*Gekmakend

Afgelopen zondag was een van die dagen waarop mijn inschattingsvermogen het af liet weten. Maar daar kwam ik uiteraard te laat pas achter; een inschattingsfout vrees ik.

Wachtend op vervoer stond ik tegen het bushokje geleund een sigaret te roken. Het was rustig rondom mij, op een enkele weekendreiziger na was er weinig leven te bekennen. Ik vermaakte me met het observeren van die paar mensen, allemaal zoekend naar het systeem achter de busritten. Op grote plastic kaarten stonden honderden getallen: buslijnen, bustijden, zones en codes, geordend in monotone rijtjes. Aangezien het zondag was, moest je even zoeken naar de aangepaste tijden en ritten. Wijsvingers aaiden de rijtjes met cijfers, iedereen maakte dezelfde fout: naar je eigen buslijnnummer zoeken, terwijl er een apart vak voor de zondagen was ingeruimd waarin al die lijnen een ander nummer hadden.

Door hun hand te bekijken kon ik hun gedachtegang volgen. Daar kwam de volgende spoorzoeker al: een ietwat gezette jongeman, onopvallend gekleed, maar de blik strak op de kaarten gericht terwijl hij mij passeerde. Ook zijn wijsvinger ging aan de slag. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat hij wel erg lang bleef hangen in die pose, waardoor ik impulsief dacht even te kunnen helpen. Ik stapte al op hem af toen me opviel dat hij met zijn wijsvinger alle teksten over werkzaamheden en dergelijke naliep, ritmisch prikkend. Ondertussen prevelde hij de woorden onder zijn vinger mee, zijn knie schoksgewijs optrekkend, steeds opgefokter. Ik realiseerde me dat deze man waarschijnlijk niet helemaal in het hier en nu stond.

Ik overwoog even hem niet uit zijn patroon te halen, maar aangezien ik al bijna naast hem stond en hij mij al opgemerkt had leek me dit onmogelijk. Ik keek van zijn wijsvinger naar zijn gezicht en vroeg hem of hij het kon vinden. “door- de- herinnn- herinnn- herinrichtingvande- bin-nen-stad.” Hij sprak hakkelend en monotoon, en keek me strak aan toen hij stilviel. Ik zei dat op zondag de bussen anders reden, en wees hem aan waar hij zijn lijn moest zoeken. Hij priemde zijn vinger tegen het plastic, tikte snel achter elkaar op de kaart en zei, nu met het nodige volume, dat hij de bus- de busss- moest hebbennnn. Ik vroeg hem waar hij naartoe moest, welke lijn hij normaal nam.

Uit het niets explodeerde hij, vloekend en scheldend, op de kaarten wijzend en mij kwaad aankijkend liep hij weg. Hij bleef schreeuwen, tussen de scheldwoorden door herhaalde hij dat hij altijd de bus nam, dat hij wist hoe dat moest, dat de buschauffeur gewoon een sukkelbussss- sukkelbussssschauffeur was. Ik keek hem na en hoopte dat hij verderop toch nog aan iemand zou vragen welke lijn hij moest hebben, maar vreesde dat hij zijn bestemming vandaag niet zou gaan bereiken. Enigszins schuldig kijkend nam ik nog een laatste trek van mijn sigaret, alvorens in mijn zojuist gearriveerde bus te stappen.

Aan de raamkant zittend las ik een hoofdstuk in mijn boek. Halte na halte stapten er wat mensen in, bijna niemand stapte uit. Af en toe keek ik op, zag hoe kaartjes gestempeld, strookjes geprint, abonnementen getoond en knikken gegeven werden. Een man stond op en liep, terwijl de bus nog reed, alvast naar de deur toe. Ik nam aan dat hij bij de volgende halte uit wilde stappen. Na een halve minuut voor de deur te hebben gestaan keek de man om zich heen. Een schril geluid klonk vanuit zijn keel en ongecontroleerd begon hij zijn lichaam te kronkelen, resulterend in een soort van discodans. Het leek alsof de spanning hem opeens teveel geworden was. Verbaasd keken mensen om, wat hem boos leek te maken. Hij schreeuwde “Jaaaaha!” terwijl hij naar een stoel naast de deur liep en daar ging zitten. De stilte die daarop volgde was een ongemakkelijke.

De bus stopte bij de volgende halte. Er stapten twee mensen in, maar de discoman maakte geen aanstalten uit te stappen. Verdwaasd vroeg ik me af waarom ik niets vreemds in zijn ogen had gezien toen hij de deur naderde. Normaal gesproken kun je op afstand al inschatten wie gedeeltelijk in zijn eigen wereld zit, en wie stevig in de realiteit staat. Maar ditmaal zat ik er binnen een kwartier tweemaal naast. Ik liet mijn boek in mijn tas glijden en drukte op de knop. Even later stapte ik uit en liep achter de bus langs de weg over. Aan de overkant aangekomen hield ik even stil om mijn fles drinken uit mijn tas te halen, en nog snel een sigaret te roken alvorens ik zou aanbellen aan het eind van de straat.

