*Toverlogica

“Maar als jij doodgaat mama, zul je dan aan oma vragen hoe ze altijd die toverpannenkoeken maakte?” Ze haalt haar neusje luidruchtig op. “Want oma weet dat nog wel, die vergeet dat niet!” Anne slaat haar armen om haar heen en fluistert dat ze dat zeker zal doen, maar dat ze nu nog niet van plan is dood te gaan.

Lot duwt haar kleine handen tegen Anne’s wangen, ze knijpt haar oogjes een beetje dicht. Anne wacht af terwijl ze naar haar dochter kijkt. “Maar mama?” zegt ze met een bedachtzame blik. “Ja?” “Wanneer jij nu ook dood gaat, en oma die is dus al dood, dan kun je wel vragen wat het supergeheime recept van oma was, maar hoe kan ik die pannenkoeken dan eten?” Ze kijkt haar moeder met grote ogen aan. “Want jij kunt ze dan niet meer voor mij bakken hè?”

Anne glimlacht, ze drukt het kleine meisje tegen zich aan. “Dat klopt Lot, dan moet ik maar gewoon proberen om oma’s recept te ontdekken terwijl ik leef. Volgens mij deed zij er altijd vanillesuiker doorheen, en kaneel…” Lot schudt heftig haar hoofd: “Nee dat mág niet mama, oma zei altijd dat alleen uit het échte recept toverpannenkoeken komen, en dat ze, als je ze toch probeert na te maken, nooit, nooit, nooit toverkracht zullen hebben!” Haar onderlip begint alweer te trillen.

“Maar meisje, luister eens: ik denk dat oma het recept wel ergens opgeschreven heeft. Als we volgende week het huis van oma gaan opruimen zal ik zoeken, en dan kun je binnenkort weer gewoon toverpannenkoeken eten hoor.” De tranen rollen over haar wangetjes terwijl ze beteuterd haar hoofd laat hangen: “Oma heeft me verteld dat dat recept alleen in haar hoofd zit. Ze zei altijd dat als ik tien jaar ben,” ze houdt ondertussen haar vingers gespreid voor haar moeders gezicht, “dat ze het me dan zou leren zodat ik, als ik groot ben en iets engs of niet zo leuks moet doen, nooit bang hoef te zijn omdat ik toverpannenkoeken in mijn buik heb.”

Anne zucht diep, tilt haar dochter op en zet haar op haar schoot. “Weet je wat? Waarom gaan wij niet samen een nieuw recept uitvinden? Eentje speciaal voor jou, waar heel veel toverkracht in zit zodat je nooit bang hoeft te zijn?” Lot kijkt haar moeder ongelovig aan. “Jij zei toch dat jij niet kan toveren? Dat alleen oma dat kan?” Ze kijkt haar moeder aan. “En jij liegt nooit, dat weet ik want dat hebben wij afgesproken. ‘Niet liegen en niet stiekem doen, want dan maak je anderen verdrietig.’” Haar moeder glimlacht, zegt dat ze inderdaad niet kan toveren, en dat ze dus iets anders moeten verzinnen.

“Mama?” Anne knikt. “Ik weet het al. Alleen oma kan toverpannenkoeken maken, en als ik die niet heb vind ik een heleboel veel te eng en dat kan dus niet. Dus moet ik gewoon óók doodgaan. Dan kan oma ze voor me bakken en dan ben ik nooit meer bang.” Ze springt meteen op en rent naar de deur. “Hoe doe je dat, doodgaan?” Anne staat op en loopt achter haar wegsprintende dochter aan. “Oma had haar hoofd heel hard gestoten toen ze viel, toch?” roept het meisje haar toe. Voor Anne bij haar is klapt het meisje haar voorhoofd al tegen de deurpost.

“Niet doen!” roept Anne verschrikt. Lot kijkt om en wrijft over haar voorhoofd. “Daar moet ik alleen van huilen mama, dat doet zeer.” Anne grijpt haar vast en drukt haar lippen op Lot’s voorhoofd. “Niet doen Lot! Zo werkt dat toch niet. Je gaat dood als je dood moet gaan, en jij moet nog niet dood. Nu heb je alleen een dikke bult op je hoofd vanavond, dat is toch helemaal niet leuk?” Lot begraaft haar hoofdje in Anne’s nek. “Weet je wel wat er zojuist gebeurd is?” Lot schudt nee. “Wat vind je ook weer het aller- allerengste?” Lot denkt na, slikt haar tranen weg. “Naar de tandarts?” Anne schudt haar hoofd: “Nee, nóg enger.” “Die grote jongens bij de supermarkt?”

