Veelal ruil ik achter de schermen. In alle logstilte zweven de mooiste creaties via mijn ruilpagina de mailbox in.
Zo nu en dan wordt er eentje publiek gemaakt, wanneer de ruiler dat zelf wil. Zo ook Riekster. (Wie haar nog niet leest, gaat heen en geniet. Woorden zoals deze, of deze, zeer de moeite waard.)
En zij [...]
Een verrassing bij het openen van de broodzak:
Normaal gesproken haal ik mijn neus op voor wit brood, maar op deze manier verweven met het bruin brood kan ik het zeker waarderen. En het héle brood is zo, dat maakt mijn ontbijt dit weekend in ieder geval een vrolijk gebeuren.
En zij, de eerste die
vraagt hoe ik hier
- nou gewoon
je raadt het al -
terecht ben gekomen
ze snapt het
(ach zo)
Ze glimlacht en raakt
mijn gezicht aan mijn ogen
mijn mond
neigt naar spreken – ik weiger
zoek koetjes
een kalfje
(en kaf)
In mij het koren
wachtend op stilte
op voeten
in andere straten
om dan te vertrekken – in draf
naar mijn eigen
gedachten
(dat mag)
Bij Lake Tawakoni State Park, een natuurpark in Texas, hebben parkwachters een reusachtig spinnenweb ontdekt. Het is niet het werk van één reuzenspin, maar van miljoenen kleine spinnetjes. Het spinrag reikt tot over de hoogste bomen en is inmiddels groter dan een voetbalveld: ruim 180 meter. Het web was oorspronkelijk wit. Maar omdat inmiddels al [...]
Geplaatst door Wenz
op 2 september 2007 – om 7:51
|
in Dichtsels
|
(Mijn eerste filmknutsel!)
Oh, ik zou onuitputtelijk zijn
zoals de befaamde rots, die
immer in de branding rust:
nooit bang zijn voor de diepten of
plots hopeloos verdwalen.
Oh, ik zou overal tegelijk zijn
of juist nergens bestaan, wanneer
dat nodig leek en waar en goed;
wanneer daar mijn verlangen
lag, dat zich probleemloos liet vertalen.
Oh, ik zou geen grenzen hebben
van het opgelegde soort, geen zonden
te vergeven, [...]
Geplaatst door Wenz
op 1 augustus 2007 – om 21:45
|
in Dichtsels
|
Ik sta geregistreerd. Geboorte, plaats, tijd.Ik sta voor zowat één kilo papier:geboorteakte, militie, verhuizen van daar naar hier,politieke sympathieën, vakbondsaangehorigheid.
Daarom ben ik op zoek naar een plek op de grens van drie naties.Daar wil ik dan sterven.Want ik wil met mijn dood op z’n minst het plezier bedervenvan een stuk of twintig administraties.
Verstild bewaarde gedachten shockeren zegeningen.
Neem een verkwikkende douche na een lange druilerige dag. Neem bij voorkeur plaats op de vloer. Neem kussens om het zitten dragelijk te houden. Neem een Scrabblespel. Draai het speelbord om. Denk aan Rummikub, en zijn zusje Woordrummikub. Gebruik de Scrabbleletters. Neem veertien willekeurige letters. Probeer er woorden mee te maken. [...]
Er was er ’s een moeder-fee.
En had ze kindertjes? Ja, twee.
Twee kleine feeënkindertjes
met vleugeltjes als vlindertjes.
Ze waren beiden mooi en slank,
maar ‘t ene kind was lelieblank,
zoals de feetjes wezen moeten
en ‘t andere kind zat vol met sproeten.
De moeder was heel erg ontdaan.
Ze waste ‘t kind met levertraan,
met katjesdauw, met tijgermelk,
ze doopte ‘t in een bloemenkelk,
maar [...]
Daar staat ze. Alweer een jaartje ouder. Een jaar wijzer, hopelijk. Een jaar verder. Dit jaar zal anders zijn dan vorig jaar, dan volgend jaar. Dit jaar is dit jaar. En vandaag? Vandaag is vandaag. Haar verjaardag.
