*Verstild

Met gemengde gevoelens zal ik naar de winkel sloffen. Nog even dralen voor de ingang, wikken, wegen, en dan toch gaan. Ik laat dat sprankeltje nieuwsgierigheid uiteindelijk winnen van de angst om de man die er nu niet meer is te zien, de jongeman die ik nu niet spreek wat ongemakkelijk tussen de kersttaferelen tegen te komen, de ketting die geruild werd opeens weer voor ogen te hebben, het optimisme in mijn eigen ogen storend te vinden, ja misschien wel heel andere dingen, die ik diep in een uithoek opgevouwen heb weggestopt, terug te moeten zien.

Maar heel, heel misschien kom ik wel een juweeltje tegen. Een momentopname die een warme stippellijn langs mijn ruggengraat zal trekken, een vergeten detail dat weer hervonden wordt, een oogopslag, een sfeertekening, of gewoon een ‘ohja’ gevoel.

Ik kijk naar het piepkleine schijfje bovenop mijn ‘antieke’ camera. Tussen alle hendeltjes, radertjes en knopjes staat het: 14. Veertien maal heb ik geklikt, iets vastgelegd, vereeuwigd. En ik heb geen idee meer hoe lang geleden. Logisch nadenken brengt me naar bepaalde gebeurtenissen, maar stiekem hoop ik dat het andere beelden zal opleveren dan de foto’s in mijn hoofd. Ik grijp hendeltjes, draai rondjes, luister naar klikken en open de rug van de camera. Daar gaan jullie. Doe me geen verdriet.


Update: De kersttaferelen waren er, de jongeman dus ook. Een mengelmoes van melancholiek om het leven, een glimlach om de foto’s en teleurstelling om sommige onscherpe afbeeldingen, overgoten met een ondefinieerbare gelatenheid was het resultaat. Verder geen tranentrekkende beelden tot mijn opluchting. :)

11 Reacties

Ach, de romantiek van de echte film, ik was het al bijna vergeten.

Geplaatst op 25 augustus 2006 om 11:10
kronkel

Ik moet nog rolletjes gaan halen, en tegelijkertijd het rolletje wat er nog inzit inleveren. Het zit er al een tijd in net als bij jou, dus ik zal ook verrassingen tegenkomen denk ik.
Ik kom vast geen hinderlijke herinneringen tegen, daar ik daar geen foto’s van maak;-) dat doen anderen voor mij.

Geplaatst op 25 augustus 2006 om 12:50

Ik hoorde net in de fotowinkel, dat ‘men’ in Japan terugkomt van de digitale camera, er een run is op tweedehands analoge toestellen.

Geplaatst op 25 augustus 2006 om 15:32

Echte film tegenover digitaal beeld levert nog steeds zichtbaar verschil op. Ik heb zo’n hele oude camera, en gooi er altijd zwart-wit film in: zo’n korrelige ‘echte’ foto, daar kan geen digitale cam tegenop. :)

En Kronkel, ook ik weet op het moment zelf niet wat later hinderlijke herinneringen zullen worden hoor. ;)

Geplaatst op 25 augustus 2006 om 19:24

En bij een paar mooie foto’s van de veertien, dan deel je ze natuurlijk wel even met ons he!!!

Geplaatst op 25 augustus 2006 om 19:27

Ik heb geen scanner. :)

Geplaatst op 25 augustus 2006 om 19:28

Ik ken ze, die fotorolletjes. Meestal vallen ze tegen en zijn ze weinig inspirerend. Anders was je wel doorgegaan met klikken.

Geplaatst op 25 augustus 2006 om 20:16

Serieus? In Japan? :S

Geplaatst op 25 augustus 2006 om 20:31

Hele andere spanning en romantiek ditmaal. Waarom zou je het ‘optimisme in je eigen ogen’ storend vinden?

Geplaatst op 25 augustus 2006 om 22:32

Onbegrijpelijk dat wat jij beschrijft nostalgie lijkt te worden. Maar ja, dat dacht ik ook toen cd’s de lp’s verdrongen…
(en voor een weblog is digitaal toch wel heel lekker)

Geplaatst op 25 augustus 2006 om 23:22

Yo, klopt inderdaad. Maar aangezien deze camera altijd diende voor “stillevens” aangezien het z/wfilm is, klikte ik nooit maar door en door, daar heb ik een ander toestel voor. ;) Hoogstwaarschijnlijk zullen de foto’s een aantal herinneringen terughalen, meer niet. :)

Dat brengt me op Epi: wanneer je foto’s ziet uit een andere tijd, met andere dromen, in andere situaties, waar je nu op terug bent gekomen, kun je die blik van toen nu dus als storend ervaren. :)

Ruwina, volgens Maria hierboven is er dus nog hoop. :)

Geplaatst op 26 augustus 2006 om 08:36