Een paar meter van mij vandaan kwam een vrouwtje aanlopen. Een oude kruk in haar hand gebruikte ze als wandelstok. Ze passeerde mij terwijl ik de sigaret opstak. In het voorbijgaan siste ze me toe dat het niet gewoon was hier rond te hangen, en dat ze de politie zou bellen als ik hier bleef staan. Terwijl mijn aansteker een vlammetje produceerde verslikte ik mij bijna. Wát had die vrouw zojuist gezegd? Ik keek haar ongelovig na, maar ze keek niet meer op of om. Ik draaide de dop op mijn fles en stopte mijn aansteker weg. Terwijl ik me weer keerde om door te lopen schoot ik in de lach: wat was dit voor een dag? Ik bekeek mezelf via de weerspiegeling in het raam naast mij, om te bepalen of er iets vreemds te zien was. Niets bijzonders, en toch bleek ik niet in staat de juiste signalen af te geven of op te pikken vandaag.

Het was half één in de middag, en ik concludeerde dat dit een lange dag kon worden. Me voornemend om niet van de wijs te raken door verdere vreemde voorvallen wandelde ik verder. Ik passeerde het volgende huis toen een hond van onherkenbaar ras wild begon te blaffen en te springen. Terwijl zijn poten afdrukken achterlieten op de ruit en zijn speeksel door de lucht spetterde, zuchtte ik diep en realiseerde me dat ik blij zou zijn wanneer het morgen was. Heel blij.

14 Reacties

*Komt binnen om Wenz door de dag heen te helpen. Hij neemt Wenz mee het zonnetje in om lekker in de zon te gaan zweten en te ontspannen. Hij stinkt behoorlijk, deze stinkkaas. Hij zegt ‘gekken komen in alle soorten en maten beste Wenz. Ligt er in de buurt van jouw woonplaats niet een gekkenhuis…nee wacht dat was verderop toch…thuisstad van de Rommedoe?*

Geplaatst op 13 juli 2006 om 11:19

Haha, toch ook wel leuk; zo’n dag dat alles anders is dan het lijkt. Gelukkig smaakten je sigaretten als vanouds en heb je er een mooi verhaal aan over gehouden.
Wel de sigaret weggegooid voor je in de bus stapte?
Als het vrouwtje aan komt lopen, kun je dan niet beter ‘de’ sigaret roken ipv ‘een’ ? Je hebt immers net daarvoor al die sigaret benoemd (nog snel eentje roken voor je aanbelt).

Geplaatst op 13 juli 2006 om 11:35
Cynthia

Het zou mij niks verbazen als het al de tweede sigaret zou zijn na het uitstappen, Epy hahahha desnoods nog een blokje om voor het aankomen bij het huis aan het einde van de straat…
Was het niet de avond voor volle maan? Doen mensen vaker vreemd..

Mooi verhaal weer, Wenz..de wereld om je heen raar en jij de enige normale ..óf..

Geplaatst op 13 juli 2006 om 13:54

Eep, dank voor de nalezing. Ik had hem gepost terwijl ik eigenlijk al naar mijn werk moest lopen, niet goed, wel gedaan. :D Heb er zelf nog een paar blunders van fouten uit kunnen halen (woord vergeten, werkwoord verkeerd vervoegd) en met jouw tips erbij is het nu zowaar een kloppend verhaal. :D

Gobboe, jij weet waar ik woon maar niet de hele wereld hoeft dat te weten, ok? :) En… GA WEG VIEZE STINKENDE KAAS! :P

Cynthia: Ik was vooral vreemd denk ik, die mensen zullen vast heel voorspelbaar geweest zijn maar ik zag het niet, zondag. :)

Geplaatst op 13 juli 2006 om 20:40

Soms ben je gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. En zondag was blijkbaar zo’n dag. :)

Geplaatst op 13 juli 2006 om 23:18

Dus die blunders heb ik gemist? Schande.
Even goedemorgen zeggen. Goedemorgen. ;)

Geplaatst op 14 juli 2006 om 07:32

Grinnik. :D Heb een fijn weekend!

Geplaatst op 14 juli 2006 om 07:33

Ghahahaha, okaaaay dan, wat een dagje. Denk dat het misschien toch meer aan de mensen en het weer lag, de hitte maakt ze kalm, houdt ze int gareel, mer ALS er dan iets is, dan ontploffen ze meteen weer naar hun ware aard, voor ons ogenschijnlijk uit het niets omslaand (:

Geplaatst op 14 juli 2006 om 08:13

Goed punt ja. :D Allemaal mensen die op scherp staan, klaar om te exploderen bij het minste. :) Zal ik zelf dan ook maar exploderen? :P

Geplaatst op 14 juli 2006 om 09:27
search

Wenz; draai er maar niet langer om heen, jij woont gewoon een gekkenterrein…en in een flits herkende je de gekken om je heen. Want normaliter ben je er zelf 1 van en herken je ze niet, dan is het maar goed dat het weer morgen is, ben je weer gek?

Geplaatst op 14 juli 2006 om 11:32

Ik hoorde dat een zekere Wenz zich hier ophoudt? Die van het AKF, anti kaas front?

Geplaatst op 14 juli 2006 om 13:03

Ow Search, ik ben ervan overtuigd dichter bij de gemiddelde “gek” te staan dan bij de doorsnee “normale” mens. :)
Gobboe: Vanaf nu ga ik het woord ‘kaas’ vervangen voor -piep-! De wereld is al vol kaas, laat mijn log alsjeblieft kaasvrij! Ik smeek je! ;)

Geplaatst op 14 juli 2006 om 21:45

Voel je je inmiddels al weer wat meer congruent met de wereld?

Geplaatst op 14 juli 2006 om 22:10

Bij vlagen Yo. ;)

Geplaatst op 14 juli 2006 om 22:30