*Dagdromen

De stofzuiger trekt banen door de kamer. De ramen glanzen
weer, het ruikt fris in huis. “Wat is het toch heerlijk, zo’n schoon huis.”
Denkt ze terwijl ze haar handen in haar schortzakken steekt.

Ze bergt de stofzuiger op, kijkt in het voorbijgaan naar haar
weerspiegeling. Haar korte asblonde krullen zitten parmantig op haar hoofd.
“Wat zal ik vandaag eens koken?” Ze speurt in de overvolle voorraadkast naar
een goed idee, iets dat de maaltijd van gisteren zal doen verbleken.

Half elf nu, nog zeven uur tot etenstijd. Zeven uren om
boodschappen te doen en…en… ja wat precies? Zeven uren. Ze staart naar de
secondewijzer. Hij kruipt vooruit, lijkt haast nog trager te tikken dan
gisteren. En eergisteren.

Ze rukt haar ogen los van de wijzers, kijkt om zich heen.
“Het aanrecht kan best een schuurbeurt gebruiken.” Ze kijkt naar het glimmende
blad. Ze neemt een staalsponsje en schuurmiddel, maakt een heet sopje. Wanneer
ze haar hand in het water steekt trekt de hitte haar poriën in.

Ze begint rechts in de hoek en werkt zo, al rondjes draaiende,
naar het midden toe. “Straks is hij er weer, hij zal wel moe van het werken
zijn. Hij zal vertellen over de auto’s die hij die dag verkocht heeft, de
gesprekken die hij heeft gevoerd, de moppen die hij vanmiddag van zijn collega’s
geleerd heeft.” Ze duwt harder op het aanrechtblad.

“Hij heeft iedere avond wel een uur nodig om zijn dag te
bespreken, daarna is het mijn beurt. En wat vertel ik? Dat de ramen weer schoon
zijn. Hij kijkt dan naar de ruiten, draait zijn hoofd weer en knikt
goedkeurend. Wat haat ik dat. Alsof hij een kind blij toeknikt wanneer het zijn
veters gestrikt heeft gekregen.”

Ze klemt haar kaken op elkaar, lijkt nu door het blad heen
te willen schuren. “De ramen zijn schoon! Goed gedaan Mieke. Knap werk Mieke.
Een dag geleefd om de ruiten blinkend te krijgen, meid. Wat geweldig voor je.”
Haar knokkels worden wit, ze perst haar handen nog steviger tegen het aanrecht.

“De hele mensheid heeft iets te melden, maar ho, wacht:
Mieke heeft haar huis gepoetst! Dames en heren, verzamelt u in de tuin, komt
dat zien!” Ze doopt haar handen weer in het dampend hete water. “En dat is niet
alles hoor: ze heeft ook boodschappen gedaan! Wat zegt u? Mieke? Wat geweldig
van haar!” Ze schuurt en schuurt nu, het water klotst alle kanten op. “Ze heeft
geen carrière, ze heeft geen kinderen, maar hé: ze heeft een spons! En een
stofzuiger, een ladder, een zeem, een uitpuilende voorraadkast! Ze is niets!
Niemand!” Ze bijt op haar onderlip, maar de tranen rollen al over haar wangen.

Ze blijft schuren, haar lichaam schudt mee op het ritme. Ze
huilt nu met lange uithalen, snikt terwijl ze zich bijna verslikt. Dan rukt ze
haar starende blik los van de verte. Ze kijkt omlaag. “Je doet er niet toe
Mieke, accepteer dat nu maar.” Het sop is rozig, ze haalt haar handen uit het
water. Vuurrood komen ze tevoorschijn, het vel hier en daar in slierten langs
haar vingers. Rode strepen zoeken een weg het water in. Haar handen trillen, ze
laat het sponsje los.

Met haar rug tegen de muur zakt ze op de vloer. De laatste
snikken klinken nog achterin haar keel. “Niets Mieke, niets.” Ze ademt diep
in, blaast de lucht haar longen uit en haalt haar neus op. “Suiker. Niet vergeten om suiker mee te nemen van de supermarkt,
zodadelijk.” Ze slikt moeilijk, staat op en steekt haar gehavende handen in
haar schortzakken.

23 Reacties

Toen Mieke ging huilen liepen de rillingen over mijn rug. Eigenlijk hoop ik een beetje op een gewelddadig vervolg. Ik zal veel begrip voor de dader hebben.

Geplaatst op 8 augustus 2006 om 23:37
K.

Uit het dagboek van de Huishoud-neuroot?
Hoe triest de mens zijn dag kan vullen.

