*Vroeg

6.52 uur.
Ik heb er een hekel aan een tijd vroeger dan zeven uur te zien wanneer ik mijn ogen open. Maar zoals altijd schik ik mij naar mijn lichaam en sta op. Nog voor de tandenborstel in mijn mond verdwijnt ben ik alweer blij rechtop te staan. Goed, prima, veel tijd vandaag dus. Mijn hersenen komen op gang bij het opvlammen van de aansteker. Ramen en deuren open, kom vooral binnen ochtendlucht.

De straat uitgestorven, gordijnen gesloten rondom mijn huis. Zo heb ik het graag: een gevoel eerder te bestaan dan de rest van de wereld. De wind die alleen voor mij waait, de stilte die mij toelaat. Als vanzelf lijken mijn bewegingen ook geruisloos, borden en kopjes fluisteren over het aanrecht, deuren sluipen in het slot, voeten versmelten met de vloer.

Ik maak ruimte tussen de stoel en de tafel, neem plaats. Wanneer ik opkijk zijn de overige plekken meteen bezet. Tijd voor discussie, ze praten allemaal door elkaar. Ik schep orde, richt mijn ogen op de luidste spreker. Vraag hem, vertel hem, deel hem mee en beslis, denk mee, vat samen en sluit af. Nog een week, dan zal het gebeuren. Snel wat praktische dingen op een rijtje, netjes ordenen.

Daar kijkt een ander me al smekend aan, ik voel met hem mee, baken af, maak helder en laat bestaan. Ik opper, laat ruimte, bied mijn schouder en probeer een voorzichtige glimlach. Het zal nog een tijdje zeer doen, maar het komt wel goed. Achter mij hoor ik opeens gekuch. Hij ook hier? Ik zucht, herhaal, zet strepen en tik mezelf op de vingers. Maan tot ontwaken, houd hem een spiegel voor, duw hem de kamer uit. Maak meteen een plan voor de dag, wat moet gedaan en wat kan wachten?

Rechts van mij zit zij te glimlachen. Ik vraag naar de droefheid in haar ogen, hoor aan, begrijp. Dan een twinkel, vooruitzicht, ik verheug mee, tel samen af. Nog een paar dagen, kwestie van geduld. In de hoek van de kamer nog een groepje mensen. Een vluchtige blik, wat woorden, een knik en weer verder. Wat behoeft nog aandacht? De zon komt boven de daken uit, tikt mij voorzichtig op een schouder. Terwijl ik koers zet richting douche hoor ik de eerste hond blaffen.

Ik kijk nog achterom naar de tafel, de zon begint terrein te winnen. Mijn stoel scheef, verder geen teken van leven daar. De douche nog koel, het water klettert hard langs de muur. Een auto rijdt langs, twee kinderstemmen in de verte, een dichtslaande deur. Terwijl ik mijn ogen sluit en me in vocht wentel ontwaakt de wereld. Binnen de vroege stilte vormt zich steevast mijn geestelijke spitsuur, maar dat maakt ruimte voor de komende dag. Ik draai de kraan dicht en kijk mezelf aan.
Goedemorgen Wenz.

26 Reacties

Cynthia

Goedemorgen Wenz..pfff..je hebt er druk mee, zo op de vroege morgen..hahaha..draai ik mij nog een uurtje om hoor..mij te druk zo voor de koffie.
(mooie beschrijving van het eerste uurtje van je dag..)

Geplaatst op 24 juli 2006 om 00:07

Wat een kortstondige bedrijvigheid daar aan tafel. Een mooie oplossing voor je vroege ontwaken.
Net als Cynthia ben ik blij dat ik (op werkdagen) nog even door kan slapen, al is het maar voor een half uurtje. En op vrije dagen is 9 uur een mooie tijd. Maar jij maakt daar geen onderscheid in?

Geplaatst op 24 juli 2006 om 01:00
P

goeiemorgen!

