*Aartsvriendinnen

Als blikken konden doden, zou Karin een spoor van lijken nalaten. Ze zit in de woonkamer, met een ijzige fixatie naar Mirjam te staren. Mirjam op haar beurt lijkt zich niks aan te trekken van het gedrag van Karin, en eet met smaak verder. Terwijl ik nog een laatste hap van mijn boterham neem, bekijk ik het tweetal.

‘Jij nog iets, Karin?’ Het heeft weinig zin, ze lijkt me niet eens op te merken. Mirjam is ondertussen klaar met haar lunch en rekt zich ongegeneerd uit. Ik glimlach naar haar en sta op om de tafel af te ruimen. Nog geen drie stappen de keuken in hoor ik Mirjam ‘Doe toch eens normaal!’ roepen. Ik draai me verschrikt om en zie dat Karin in de deuropening heeft postgevat. Ze blokkeert Mirjam de weg naar de keuken en geeft haar een gemene schop. ‘Oprotten, kreng!’ sist Karin. Ongelovig kijk ik van de een naar de ander.

‘Uhm, Karin?’ probeer ik. ‘Ze mag toch wel hierheen komen? Wat is er nu aan de hand?’ Mirjam trekt haar wenkbrauw op naar mij, zij lijkt er ook weinig van te begrijpen. ‘Wat moet zíj hier?! Waarom moet zij opeens overal bij zijn? Wat is er mis met mij, ben ik niet interessant genoeg voor je ofzo?!’ Mijn mond valt open. ‘Dat kun je niet menen hè, Karin? Je weet toch…’ Nog voor ik mijn zin kan afmaken vliegt Karin op Mirjam af.

Ze slaat haar vol in het gezicht. Haalt meteen nogmaals uit en klauwt haar nagels in de wang van Mirjam. ‘Hey! Kappen! Doe normaal zeg!’ Ik ren naar de deuropening maar Karin stuift de trap al op. ‘Mirjam, het sp…’ Maar nu kookt Mirjam ook van woede. Ze zet een sprint in en haalt Karin bovenaan de trap in. Ze trekt haar hardhandig aan haar haren en sist dat ze niet goed bij haar hoofd is. Terwijl ik de trap op ren, schreeuw ik dat ze moeten afkoelen.

Mirjam zit op de bovenste trede, een pluk haar in de handen, en kijkt me uitdagend aan. Ik zie Karin nog net wegsluipen, het kantoor in. ‘Zijn jullie wel goed bij jullie hoofd?!’ roep ik geschrokken. ‘Kan iemand me uitleggen wat er hier aan de hand is misschien?’ Karin is op het bureau gaan zitten en steekt haar hoofd om de hoek.

‘Uhm, je wéét toch dat we aan elkaar moeten wennen?’ zegt ze met een vals lachje. Mirjam draait haar hoofd en valt Karin bij: ‘Ja, kom zeg, stel je niet zo aan, dat hoort er toch allemaal bij?’ Ik kijk met grote ogen van de één naar de ander. ‘En trouwens,’ zegt Karin, ‘Ik ben Kaia, niet Karin. En dat is Mirra, niet Mirjam.’ ‘Ja,’ beaamt de ander, ‘en we zijn nu eenmaal twee poezen in één huis, en dus zullen we blijven bitchen tot we een goede rolverdeling hebben gevonden. Dus ga maar gewoon achter je computer zitten en laat ons het maar uitvechten, ok?’

Ik druip af, met de figuurlijke staart tussen de benen, en laat de twee haarballen met daadwerkelijke staarten boven achter. Het went nog niet echt, twee poezen in huis. Maar ze lijken er zelf op een of andere lugubere manier toch een vorm van plezier uit te putten.

17 Reacties

diepe buiging..!

Geplaatst op 19 januari 2011 om 11:32

Je beschrijft op een mooie (mooiere, mooiste) manier waarom ik poezen niet begrijp.