Anne glimlacht, schudt weer nee. “Je hebt het nog tegen oma gezegd toen  Laika naar de dierenarts moest…”  Lot denkt even na, dan lichten haar ogen op. “Doodgaan! En toen zei oma nog dat dat niet eng was, maar toen zei ik dat oma een beetje gek was en toen moesten we allemaal lachen.” Anne knikt en zegt met een grote glimlach dat ze zojuist dus het allerengste wat ze kon bedenken had willen doen en dat ze helemáál niet bang was geweest. Lot kijkt haar half vragend aan: “Maar wat betekent dat dan?”  Anne legt haar handen aan weerszijden van Lot’s buik en tilt haar hoog de lucht in.

“Dat je dus je ergste angst overwonnen hebt! En dat je dus geen toverpannenkoeken meer nodig hebt, omdat je blijkbaar zoveel toverkracht in je buik hebt dat je álles durft vanaf nu!” Lot begint te lachen en wiebelt met haar voetjes. “Dus ik heb oma’s toverpannenkoeken helemaal niet meer nodig?” Anne schudt haar hoofd, zet het meisje weer neer. “Precies! Ik hoop wel dat je mijn recept ook lekker vindt, want gewone pannenkoeken kunnen we natuurlijk wél maken…”  Lot slaat haar armen om haar moeders been en zegt dat haar pannenkoeken ook superlekker zijn. “Raad eens wat wij vanavond eten?” zegt Anne met een lachje. “Pannenkoeken!” roept Lot, en rent de keuken in. Anne kijkt toe hoe haar dochter de beslagkom al uit de keukenkast haalt. Ze kijkt naar de deurpost, dan weer naar Lot. Dan staat ze ook op en loopt hoofdschuddend naar het aanrecht.

14 Reacties

Even dacht ik ‘Wenz, wat ga je me aan doen?’, toen je het kind met haar hoofd tegen de deurstijl liet knallen. Maar gelukkig, het liep goed af. Knap bedacht van de moeder.;) Ook een kinderverhaal beheers je perfect.

Geplaatst op 14 augustus 2006 om 21:00

Grappig, ik ben verre van dol op kinderen, maar toen ik dit verhaal had gelezen vond ik ze zomaar even leuk. ;)

Geplaatst op 14 augustus 2006 om 21:00

Ik dacht even dat het ‘en het meisje rende tegen de deurpost. De doffe krak galmde na, net als de schreeuw van de moeder. Anne zou nooit vergeten dat een opengebarsten schedel rook als rotte bananen’ ging worden. Dat dat het einde was…Maar Wenz bouwt haar eerste happy-end… :)

Geplaatst op 14 augustus 2006 om 21:50
joost

@Colinda: niet meteen gaan generaliseren he… ;)

Geplaatst op 14 augustus 2006 om 22:26

En natuurlijk at Lot veuls te veul pannenkoeken, waarna ze met Anne en haar spontane maagperforatie de hele nacht mocht doorbrengen in de intensive care, alwaar een reusachtige machine haar maag leegpompte, Lot met een nieuwe angstdroom achterlatend in de handen van nachtzuster W…

Geplaatst op 14 augustus 2006 om 22:29

Ja Wenz, je leest het.. we moeten allemaal nog even wennen aan lieve positieve verhaaltjes. Ik ben nu alleen bang dat, zodra ik eraan gewend ben, je de boel weer omdraait.

Geplaatst op 14 augustus 2006 om 22:36

Er waren toch wel meer positieve verhalen? En de ‘negatieve’ verhalen waren zeker zo boeiend. Maar hier zou, vanwege de jonge hoofdpersoon, een minder happy end meer pijn doen.

Geplaatst op 14 augustus 2006 om 23:05

Ik had bij de eerste twee strofes bijna de tranen in mijn ogen staan en dat sloeg om in een lach op het eind en een draaikolk in mijn buik. Ik weet niet wat kinderen met mij doen, maar ik ben een zwakke man in zulke gevallen. Emotioneel, zeg maar.

Mooi verhaal. Dus.

Geplaatst op 14 augustus 2006 om 23:05

Zou je alsjeblieft het recept voor de toverpannekoeken kunnen achterhalen?
Het schijnt overigens echt te helpen; pannekoeken tegen de zenuwen. Als je er genoeg van eet heb je zo’n bodem in je buik dat voor heftige bibbers geen plaats meer is…

Geplaatst op 15 augustus 2006 om 16:54

Het recept achterhalen? Hm, misschien… dan zou ik… *rent naar deurpost en bonkt hoofd ertegen aan*… nee, dat werkt niet. ;) :P

Geplaatst op 17 augustus 2006 om 07:28

Mooi verhaal joh!

Geplaatst op 18 augustus 2006 om 19:58

Ik zou bijna denken dat je aan het moederschap toe bent ;).

Geplaatst op 18 augustus 2006 om 20:09

Ik dacht net als Epi dat het erger zou aflopen toen ze haar hoofd tegen de deurpost knalde, gelukkig heb je dat niet gedaan. :D
Ik wil nog meer van dit soort verhalen. ^^

Geplaatst op 18 augustus 2006 om 23:17

Carool, niet zo eng doen. :P

Geplaatst op 19 augustus 2006 om 07:11