*Beste meneer de fransert

Mijn zomer was best aangenaam. De uwe iets minder, toch?  Tenminste, als ik af ga op de boze voicemails die u bij mij achterliet.

Ziet u, meneer de fransert, ik spreek zelf helemaal geen Frans. Een woordje of drie, dat lukt nog wel, maar hele zinnen – ho maar. U wel hè, meneer de fransert? Sterker nog, u verstáát ook alleen Frans. Dat weet ik, omdat ik u na het zoveelste telefoontje probeerde uit te leggen dat u overduidelijk het verkeerde nummer te pakken had.

U heeft overigens de gave om op onhandige tijdstippen te bellen. Het duurde dus even voor u mij daadwerkelijk aan de lijn kreeg, in plaats van mijn voicemail. Die laatste had u al enkele malen breedsprakig volgekletst. (Wat ik eruit op kon maken, was dat er iets mis was met uw computer. Nu weet ik wel het een en ander van computers, maar ik voelde mij niet geroepen bij u langs te gaan en het op te lossen.) Ik legde u in het Nederlands uit dat u het verkeerde nummer had. U belde later doodleuk nogmaals. Ik legde u in het Engels uit dat u het verkeerde nummer had. U belde later doodleuk nogmaals. Toen heb ik Lief, zo goed en zo kwaad als het ging, in het Frans aan u laten uitleggen dat u het verkeerde nummer had. Dat leek uiteindelijk toch tot u doorgedrongen te zijn.

Dan nu, meneer de fransert, kunt u het mij toch niet kwalijk nemen dat mijn verbazing groot was u deze winter weer op mijn voicemail te vinden. Hoe krijgt u het voor elkaar om maanden later gewoon wederom boos dat bandje herhaaldelijk vol te spreken in uw voor mij onbegrijpelijke taal? Ik ben nog steeds Luc niet. Ik heb nog steeds geen servicecontract met u. En als uw site uit de lucht is, kan ik daar dus weinig aan doen.

Heeft u, meneer de fransert, soms nog zo’n ouderwets leuk beduimeld adressenboekje op uw bureau liggen? Zo’n boekje waar mijn nummer diep achter de naam ‘Luc’ gekrast staat? En heeft u wellicht verzaakt dat nummer maanden geleden door te strepen?

Potjandriedubbeltjes, meneer de fransert, ik begin het een beetje zat te worden hoor. Ik ben best een zachtaardig mens en voel me toch iedere keer weer uit het veld geslagen als u zo boos tegen mij tekeer gaat. Dan nu: kunnen we afspreken, meneer de fransert, dat u nu écht stopt met bellen naar dit nummer?

Mijn complimenten overigens, dat u vandaag om half twee in de middag belde. Dat is al beter dan, ik noem maar iets, kwart over zeven ‘s ochtends op een zondag. Toch miste ik uw telefoontje weer, omdat ik net mijn doorweekte kleding stond uit te trekken na een verregende fietstocht. Bij het beluisteren van mijn voicemail herkende ik uw stem alweer direct. In onverminderd Frans ratelde u uw frustraties weer af op mijn onschuldige voicemail. Ik begon dan ook maar, opnieuw, een sms te schrijven. In het Engels – want het zal u misschien verbazen, maar ik spreek nog steeds geen Frans. Ik friste uw geheugen op en bleef nog zeer correct, al zeg ik het zelf. Terwijl ik op ‘zenden’ drukte, hing u alweer aan de lijn. En terwijl de sms uw richting op vloog, sprak u nog een geagiteerde voicemail in.

Dus, meneer de fransert, ik hoop dat u een beetje internetwijs bent, en mijn Engelstalige smsje snel door Babelfish of iets vergelijkbaars laat omzetten in uw geliefde Frans. En dat u dan, voor eens en voor altijd, uw adressenboekje voorziet van het júiste nummer. Zodat wij niet over een aantal maanden wederom deze hele poppenkast hoeven op te voeren. Afgesproken, meneer de fransert?

