*Koken van woede en ongeloof – voor gevorderden

Begeef je opgewekt naar een willekeurige Blokker, bijvoorbeeld die op de Meir in Antwerpen. Stap binnen, zoek even rond tot je je felbegeerde rol vuilniszakken gevonden hebt. Loop met je vuilniszakken naar de kassa. Terwijl je de klant voor je rustig laat afrekenen, kijk je alvast in je portemonnee. Je ziet dat je wat briefjes van twintig heb, eentje van tien, en een paar vijf eurocentjes. Je pakt het briefje van tien en legt je vuilniszakken op de toonbank, vergezeld van een vriendelijk gesproken ‘goedemiddag’. De dame van middelbare leeftijd achter de kassa scant je aankoop en zegt: ‘Twee euro’. Geef haar je briefje van tien.

Zie hoe over haar gezicht een donderwolk trekt. ‘Niet kleiner?’ perst ze eruit. Antwoord van nee, en van helaas. Kijk verbaasd toe hoe de dame op de knop van de kassa ramt, er wisselgeld uithaalt, het letterlijk over de toonbank richting jou schuift en al ‘Volgende!’ bast. Trek je wenkbrauw eens op en raap je kleingeld bij elkaar. Zie hoe de stomme trut kassa-dame de gescande artikelen van de klant na jou woest tegen jouw onschuldige zak vuilniszakken ramt, teneinde je nog een figuurlijke trap na te kunnen geven, jij addergebroed zonder gepast geld.

Laat je niet uit het veld slaan, bedenk dat ze vast haar dag niet heeft en herinner je dat je de laatste keer in deze specifieke Blokker al verbaasd had gestaan van de jonge meid die honderduit tegen een bezoekende vriend kletste en jouw spullen afrekende zonder één enkel woord naar jou gericht te hebben. Concludeer dat klantvriendelijkheid in deze vestiging hoogstwaarschijnlijk niet bovenaan de prioriteitenlijst staat.

Shop vrolijk verder op de Meir. Ga winkel in, ga winkel uit, totdat je maag zo hard rommelt dat het niet meer te negeren is. Kijk om je heen en zoek een wafelkraam. Wandel er naartoe en ga netjes vijf minuten in de rij staan wachten tot je aan de beurt bent. Spiek ondertussen op de lijst met wafelvariaties om direct bij de toonbank te kunnen bestellen, zonder de rij onnodig op te moeten houden. Grijp ook al een paar euro, die je nu wél klein hebt.

Wacht geduldig tot je aan de beurt bent. Dat merk je, doordat de ruim-veertig-plus dame achter de toonbank ‘Ja?’ naar je bromt.  Zeg dan ‘Eén kersenwafel’, terwijl je op de stapel kersenwafels wijst, waar het bordje ‘kersenwafel’ voor staat. Leg je euro’s op de toonbank. Zie hoe de dame een gewone suikerwafel naast zich pakt. Zeg: ‘Nee sorry, één kersenwafel graag’. Zie hoe de koe de dame – zonder je één moment aan te kijken – het papiertje van de wafel trekt en er een berg slagroom op spuit. Raak ietwat geïrriteerd. Zeg toch nog maar eens: ‘Uhm, ik vroeg een kersenwafel?’ Zie hoe de wereldvreemde doos vrouw in haar kassa graait en ‘Dat is nog zestig cent terug’ mompelt. Voel hoe je irritatie in puur ongeloof omslaat. Probeer haar blik te vangen terwijl je ‘EEN-KERSEN-WAFEL-vroeg-ik!’ eruit perst, druk tikkend op het glas waarachter de kersenwafels liggen. Kijk volkomen verdwaasd hoe het godverlaten wicht de randidioot het mens je zestig cent neerlegt en naar de klant achter je kijkt. Gooi er nog een ongelovig ‘Hallo?’ uit. Zie hoe de stoïcijnse rotkop de dame doodleuk de klanten na jou al aan het bedienen is, jou uit alle macht negerend. Merk hoe die klanten je subtiel aan de kant beginnen te duwen.