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 00:19

Haha Eep, een gewelddadig vervolg? De psychotische huisvrouw die doorslaat? Grinnik.
Kitty: precies ja. Maar ze bestaan ook nog echt, die huisvrouwen… ;)

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 07:12

Ik denk dat er mer al te veel van dit soort mensen bestaat, en echt niet alleen huisvrouwen. Voor iedereen komt dat moment dat je denkt: “En wat voeg ik nou helemaal toe?”

..helaas gaat het gros daarvan, ‘s middags alsnog gewoon boodschappen doen.

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 08:24

En toch. Geeft het ook niet te denken dat het verkopen van auto’s hoger wordt aangeslagen dan het lappen van ramen?

Maar vooruit, we geven Mieke een schop onder haar kont; nog zeven uren vandaag om haar horizon te verruimen!

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 08:53

Ik geloof niet dat ze dat van plan is Dae, zo te zien gaat ze, zoals Live al zegt, gewoon boodschappen doen… :)

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 08:57
joost

Maar toch… het eerste sprankje bewustzijn van haar situatie is daar! En zonder dat zal er sowieso nooit iets veranderen…

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 10:19

Ik had even overwogen om haar ‘een kopje suiker bij de buurman’ te laten lenen, maar dat zou een te groot contrast zijn geweest met haar eerdere overpeinzingen. :)

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 10:23

@joost: Exactly! Remember Life Law #4: You cannot change what you don’t acknowledge…

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 10:34

@Wenz: vandaar ook die schop onder haar kont!

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 13:19

Hahahahaa. :D

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 15:13

heerlijk…brilliant! :)
doet me een beejte denken aan Desperate Housewives denk ik ;D

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 15:36

Jij altijd met je bloed ;)

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 17:21

(Inside info: in mijn volgende verhaaltje zit géén bloed! :P Nog even doorbijten dus… niet te hard, dat bloedt zo… ;))

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 17:23
Niemand

Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen en wat mijn mening is over Mieke. Ik geloof dat ik meer medelijden met haar heb, dan jullie. Hoewel medelijden ook niet aardig klinkt. Ik bedoel gewoon: kom op, Mieke, niemand is Niemand. Maar ja, daar houd ik op voordat er nog meer schoppen onder konten volgen en Dr. Phils het nodig vinden iets te zeggen.
Cryptisch.

Maar ik vind het verhaaltje, zoals wel vaker, goed geschreven! Hoewel ik bijna nooit ramen schoonmaak en eigenlijk zelfs het afstoffen van mijn kamer verwaarloos, is het een verhaal dat aan je trekt. Nooit gedacht dat verhalen over schoonmaken dat konden.
Mooi Wenz!

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 18:11
Niemand

Over Mieke: Ik bedoel ook maar: neem me maar met een korreltje zout. Ik knipoog soms maar dat vergat ik erbij te zeggen.

En ik blijf erbij dat je goed schrijft, Wenz. Ik ben werkelijk blij dat je nooit ‘uitgeput’ lijkt te zijn. Schrijf door :)

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 18:13

Ik had ook wel medelijden met haar, maar ze mist daadkracht, dat irriteert me, dus geen medelijden meer. (Ja ik schrijf het zelf en krijg het toch voor elkaar me aan de hoofdpersoon te ergeren… :P)

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 18:53
Niemand

(Dat is juist leuk. :))

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 19:12
Cynthia

maar wat niemand en zeker haar man niet weet en wat zij ook nog nooit heeft verteld aan iemand is dat zij tussen 8 en 10 haar minnaar al jarenlang 5x per wk thuis ontving en aan deze affaire deze ochtend rigoureus een eind heeft gemaakt…
Het vlees ligt in stukken gesneden al in de vriezer..vandaar het schuren van het aanrechtblad om half elf..was wel nodig!
Hoezo medelijden met haar?

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 20:06

“maar wat niemand en zeker haar man niet weet”-> Wat hoor ik nu? Is Niemand getrouwd?? :P

Cyn, jouw fantasie is nog vele malen luguberder dan mijn bloedvergieten. :D

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 20:27

Okee Wenz er is een grens! En je bent de grens nu over gegaan! Dit is te veel ellende en te veel van deze ellende is gaanbaar….die kutspiegels ook die jij maar op houdt ( gelukkig de mijne nog niet)!

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 21:40

Hee hee, niet zo’n grove woorden op mijn logje! :P Ach Search, je komt er wel overheen. :)

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 21:42

Hai! Ik heb dit met samengeknepen lippen zitten lezen. Prachtig de frustratie die uit dit stukje druipt.

Geplaatst op 9 augustus 2006 om 22:07