Dan moet mij nog één ding van het hart. Waarom, meneer de fransert, bent u zo bóós? Waarom kan er nooit een beleefd woord vanaf? Ik begrijp dat u van mening bent dat de mysterieuze Luc zijn werk niet naar tevredenheid doet. Ik begrijp ook dat het vervelend is wanneer uw pc er de brui aan geeft of uw site opeens niet meer online staat of wat het ook mag zijn dat er mis is. Maar is het echt zo moeilijk om gewoon vriendelijk om hulp te vragen? Ook hoeft u niet steeds te documenteren hoe laat het nu is, hoe vaak u al geprobeerd hebt Luc te bereiken en wanneer u uiterlijk bericht terug verwacht. Meneer de fransert, kop op. Probeer het met een vriendelijk woord. Wellicht dat die Luc dan wél sneller geneigd zal zijn u te helpen.

Vooropgesteld dat u in staat bent het juiste nummer in te toetsen, natuurlijk. Anders zit die Luc nietsvermoedend rustig in zijn stoel en sta ik met klapperende oren in mijn woonkamer. En dat schiet niet op, meneer de fransert, dat moet u onderhand toch wel beginnen te dagen.

Dag meneer de fransert, hopelijk was dit écht de laatste keer dat ik u aan de lijn had.

25 Reacties

@Genezerik

Fransen pfff, het zijn de Albanezen van de EU. Nummerherkenning en terugstalken vanuit een asielzoekerscentrum in alle talen die ze daar voorradig hebben.

Geplaatst op 16 december 2010 om 17:59
@Genezerik

Ik bedoelde natuurlijk franstaligen zoals in Francophone, Walen, Quebec and such….

Geplaatst op 16 december 2010 om 18:01

Hahahaha dat is best een goed idee! In veertien voor hem onbegrijpelijke talen allerlei verzoeken doen en zijn voicemail overstromen. ;)

Geplaatst op 16 december 2010 om 18:03

Ja vreemd eigenlijk hè, tegenwoordig spreekt bijna iedereen op z’n minst ook Engels. Zelfs de Duitsers zijn overstag gegaan! Nu die koppige franserts nog. ;)

Geplaatst op 16 december 2010 om 18:09

Ik schaam mij er altijd voor dat ik geen WOORD frans versta.
Maar ik begrijp nu dat dat een groot voordeel heeft.
Ik heb een hekel aan mensen die alleen maar boos kunnen zijn.
Vrolijke groet uit Amsterdam-ZuidOost

Geplaatst op 16 december 2010 om 21:09

Hahahaha, wat een bizar probleem!

In de jaren negentig was er een of andere computer die steeds mijn nummer belde en dan wat piepjes gaf, dat is nog leuker. Ik heb uiteindelijk een ander nummer genomen, want de PTT kon ook niet achterhalen wie dat was.

Geplaatst op 16 december 2010 om 23:41

Rob, je zou enkel wat boze computertaalwoorden mislopen, dus geen zorgen – zonder Frans red je het voorlopig nog hoor. ;)

Hahahahaha Laurent! Weird, ergens dacht dus iemand dat jij een fax was ofzo? En de PTT kon er niet eens achter komen waar dat vandaan kwam? Hahahaha. (Doet me denken aan de tijd dat ik een weekendbaantje in de Hema had, als de telefoon ging, nam ik in het begin te snel op waardoor ik half doof gesquiekt en gepiept en getoet werd omdat het voor de fax bedoeld bleek. Aaarggh. Dus daarna netjes 3 x laten overgaan en laten doorschakelen naar de fax vanzelf, als hij daarna nog over ging was het een mens aan de lijn. :))

Geplaatst op 17 december 2010 om 12:10

Ik lees steeds met genoegen je denkraamweefsels.

Geplaatst op 17 december 2010 om 19:15

Ik heb je toegevoegd aan mijn links .
Als je daar bezwaar tegen hebt, haal ik hem weer weg.

Geplaatst op 17 december 2010 om 19:34

sTIRf, geen probleem hoor, leuk dat je mijn schrijfsels waardeert. :) (En nog een mooie link ook, met header erbij, leuk!) Je Room of Life staat hier ook al ertussen. (Zonder mooie header helaas, vergeef mij. :))

Geplaatst op 17 december 2010 om 21:34

Wat lief.
Ik vind je spinsels mooi.
Ik droom veel en herken wat je pent.

