*Zweefmomenten van een dame in spe

Het mooie aan meisjes die net twaalf jaar zijn geworden, is dat ze zweven tussen de kinderwereld en die andere planeet, die wij zo nu en dan zouden willen kunnen ontvluchten.

Kleine Zij (die inclusief kwam, en hier parttime leeft en die ik nu toch al zo’n vier keer heb zien verjaren) bezorgt mij de laatste tijd veel onderdrukte glimlachen. Samen met haar lijf groeit ook haar humor, haar inzicht, haar redeneringsvermogen. En hoe krom dat laatste ook zo nu en dan mag zijn, het ontwikkelt wel, en dat is mooi om mee te maken.

Maar mijn favoriete momenten zijn de zweefmomenten: de momenten waarop ze in de volwassenwereld staat, maar kijkt met kinderogen. Zo ligt hier de hele dvd-reeks van de comedy Will & Grace in de kast. Zij heeft hem laatst ontdekt. De hele dag door quote ze teksten uit de afleveringen, doet typetjes na en vindt het allemaal even prachtig. De Lama’s, dat vond ze ook uitermate lollig. En vanmiddag zaten we Try before you die te kijken.

Allemaal series waar op een onbewaakt ogenblik zomaar een borst of een dubbelzinnige opmerking voorbij kan komen natuurlijk, maar ze heeft al uitgebreid voorlichting gehad en de nodige boeken bij het nachtlampje doorgespit, dus ze begrijpt meer dan haar papa zich waarschijnlijk wenst te realiseren.

Maar dus. Die zweefmomenten. Dat we in de auto zitten, en zij opeens vanaf de achterbank iets te melden heeft, met een giebel in haar stem. ‘Hee Wenz, ik vind dat hek waar we net langsreden eigenlijk wel een beetje eh.. onbeschoft, zeg maar.’ Ik vraag haar natuurlijk waarom. ‘Nou, daar bovenop die poort zitten twee bogen, zo’n soort cirkels, en daar bovenuit steekt dan zo’n staaf!’ Ik verslik me bijna in mijn dropje, zie de grote ogen van Lief naast mij. Zou ze dat werkelijk al…? Ik besluit op veilig te spelen. ‘Dat is niet zo netjes hè?’ Ze giebelt wat en roept dan: ‘Nee inderdaad! Het lijkt net alsof iemand z’n middelvinger opsteekt!’

Zo zagen we dus vanmiddag Try before you die. Op uitzendinggemist.nl natuurlijk. Samen achter de computer. En daar ging een van de dames een afgietsel van zichzelf laten maken om tot beruchte ‘Realdoll’ omgezet te worden. U weet wel, die levensechte sekspoppen van duizenden euro’s. Het werd nog redelijk kuis in beeld gebracht, alleen de pop zelf werd uitgebreid betast en bekeken. De dame die model stond kreeg de pop uiteindelijk thuisbezorgd, alwaar ze die levenloze versie van zichzelf kon bekijken. En haar rubberen evenbeeld maar een beetje eng vond, en ongemakkelijk, maar toch ook wel intrigerend.

Wat later stonden we buiten op de tram te wachten. Kleine Zij leek in diepe overpeinzing. Ze hing tegen me aan en staarde voor zich uit. Toen ze haar gedachten op een rijtje had, begon ze te praten. ‘Weet je wat zij eigenlijk met die pop moet doen? Ze moet haar aankleden, met haar eigen kleren, die ze altijd draagt. En dan op de bank voor de tv zetten. En dan zelf weggaan. En dan komt haar lief binnen, en die zegt dan ‘Hallo’ en dan schrikt hij en dan loopt hij naar die pop en dan voelt hij eraan. En dan zegt hij: ‘Ze is nét pas dood!’ want als mensen doodgaan worden ze koud, en die pop is ook koud. Hahahahaa!’

Los van de ietwat morbide humor die ze daar etaleerde en waar ik vast deels schuldig aan ben, vind ik het heerlijk te merken dat twaalfjarige dames keer op keer gewoon simpelweg de zaken die ze nog niet begrijpen, of waar ze gewoonweg nog totaal niet mee bezig zijn, eruit filteren voor zichzelf. Bestaat gewoon niet, klaar. Bij de seksuele toespelingen die ze in Will & Grace maken, merk ik het ook. Wanneer iemand zijn billen-in-jeans laat bevoelen, schatert ze het uit. Wordt er vervolgens een opmerking over een trio gemaakt, of een dubbelzinnig gebaar, dan gaat dat gewoon volkomen langs haar heen.