Loop weg met een wafel die je niet lust, ogen die uit je hoofd puilen en het idee dat het vandaag nationale negeer-Wenz-dag is. Kijk om je heen. Bedenk dat je inderdaad niet Vlaams klinkt, maar dat ‘Een kersenwafel’ toch nog wel moet lukken. Als je daarbij op de kersenwafels wijst. Waar het bordje ‘kersenwafel’ bij staat. Die allemaal fijntjes recht voor haar neus liggen.

Bekoel je woede door je onschuldige Vlaamse lief een smsje te sturen waarvan de inhoud hier verder niet herhaald zal worden, maar waar de woorden ‘kutBelgen’ en ‘slaan’ in voorkomen. Vier enkele fantasieën bot waarin je de dame over de toonbank trekt en haar neus afbijt, waarin je haar bij haar gerimpelde nekvel grijpt en haar gezicht in de kersenwafels duwt, waarin je de ongewenste warme suikerwafel met meer slagroom dan de gemiddelde slagroomtaart door de wafelkraam smijt, recht op haar irritante hoofd.

Koel dan langzaam af, neem drie happen van het warme gore ding met even zo warme, smeltende slagroom in je handen om toch maar iets in je maag te hebben, en smijt het ongewenste overschot in een prullenbak. Zucht diep, haal tien keer rustig adem, probeer je op de fijne, leuke, lieve, aardige mensen en dingen te concentreren en laat je dag niet verpesten door twee overjarige trollen zonder manieren.

22 Reacties

Ja, dat was wel de ultieme gelegenheid om eens iemand een slagroomwafel vol in het gezicht te drukken.
Maar wat heerlijk dat het nu eens niet hufterige Hollanders zijn,Vlamingen nog wel, ik knap er helemaal van op ;-)

Geplaatst op 3 januari 2011 om 17:01
gewebkijk

tenenkrommend… :-(

Geplaatst op 3 januari 2011 om 21:02

Wat raaaar! En ik maar altijd gedacht hebben dat Belgen aardiger dan Nederlanders zijn….

Geplaatst op 3 januari 2011 om 23:26

Ik meende dus ook dat zulke hufterigheid was voorbehouden aan Nederlandsch winkelpersoneel… Helaas, weer een illusie aan duigen.

Geplaatst op 4 januari 2011 om 01:51

Hufterigheid houdt zich niet aan landsgrenzen, blijkbaar. ;)

Geplaatst op 4 januari 2011 om 08:25

Ocharm! En is het daarna nog een beetje goed gekomen?

Geplaatst op 4 januari 2011 om 09:09
Lysbeth

Eigenlijk vind ik Nederlands winkelpersoneel doorgaans veel vriendelijker. (Enfin, in Maastricht toch.) Tja, die Blokker op de Meir is misschien niet echt een aanrader. Maar dan moet je die in Borgerhout eens proberen (niet dus). Stom he, dat je je zo rot kan voelen omdat mensen zo verbazingwekkend onbeleefd zijn. Hoop dat je voor de rest een succesvolle koopjesdag beleefde.

Geplaatst op 4 januari 2011 om 11:51
Uiltje

Owhjeetje en dan te bedenken dat die “trollen” nog moeten doorgaan tot op z’n minst hun ’65′ste… Oeps ik moet er niet aan denken.

Geplaatst op 4 januari 2011 om 15:19

Tja, en dan alle dalende verkoop maar op de nasleep v/d recessie gooien. Klantenservice is zo belangrijk, en vaak zo simpel ook, de kleine dingetjes doen het ‘em.

Zo boycot ik dus nu al een handje-vol zaken, puur vanwege de service.

Geplaatst op 4 januari 2011 om 16:57
semtex

dus toch die krullen.
/crosslog

Geplaatst op 4 januari 2011 om 21:53
Frankie P

Bedenk in een flits, dat jouw gekwetsheid als gevolg van het negeren, de sneren en dodende blikken, het dissen van jouw vuilniszakken alsmede die paar euro in ruil voor een – lekker puh – vieze wafel, voor deze dames minder dan een druppel op een van zelfhaat gloeiende plaat betekent. En dat jouw niet-gekwetsheid een vlammetje extra onder die plaat betekent, maar dat is dan wel louter hun probleem.