Geplaatst op 18 december 2010 om 01:04

Denken is een moment om te beseffen dat ‘kunt’ zijn. Al het andere is een idee..

Geplaatst op 18 december 2010 om 01:08

Even tussen kruin en tenen: heb je ook een facebook-account.

Geplaatst op 18 december 2010 om 16:54

Hee sTiRf of sTirF ;) – Frits dan maar even, nee, ik heb geen Facebook. Wel Twitter. Ook geen LinkedIn, geen MySpace, geen anything profielerigs online. (Op Twitter na dan dus. :))

Geplaatst op 18 december 2010 om 17:42
Frankie P

Dis moi Wenz! Heb jij ook mail! Neehee, naturellement heb jij geen mail! Dus nu wil ik een mail van jou, maintenant! Daarmee heb ik dan verdikkeme finalement jouw mailadres! Ja je mailadres! Merde nog an toe. Ik wil je mijn wachtwoord sturen want ik ben weer aan het bloggen! Comprends?!!

Geplaatst op 18 december 2010 om 19:15

Moet wel eventjes lachen. Ik had zo afgelopen zomer een misverstand met de telefoon dat in mijn boek terecht is gekomen, ergens inspireren deze moment ons toch. Zo ook te lezen bij jou.

Geplaatst op 18 december 2010 om 20:37

Om het maar even in volbloed Frans te zeggen: FABULOUS!!!
Minder voor jou, maar het levert een geweldig blog op!

Geplaatst op 19 december 2010 om 01:50

Frankie, jij weet het toch altijd mooi te brengen! Je mag het volgende telefoontje van de fransert voor mij beantwoorden. ;)

Ha ja Erwin en Wolf, dat is inderdaad wel zo. :)

Geplaatst op 19 december 2010 om 12:18

Wat een mal probleem toch weer. Misschien in het Frans in de voicemail inspreken dat Luc helaas très faillite is en dat wijlen de klanten van Luc zich kunnen wenden tot … en dan doe je een nummer voor een cursus Engels.

Geplaatst op 19 december 2010 om 15:06

Wat een akelig mannetje, die fransert! Beetje een dom mannetje ook. Dat ie het verschil tussen jou en Luc niet hoort. Geen stalkmannetje, dat een flauwe grap met je uithaalt?

Geplaatst op 20 december 2010 om 00:41

Ha, het leest als iets grappigs, maar ik kan me goed voorstellen dat het dat allesbehalve voor je is! Misschien heeft hij geheugenverlies…

Geplaatst op 20 december 2010 om 13:48

Hm, geef ‘m volgende keer mijn nummer maar!
Maar jij komt echt op zondagmorgen om 7.15 TERUG van een fietstocht???
Poeh…

Geplaatst op 23 december 2010 om 01:47

Haha Jack, een cursus Engels! :P

Martine, nee geen stalkmannetje. Hij is echt heel serieus en geeft allerlei details en daarnaast ken ik enkel Nederlanders, geen Belgen, dus als er een flauwe stalk-mop uitgehaald werd, zou het hoogstwaarschijnlijk een Nederlander zijn. :)

Lian, dat zou je haast gaan denken ja, pfff.

Nova, haha, foei: begrijpend lezen jij! Ik kwam om half twee ‘s middags terug van een eind fietsen, met een doel hoor, niet zomaar voor de lol door het winterweer gaan toeren. En op zondagochtend om kwart over zeven had onze goede man de fransert al eens eerder gebeld. En op andere onzalige tijdstippen. Maar nee, ik kwam dus niet zo vroeg op een zondag terug van het fietsen hoor. :)

Geplaatst op 23 december 2010 om 09:15

Oh, nu zie ik het inderdaad :-(
Sjee, valt nog niet mee zeg, dat begrijpend lezen!

Geplaatst op 24 december 2010 om 01:16

Gezellig zo iemand aan de lijn. Misschien als je hem toevallig echt aan de lijn krijgt, alleen maar vrolijk lachen en blijven doen, tot hij ophangt. Of opzoeken wat ‘je draait het verkeerde nummer’ in het frans is en zijn voicemail ermee vol roepen. Of opzoeken wat ‘bordeel’ is in het frans, en daarmee opnemen of terugbellen. Zoiets? :)

Geplaatst op 26 december 2010 om 02:20