26 augustus 2006 om 14:37
Olief

Dan ben je toch weer blij met de glorieus mooie stad waar we in mogen wonen. ;)

Geplaatst op 26 augustus 2006 om 15:52
Olief

For what it’s worth: de voorstelling schijnt minder spectaculair te zijn geweest dan verwacht…

Geplaatst op 26 augustus 2006 om 15:53

Gelukkig, ik wilde de aankondigingsborden die door de stad verspreid staan al aan flarden gaan trappen. ;) :P

Geplaatst op 26 augustus 2006 om 17:05

Jemig…Wat een toestand. Goed gehandeld Wenz.
Dat was dus een besloten voorstelling. Ook hier blijven de vragen: Woont ze daar, was het een zelfmoordpoging, hoe herstelt ze, moet ze afkicken, heb je Slachtofferhulp nodig?

Geplaatst op 26 augustus 2006 om 19:19

Hahaha Eep. Ja, het is een medebewoonster van het appartementencomplex, ik herkende haar en wist haar naam zelfs te noemen. Ze is al meer dan tien jaar alcoholiste, ze hoeft dus niet af te kicken, ze moet alleen wat voorzichtiger doen. (Na tig jaar zo leven verander je je leven niet meer zomaar. Daarnaast heeft zij zichzelf nog wel redelijk in de hand normaal, t.o.v. andere alcoholisten.) Wij waren er wel rustig onder hoor, dus geen slachtofferhulp nodig. :)

Geplaatst op 27 augustus 2006 om 08:30

Ik denk dat ze alweer heerlijk in haar kroeg zit met een groot blauw oog en dat de kaakfractuur geen kaakfractuur blijkt te zijn en haar verstuikte enkel geen verstuikte enkel bleek te zijn… Tenminste, dat is wat ik haar zou gunnen.

Geplaatst op 27 augustus 2006 om 08:53

Wat een avond! Hoe is het nu met je vermoeidheid?

Geplaatst op 27 augustus 2006 om 10:55

De avond was niet echt rustgevend, maar nu ben ik weer een beetje terug in mijn hum. :)

Geplaatst op 27 augustus 2006 om 14:04

pfff… wat een avond. Maar als ik het goed begrijp woont ze bij jou in het gebouw, en loop je haar nog dikwijls tegen het lijf. Da’s ook raar. het is nu gedaan met je anonimiteit. (nb. gaat het wel goed met haar, dat je weet?)

Geplaatst op 27 augustus 2006 om 15:16

wat een vreemde avond Wenz….
Ik had zo’n saaie avond….

Geplaatst op 27 augustus 2006 om 17:30

Chronisch dronken dames, geen feest om anderhalf uur naast door te brengen. Bewonderenswaardig dat jullie het opbrachten.

Geplaatst op 27 augustus 2006 om 23:51

Sonja: ik kende haar al wel van naam en gezicht, ik kwam haar namelijk voorheen wel eens in mijn toenmalige stamkroeg tegen. Maar waarschijnlijk kan zij zich niet eens meer herinneren wie haar gevonden en geholpen hebben, aangezien ze teveel drank ophad. Het zal dus wel meevallen met mijn tanende anonimiteit. ;)
We hebben haar nog niet gezien of gesproken, ik denk mede doordat zij dus niet weet wie wij zijn. Maar ik heb haar ook nog niet rond zien lopen, (maar dat zal weer door haar verstuikte enkel komen :)) geen idee dus hoe het met haar gaat.

Dive: wees blij. :D

Ruwina: Het was geen feest nee, en ze herhaalde zichzelf heel vaak, maar goed, wanneer iemand hulp nodig heeft maak je er het beste van. Het was nog wel allemaal te doen, ze had iets liefs, iets wat maakte dat je haar ondanks alles voorspoed zou willen wensen. Maar toen na anderhalf uur eindelijk de ambulance kwam was ik toch ook wel opgelucht hoor. :)

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 07:20

da’s eigenlijk ook mooi. de impact op het leven van een ander, n.a.v. van jouw handelen, wat zij (waarschijnlijk) nooit te weten komt.

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 08:21

Ja, ik zie de charme er ook wel van in. :)

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 10:27

Hier zit toch een veelbelovend filmscenario in!

Geplaatst op 28 augustus 2006 om 12:35

Zo’n heerlijk avondje uit in de stad…even alle zorgen, sleur en werk vergeten. Dat dacht je vast en zeker…:) Ik zou de kaartjes de volgende keer maar gewoon laten verlopen.

Geplaatst op 6 september 2006 om 15:01