Geplaatst op 5 januari 2011 om 19:44
Frankie P

gekwets + t, that is.

Geplaatst op 5 januari 2011 om 19:45

Heeft Vlaamse Lief dit alles niet doen vergeten ???
Om te lezen is het in ieder geval een vermakelijk verhaal.
Vrolijke groet.

Geplaatst op 5 januari 2011 om 20:58

Zit gewoon plaatsvervangend kwaad te worden. Vooral de wafelgek, hoe belachelijk onbeschoft is dat?! Volgende keer dus blijkbaar geld bij je houden tot het goede is gegeven, kan je in elk geval nog zonder te betalen de wafel laten liggen.

Geplaatst op 6 januari 2011 om 01:02

Jaaa! Gooi het er uit. Knijpen en draaien zou je die krengen! Verschrikkelijk. En Nederlandse zijn geen haar beter.

Geplaatst op 6 januari 2011 om 08:40

Gooi het eruit, laat het niet branden. Wij ademen het in.
Gelukkig nieuwjaar..

Geplaatst op 6 januari 2011 om 12:47

Martine, een beetje wel ja. ;) Twee truien rijker verliet ik het centrum, nog eenmaal vies naar de wafelkraam starend. :P

Lysbeth, ik heb dat idee ook, maar dacht dat ik misschien bevooroordeeld was. In Zuid-Limburg (NL) lijkt winkelpersoneel – over het algemeen – aardiger dan boven in NL of hier in BE. Maar dat kan ook een kwestie van cultuurverschil zijn, dat wat een ander als vriendelijk ervaart, voor mij onbeleefd lijkt. Maar de wafeldame hier valt buiten iedere grens. Borgerhout is dus minstens zo erg? Gezellig zeg, pff.

Inderdaad Uiltje, ik snap wel dat je misschien ontevreden bent of ruzie met je baas hebt of wat dan ook, maar de klant moet daar toch niet de dupe van worden?!

Ape, he-le-maal gelijk.

Haha Sem, zou dat het zijn? :(… :)

Frankie, dat zijn ware en klare woorden, en ik ben het helemaal met je eens. En tóch blijft het moeilijk om jezelf rationeel te overtuigen dat je niet gekwetst/boos/whatever moet zijn omdat het dat niet waard is. Het ís zo, en toch voel je je rot. Maar gelukkig slijt het ook weer snel en hoef ik niet met haar samen te leven. ;)

Rob, natuurlijk zie ik een en ander in perspectief, maar haar botheid is en blijft van haar, of een ander dan wél aardig tegen je doet maakt wel verschil in het totaal van je dag, maar doet je niet zomaar die rotheid van de ander vergeten. Misschien als je heel sterk in je schoenen staat, maar dat sta ik niet. :)

Cinner, ja daar ben ik dus ook the hard way achter gekomen. Die euro’s waren van de toog gegraaid voor ik het doorhad. Gaan we dus niet meer doen. :)

Maz en Gerard, ik smeet en gooide ja! Lekker, zo’n blog waarop ik met terugwerkende kracht mijn woede kan botvieren op die koeien. ;)

Geplaatst op 6 januari 2011 om 19:17
Frankie P

@ Wenz

Wat je zegt… Het zou niet mogen gebeuren. En toch gebeurt het. Omdat ‘t kan. In dit geval ging je afhankelijkheid van deze mensen gelukkig niet verder dan een Komo-rol resp. een felbegeerde wafel. Er kon door die wafelmevrouw voorbij gegaan worden aan je recht op het bestelde product doordat je al betaald had. Blijkbaar had ze meer klanten dan haar lief was. De vraag is of die kraam wel van haar was. Gelijk oversteken in het vervolg dus maar. Jammer dat het zo moet, heel jammer. Maar geen doodwond.