Geplaatst op 24 juli 2006 om 04:27

Helaas geen onderscheid nee… En met dit afgrijselijk zonovergoten weer al helemaal niet. :)
P, dat is pas vroeg!

Geplaatst op 24 juli 2006 om 07:16

heerlijk om met dit schrijven wakker te worden! ;-)

Geplaatst op 24 juli 2006 om 08:39

gezellig daar zo ‘s ochtends….maar niets voor mij. Ik ben geen ochtendmens en heb het het liefste rustig zodat ik even bij kan komen

Geplaatst op 24 juli 2006 om 11:09

Haha Gobboe, het is ook doodstil hier ‘s ochtends hoor… :) Alleen niet in mijn hoofd. :)

Geplaatst op 24 juli 2006 om 11:33
kronkel

Hoe is het uurtje voor het slapen gaan bij jou? Dat is bij mij het drukke uur heb ik het idee. Al doet de ochtend zijn best, juist in het weekend :(

Dank dat ik aan tafel mocht trouwens :-)

Heej, Thank You van Alanis op radio nu…

Geplaatst op 24 juli 2006 om 12:38

Fantastisch he? Heb ik ook. Voor dauw en dag opstaan, velen liggen nog te pitten. Ik niet. Als ik op dreef ben wil ik het liefst voor acht uur er al een dag op hebben zitten (figuurlijk bezien). Het liefst kom ik klaar met vijf uur. Maar ik heb meer nodig. Toch zeker 7 uur eigenlijk, maar het zijn er meestal 6.

Geplaatst op 24 juli 2006 om 12:41

Kronkel, voorheen was het inslaapuur spitsuur, maar tegenwoordig zet ik iedereen ‘s avonds in een Loungebar met sfeerverlichting en is het best te overzien. :) ‘s Ochtends mogen ze me overspoelen. ;) En natuurlijk, jouw plek aan tafel reserveer ik graag. :D

BB, eindelijk eens een medestander! Ik ben helemaal gelukkig als ik een ochtendmens tegenkom. :D

Geplaatst op 24 juli 2006 om 12:44

Af en toe overkomt het me, vroeg wakker. die stilte, altijd heerlijk. Maar zeker op warme zomerdagen.

Geplaatst op 24 juli 2006 om 14:06

ah nee… ik ben omgeven door vroeg-opsta-mensen…help….

Geplaatst op 24 juli 2006 om 15:40

Tot nu toe alleen BB en ik en sporadisch, per toeval lijkt het haast, Aargh. :) Dat valt toch nog wel mee Gob? :D

Geplaatst op 24 juli 2006 om 15:43

Bij mij is het wel ‘s avonds druk, en ik vind het jammer dan naar bed te ‘moeten’ als ik me nog zo vol energie voel. Aan de andere kant heb ik er geen enkele moeite mee vroeg op te staan als het wegens verplichtingen moet. Maar uit mezelf vroeg op, zeker als ik het die nacht weer laat heb gemaakt, nee, dat liever niet.

Geplaatst op 24 juli 2006 om 19:18

Tis een enorme concessie die je moet doen, maar op zondag kun je na zevenen ook nog wakker worden om tot de ontdekking te komen dat het op sterven na dood is. Althans, dat had ik hier toen ik zondagochtend naar me werk moest. Half 9 ‘s ochtends en geen hond op straat, in de bus slechts een handjevol bejaarden en negerTs richting de kerk.

Geplaatst op 24 juli 2006 om 19:39

Geplaatst door Wenz op 23 juli 2006 om 22:59.

Toch een beetje vreemd, maar wel lekker?

Geplaatst op 24 juli 2006 om 21:13

Erwin, daar hebben we laatst hier ook al eens een discussie over gehad. Ik typ het wanneer het verwerkt is in mijn hoofd, en dan plaats ik het. Dit staat dus los van de plaatsingstijd. Ik vertel namelijk over mijn ochtend, en dat doe je niet terwijl die bezig is, maar daarna. :) Benieuwd wie de volgende keer gaat zeuren. ;)

Geplaatst op 24 juli 2006 om 21:36

Dat begrijp ik wel, Wenz.

