*Gezichtsbedrog

Achut wat lief. Doodnormaal ook, twee slapende poezen. Toch?

Zoals u weet heb ik recentelijk een tweede kat in mijn schoot geworpen gekregen. En zoals u wellicht ook nog wel weet, ging dat niet echt van een leien dakje. Nu is het in de loop der weken wel een stuk verbeterd, maar vriendinnen kun je ze nog lang niet noemen.

Durft Mirra eens naar buiten door het kattenluik, staat Kaia meteen op wacht om heel lieflijk, wanneer Mirra weer naar binnen wil, met alle kracht die ze in haar voorpoten kan vinden dat luik stevig op haar neus te timmeren ter verhindering van binnenkomst van Het Zwarte Monster. En stuitert Kaia vrolijk door het huis omdat ze nog wat kleutertrekjes heeft, dan schroomt Mirra niet een flinke klap op Kaia’s rug te plaatsen om even duidelijk te maken dat al dat geren en gespring volkómen onzin is, in haar ogen.

Als we nu bovenstaande (snel in het halfdonker met mijn telefoon genomen) foto bekijken, dan zien we dat er een zwart bolletje kat op de krabpaal links ligt, en een gekleurd hoopje kat in de hangmat ernaast. Wie nu weet dat beide poezen er niet over peinzen te ontspannen als de ander in de buurt is, zal toch op z’n minst een wenkbrauw optrekken bij het aanschouwen van dit tafereel.

Ik zal u helpen: de deur van de woonkamer was gisteren uren dicht wegens trapverf afbijten met chemische troep. Iets waar de katten niet doorheen mogen banjeren, dat begrijpt u wel. Dus moest Kaia, die normaal altijd boven gaat slapen, toch uiteindelijk accepteren dat ze in de woonkamer moest blijven.

En nu komt de magic: Kaia herkent Mirra niet, nooit, never ever not, als ze haar ogen niet ziet. Mirra kan op mijn schoot liggen, en Kaia komt vrolijk aangedarteld en staat tien centimeter van de slapende berg vandaan mijn schouder kopjes te geven. Ze ziet het niet. Zelfs als Mirra beweegt: ze ziet het niet. Pas wanneer hun blikken kruisen gaan de haren recht overeind staan.

En zo kon het dus gebeuren dat ik een foto kon maken van twee dicht bij elkaar slapende poezen. Omdat de oude dame opgerold lag, zag de jonge dame in geen velden of wegen Het Zwarte Monster. En nu heb ik dus een foto waarop het lijkt alsof mijn twee poezen prima met elkaar overweg kunnen. Ha!

10 Reacties

Wonderlijk. Hoe gaaf zou het niet zijn om totaal onzichtbaar te zijn in het dagelijks leven, tot je dan ineens PATS BOEM KNAL KNETTER iemand in de ogen kijkt. Lijkt me leuk om minstens een paar uur uit te proberen.

Geplaatst op 24 februari 2011 om 11:14

Jelle en Gino kunnen over het algemeen goed met elkaar opschieten, maar als Jelle op mijn schoot springt, terwijl Gino naast mij op de bank ligt, wil Gino Jelle liefst verjagen. Gino, onze Italiaan, is een echte aandachtvrager.

Geplaatst op 24 februari 2011 om 11:25

Wat grappig!

Geplaatst op 24 februari 2011 om 12:22

Vreemd, of hoort dit gewoon bij het theater dat katten nu eenmaal graag opvoeren? Dames zijn geloof ik ook nogal anders dan katers. Die twee hier jagen elkaar overdag regelmatig de gordijnen in maar als er geslapen moet worden liggen ze altijd samen op het kleinste bankje.
Maar jij hebt in ieder geval je foto. En als er meer van zulke momentjes volgen zullen ze misschien toch ooit ontdekken dat de wereld niet vergaat als de ander in de buurt ligt.

Geplaatst op 24 februari 2011 om 12:54

Ik dacht eerst: ruiken die elkaar niet dan? Maar het hele huis en ikzelf ruiken natuurlijk constant naar vreemde kat, dus dat is ook niet echt een aanwijzing.

Aargh, ik denk dat ze het écht niet ziet, want ze is volkomen relaxed als ze niks doorheeft en schrikt zich het leplazerus zodra ze haar ogen ziet. Instant oorlog. Maar dat jouw duo overdag elkaar niet kan luchten en ‘s nachts samen slaapt, dat is wel bijzonder! (Hier slaapt de nieuwe beneden in de woonkamer en de ander al jaren in mijn knieholte op het bed.)

Ja Ton, zo jaloers hè! Dat hebben die twee hier ook, is een hele opgave om de aandacht eerlijk te verdelen. :P

Carol, ja dat zou wel machtig zijn! Hahaha. Kun je leuke dingen uithalen. :D

Geplaatst op 24 februari 2011 om 13:34

Ik had je geloofd, als je je niet had opgeworpen tot verkondiger van de harde werkelijkheid.
Dit doet me denken aan de kattenspellen die Terry Pratchett beschreef (spellen die katten zelf spelen). Eén daarvan was ‘cat chess’. Doel van het spel was zich als kat dusdanig te positioneren in een bepaald gebied (kamer, tuin, buurt) zodat je zélf zoveel mogelijk andere katten ziet, maar zij jou niet.

Geplaatst op 24 februari 2011 om 21:58

Wel een bijzonder fenomeen inderdaad. Gespecialiseerd in een vreemde vorm van struisvogelpolitiek?

Hier wil het net niet vlotten tussen poes en hond. Hond is te speels en blijft er nog vaak vrolijk op af stormen, poes vindt dat uiteraard niks en dus komen ze wel bij elkaar in de buurt, maar slapen vrij zelden in dezelfde kamer. Helaas, ik hoop toch dat dat nog wel veranderd.

Geplaatst op 26 februari 2011 om 02:00

Bijzonder. Honden *ruiken* elkaar al van kilometers afstand. Geef beide kattepoezen een charmant blinddoekje en alle vijandigheden zijn opgelost :0}.

Geplaatst op 26 februari 2011 om 03:26

Een mooi plaatje, om, als het -weer- even tegen zit tussen de dames, heerlijk even bij te kunnen tanken ;-) (En te kunnen zien dat HET op enige manier mogelijk is…)

Geplaatst op 28 februari 2011 om 20:26

Haha hilarisch, toch die blinddoekjes of een zonnebril voor Mirra overwegen?

Geplaatst op 7 maart 2011 om 15:10