Een stuk moeilijker wordt het als het gaat om het halen van een recht van grote(re) importantie, waarbij er eveneens niet tot nauwelijks adequate controle bestaat, op de uitvoering door degene van wie je afhankelijk bent. Ambtenaartjes achter loketjes bijvoorbeeld.

Geplaatst op 7 januari 2011 om 18:52

Frankie, inderdaad, een van de grootste frustraties is het afhankelijk zijn van de stemming van een ander voor belangrijke zaken.

Ambtenaren achter loketten, volgens mij heeft iedereen daar wel een gruwelverhaal over.

Tijdens mijn emigratie naar België bijvoorbeeld, dat ik drie en een half uur moest wachten tot ik aan de beurt was, bij loket 12 zei de dame dat ik nog een Heel Belangrijk Document miste dat er Absoluut Bij Hoorde. Ik gesmeekt of ik dat even snel mocht halen en dan door mocht ipv weer opnieuw uren wachten. Goed. Mocht. Gedaan. Loket 12 checkt, knikt en stuurt me door naar loket 25. Aldaar wordt het Heel Belangrijke Document met een frons aan de kant geschoven, want ‘dat is helemaal niet nodig’. Grrrrrrr. En zo ging het 4 of 5 keer achter elkaar, NIEMAND in dat gebouw had een andere richtlijn dan zijn eigen idee over hoe en wat nodig was om een land binnen te mogen. (Laat staan als je dan ook nog eens de taal niet spreekt, hoe komen die mensen in godesnaam uit dat labyrint? Om moedeloos van te worden.)

Geplaatst op 11 januari 2011 om 14:18

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaa ik zou ook uit mijn vel gebarsten zijn, vooral die wafelmadam…en geloof me aub lieve Wenz, dit is NIET typisch Belgisch. Ik heb wel eens een gelijkaardig voorval meegemaakt: ik had een broodje ham besteld en de broodjesmadam legde ham met een dikke vetrand op mijn broodje. Toen ik vroeg of ze dat eraf wou halen, weigerde ze vierkant en noemde ze me arrogant, waarop ik zelf het broodje heb gepakt en het vet eraf gehaald. ‘Zoveel werk was dat’. In Italië op de markt heb ik ook eens gevraagd hoeveel een jas kostte en die koe antwoordde: ‘veel te veel voor jou’. Grrr! Nu valt het mij op dat we het steeds over koeien (vrouwelijke exemplaren) hebben…toeval?

Geplaatst op 16 januari 2011 om 21:02

Het betere van je af schrijven, ik hoop wel dat die troela’s een of ander nichtje hebben van wie zij dan weer “favoriete” tante zijn. Nichtje komt op jouw blog, en omdat ze weet dat tante tegenwoordig ook email kan, besluit ze de link maar eens te sturen.
Dan zou wraak nog zoeter zijn.

Geplaatst op 17 januari 2011 om 21:49

Elise! Ik sta hier plaatsvervangend te koken van verontwaardiging! ‘Veel te veel voor jou’?! Ongelofelijk, het zelfingenomen lef dat mensen kunnen hebben. En arrogant, omdat je de vetrand niet waardeert? Pffff. Al is het een troost te horen dat jij ook van die horrorverhalen hebt, dat maakt het eigenlijk niet minder treurig. Waarom zijn mensen zo lomp, op het gemene af? En natuurlijk, ik begrijp heel goed dat niet alle Belgen zo zijn. Maar op zo’n moment ben ik even niet bezig met politiek correcte opmerkingen. ;) Maar je hebt gelijk hoor, ik zal niet generaliseren en het bij het geïsoleerde geval houden.

En nu je het zegt ja, vooral vrouwen in onze voorbeelden. Is dat omdat mannen op een andere manier lomp zijn, of omdat er meer vrouwen in winkels werken en je dus grotere kans hebt op een dameskoe? Ik ga er eens op letten. :)

Haha Jack! Het erge is, waarschijnlijk denken ze toch dat ze in hun recht staan. Als ze dat niet zouden doen, zouden ze niet met hun eigen gedrag kunnen leven. Maar het zou wel leuk zijn. :P

Geplaatst op 19 januari 2011 om 09:47