Ik schrijf ooit over dinsdagen en die plaats ik dan vele dinsdagen erna om het realisme erin te houden, maar dat zijn dan ook meestal columnachtige dingen.

Ik zal niet meer zeuren ;)

Geplaatst op 24 juli 2006 om 23:04
kronkel

goedemorgen !
ik ben vandaag een ochtendmenz. benieuwd hoe dat vanmiddag uitpakt…

Geplaatst op 25 juli 2006 om 07:21

Erwin: deal. ;)
Kronkel: heerlijk koel nog hè, zo vroeg? :D Succes de rest van de dag!

Geplaatst op 25 juli 2006 om 07:24
kronkel

idd koel…en rustig op de weg nog :-)

wat is dit nou, moet ik ineens een code tiepen om iets te plaatsen. vertrouw je mij niet meer? ;-)
ik ga aan de slag nu

Geplaatst op 25 juli 2006 om 07:32

Hahaha, ja dat heeft web-log verzonnen om spammers tegen te gaan… :D
Werk ze!

Geplaatst op 25 juli 2006 om 07:34

ben ‘s ochtends niet eens in staat mijn eigen gedachten te volgen, laat staan die van een ander. hoe kun je zo vroeg op de morgen al een schouder bieden?

Geplaatst op 25 juli 2006 om 11:28

Hoe ik dat kan? Het gebeurt allemaal in mijn hoofd meiske. ;)

Geplaatst op 25 juli 2006 om 19:31
kronkel

Zo, ik heb er al een hele dag opzitten voor mijn gevoel. Om 4:00 uur wakker, proberen opnieuw in slaap te vallen…tevergeefs. Dan maar vroeg op de fiets naar het werk denk ik rond 5:15, ik sta op. Het zal rond 5:50 zijn als ik op de fiets zit en met 18 km voor de boeg bedenk ik me dat ik vast één van de eersten ben. Onderweg blijkt het vocht in de bidon toch niet zo lekker, schouderband van tas begint pijn te doen en de gedachten schieten op en neer.
6:45, ik stap bedrijfspand in, bewaker kijkt me vriendelijk aan en ik ga richting pc. Na het wegzetten van de tas en afdoen van broekklemmetjes, stap ik weer naar buiten. Ik maak me op voor een wandeling van een kleine kilometer richting de auto die ik gisteren zo vakkundig in de berm achter gelaten heb, op aandringen van de man van de wegenwacht. Proestend en schokkend rij ik in versnelling 2 weer terug naar het werk om daar de auto op het meest afgelegen en verlaten parkeerplekje achteruit (;-)) in te parkeren. Daar wacht hij nu op de beslissing wanneer ik hem definitief richting de sloop zal loodsen. Mijn enige geluk deze week lijkt dan ook dat de autosloperij letterlijk om de hoek zit.

Geplaatst op 27 juli 2006 om 07:23

Ok, jij was ECHT vroeg vandaag. Pff. Voor de meelezer: kronkel stond gisteren met zijn vijf weken geleden aangeschafte autootje stil langs de weg. Het arme ding blijkt nu al total-loss te zijn… :(
Hier werd nog geopperd dat het wellicht netjes is wanneer je collega (waarvan je de auto overgekocht hebt) de auto naar een garage brengt en laat kijken of die cilinder binnen 5 weken kapot kan gaan, of dat dit al langer gespeeld moet hebben. In dat laatste geval is het logisch dat jij zelfs ál je geld terug krijgt, aangezien het jouw schuld niet is dan.
Maar vergeet je niet nog wel een beetje te slapen kronkel? Het is nu niet direct je topweek te noemen, maar zoek je wel een beetje de rust in je hoofd op? :) Succes!

Geplaatst op 27 juli 2006 om 08:00