Geplaatst op 19 januari 2011 om 15:08
Frankie P

Volkomen logisch. Als moeder natuur je heeft uitgerust met goeie wapens, dan wil je ze af en toe best graag testen, als er tenminste aanleiding is. Desnoods maak je aanleiding. Je gaat in elk geval niet de principiele pacifist uithangen. Zo hypocriet ben je ook weer niet.

Geplaatst op 19 januari 2011 om 15:21

Leuk stel! ;-)

Geplaatst op 19 januari 2011 om 17:15

Hehehe, en ze zien er toch zo lief uit…

Geplaatst op 19 januari 2011 om 22:55

Volgens mij zin er zat vrouwen die het stiekem ook best zo zouden willen uitvechten. Een rolverdeling vast zouden willen stellen. Maar ja, bij mensen is het niet zo maatschappelijk verantwoord ;)

Geplaatst op 20 januari 2011 om 02:57

Zat ik toch weer op het verkeerde been. Of eigenlijk: op geen been, wachtend op welk been Wenz me aan het eind van het verhaal zou doen belanden.

Ach, die poezen, die moeten gewoon steeds onderling plaatsbepalen. Hoort er allemaal bij. In het wild zouden ze allang allebei hun eigen gang zijn gegaan, maar in zo’n georganiseerde setting als een huishouden moet de pikorde regelmatig uitgewerkt worden.

Geplaatst op 20 januari 2011 om 09:20

Stelletje meidenvenijnige kattekoppen.

(Op mijn beurt denk ik dan weer dagelijks gesis, geblaas en gemiauw in de klas te horen. Dikke staarten erbij…gek, hè?)

Geplaatst op 20 januari 2011 om 21:37

Katten……….

Geplaatst op 21 januari 2011 om 03:03

Ja, precies Wolf, katten! Geen mensen.
Voor je het weet trekt Wenz ze nog sokjes en mutsjes aan.
*schudt het hoofd*

Geplaatst op 21 januari 2011 om 10:26

Hahahaha ja: katten. Zucht. Truttebellen. :)

Enne Carol, als kind hadden wij een langharige pers die we Rambo genoemd hadden (don’t ask) en mijn broer en ik kleedden die arme kat soms aan met de kleren van mijn broers teddybeer. Was dezelfde maat. Liet hij nog toe ook, eventjes. :P Maar nee, tegenwoordig laat ik ze gewoon kat zijn hoor. Alleen in logjes soms even niet. ;)

Geplaatst op 21 januari 2011 om 10:54

Ik plaag ook maar he :)
Het geeft maar aan hoe goed het geschreven is, de menselijke karakters die pas later niet van mensen af blijken te komen.

Geplaatst op 22 januari 2011 om 11:32

Rambo een harig poesie?
:D
Weer wat nieuws.

Geplaatst op 22 januari 2011 om 11:43

Hahaha jaahaa, jij maar denken dat Rambo een stoere vent met een half verlamd gezicht was zeker? Nee hoor: een grijze langharige pers, dat issie! Nu ja, hij had wel Rambo-trekjes: hij kon vanaf de vensterbank recht omhoog springen en een vlieg uit de lucht plukken. Dussss. Precies zoals in de film. Ahum. :S :D

Geplaatst op 22 januari 2011 om 12:00

En dan miauwde hij ook iets als “They made first blood…”?

Geplaatst op 23 januari 2011 om 20:36

hahahaha! dat komt goed hoor tussen die twee;-)

Geplaatst op 24 januari 2011 om 16:02

Mooiste Rambo-uitspraak (ik geloof uit nr. III) vond plaats in een helikopter waarvan net de motor was uitgevallen en die zich vervolgens onderwierp aan de wetten van de zwaartekracht: “We’re falling!”

En wat zouden poezen saaie dieren zijn als ze zich zouden beschaven. Laat ze maar lekker katten.

Geplaatst op 8 februari 2011 om 21:40