En dat is geruststellend. Ze mag best grotemensenseries kijken (binnen de perken) – op haar schoolplein worden vaak nog wel straffere dingen besproken* – maar meer dan haar brein aankan, zal ze niet absorberen. En ondertussen grijns ik me een ongeluk om haar onverwachte onschuldigheid. En zet ze mij meteen ook aan het denken over hoe geconditioneerd wij volwassenen zijn, wat seks betreft. Je wordt ermee doodgegooid, zeker, maar we zien het ook zelf, daar waar twaalfjarige deernes volkomen onschuldige dingen zien.

*Of zelfs gewoon tijdens de lessen, zoals ik vandaag vernam. ‘Elio di Rupo is homo.’ zei ze stellig tijdens de lunch. ‘Hoe kom je daarbij?’ vroeg ik haar. ‘Dat zegt onze leraar Latijn. Die weet dat.’ Dus. Dat u het even weet, wat er zoal tijdens Latijn besproken wordt tegenwoordig.

13 Reacties

Klinkt allemaal heel gezond. :) Ik denk dat het pas verontrustend wordt als ze 30 is en in een formele situatie opeens “Kijk! Een gezichtje!” roept vanwege een koffievlek in de vorm van een gezicht, zoals ik pas deed. :P

Geplaatst op 16 februari 2011 om 22:52
yellow

will & grace zijn op sommige dagen geweldig om te zien. Puberaal volwassen en soms zo herkenbaar kind. stiekem is niemand boven de 21 echt alleen maar volwassen. Dat is mijn bescheiden voor zichzelf sprekende mening. :)

Geplaatst op 16 februari 2011 om 23:00

“Het mooie aan meisjes die net twaalf jaar zijn geworden, is dat ze zweven tussen de kinderwereld en die andere planeet, die wij zo nu en dan zouden willen kunnen ontvluchten.”
Het magisch denken..
Het denken dat je na je 14de kwijt raakt omdat dan hormonen gebinnen te spelen.
Het magisch denken blijft.
Ga niet in de uiterlijkheden zitten.
En voor je het weet heb je weer dat kindse zijn: ZIJN.

Geplaatst op 16 februari 2011 om 23:08

Meisjes van 12 ruiken zoet.

Geplaatst op 16 februari 2011 om 23:15

Haha Corianne! Jij bent vast heel goed in Rorschach-testen gok ik zo. ;) Hihi. Gezichtjes in koffievlekken zijn onverwachte glimlachen in je dag, zeker blijven opmerken dus, wat mij betreft. :)

Yellow, nee, en dat is maar goed ook. :) De wereld zou kleurloos zijn dan…

Precies wat je zegt, sTiRf.

Geplaatst op 16 februari 2011 om 23:30

ah ja, heerlijke periode, dat hij nog maar even mag duren!

Geplaatst op 17 februari 2011 om 08:50

Ja, een mooie periode is dat. Wij gaven ook op tijd voorlichting, maar hoe veel er toen van aangekomen is, precies om wat je beschrijft, blijft onduidelijk. Ze is nu zeventien met vriendje en het is duidelijk dat ze van ons niets meer hoeft te weten. Ook wel weer een beetje jammer.

Geplaatst op 17 februari 2011 om 14:45

Op die leeftijd waarschijnlijk nog wel in voor een Vikorn met Duo Penotti ;-)

Geplaatst op 17 februari 2011 om 16:34

Tijdens het schrijven van mijn roman kwam ik erachter hoe magisch het getal twaalf is. Twaalf appostelen, twaalf sterrenbeelden, maar inderdaad ook de leeftijd die net tussen alles inhangt. De magie. Zweven. In de hemel zijn. Sterrenhemel. Je eigen ster zijn.

Geplaatst op 17 februari 2011 om 20:37

Het is vooral mooi dat ze het màg en kàn: zweven…

Geplaatst op 18 februari 2011 om 22:19

*Schaterlach*

Geplaatst op 20 februari 2011 om 02:40

Dat is het heerlijke: zo veel zorgen hoef je je niet (nooit) te maken. Meisjes van twaalf zweven op hun eigen manier wel door de dingen heen. Prachtig.

Geplaatst op 20 februari 2011 om 12:48

In het latijn zijn we toch allemaal Homo? Oke, sapiens, maar dat kan er tijdens een klein zweefseltje vanaf gevallen zijn.
Ehm.. Elio di Rupo??

Geplaatst op 21 februari 2011 om 13:42