(gedicht: Bert Schierbeek (1918-1996))
Ik heb een zwak voor de droge, zwarte humor van Lévi Weemoedt. Het is bijna geen poëzie meer te noemen maar stand-up comedy. Ik heb geloof ik al eens eerder enkele van zijn gedichten hier gedeeld (of alleszins her en der rondgestrooid op het net), maar deze selectie mag eigenlijk ook niet ontbreken. Ofwel je [...]
Zoals al eerder beloofd, hier het andere gedicht van Moeyaert dat ik prachtig vind. Alleen al het ritme: het gedicht vraagt er gewoon om uitgesproken te worden; de woorden rollen van je tong alsof je mond nooit andere woorden gevormd heeft… Mijns inziens dan, natuurlijk. Oordeel zelf:
Ik mag je.
Nee. Ik mag je niet.
Ik moet je. [...]
Geplaatst door Wenz
op 15 februari 2007 – om 7:29
|
in Dichtsels
|
Zo kwijt als doodmag je niet gaan.Hoe ruim ik op,als ik niet eenskan bellen, vragenof je onze foto nog wel wil?Dan blijft het eeuwig stilin huis en ben jeniet eens weg, maar dood.Nee, als ik je verlies,dan hoop ik dat ikop mijn zakken sla,een poosje zoeken dan ineens bedenkdat jij allanggevonden bentdoor wie je liever [...]
Geplaatst door Wenz
op 6 februari 2007 – om 6:39
|
in Dichtsels
|
Men moet altijd enigszins verdrietig zijn,
anders is men verloren,
maar men moet wel een beetje verloren zijn –
van het reddeloze soort –
anders zou men alleen maar gelukkig zijn,
toch moet men ook gelukkig zijn,
zo maar gelukkig kunnen zijn,
in alle staten van geluk,
anders zou men maar verdrietig zijn,
enigszins verdrietig [...]
Geplaatst door Wenz
op 24 januari 2007 – om 16:19
|
in Dichtsels
|
Na een computerprobleem dat 24 uur nodig had alvorens mijn lieve pc weer Windows wilde runnen, ben ik na alle consternatie uiteraard vergeten om op 10 december de 10 x 10 te publiceren. Nu dus een dag te laat… zucht. (Idee van Mis, alle inzendingen hier te vinden.)
StilDringt hetTot me door:Hoe ik ook draaiMijn hoofd [...]
Geplaatst door Wenz
op 11 december 2006 – om 8:24
|
in Dichtsels
|
Gezonde hartstocht eerste rechtsBevangenheid rechtdoor Passie tweede links van hierVertrouwen mag wel voorLaat diepgang langs dat heeft wat haastDe wijsheid staat al klaarZoek snel een plekje in het hartWant liefde wacht al daar
Geplaatst door Wenz
op 17 november 2006 – om 20:29
|
in Dichtsels
|
Kunst, dat ben jij.
~
Vergeten hand ik ondervind
je streling toch nog wel
al lig je daar en rust je stil
ik voel je op mijn vel
~
Geplaatst door Wenz
op 3 november 2006 – om 8:51
|
in Dichtsels
|
Schaam je maar voor alle tranen
vertrouw op je bezit
emotie maakt je onbezonnen
wat moet je nu met dit
Schaam je voor de stille nacht
waarin je merken liet
dat voelen ook de pijn bewatert
nee zoiets wil je niet
Houd vast aan huis en rekening
daar kom je ergens mee
maar niemand die het delen wil
zo zonder wel en wee
Houd vast aan baan [...]
Geplaatst door Wenz
op 24 oktober 2006 – om 8:04
|
in Dichtsels
|
Laat zinken en wacht
tot de bodem in zicht
Verroest lijkt het leven
tot waarheid ontwricht
ik heb hem gegevenwat hij wilde zienen hij dacht dat het levenzou staan als nadien
de wereld zou werkenals hij had gedaanmaar hij wil nu niet merkenwaar hij dan zal staan
en hij wordt maar niet wakkeren hij blijft maar naïefdus ik denk arme stakkermaar toch vind ik hem lief
Geplaatst door Wenz
op 11 september 2006 – om 22:29
|
in Dichtsels
|
